Σοκ προκάλεσε ο θάνατος του Γκλεν Χάνσαρντ, του τροβαδούρου του Δουβλίνου που έφυγε από τη ζωή στα 56 του χρόνια, ύστερα από τροχαίο δυστύχημα με μοτοσικλέτα έξω από την ιρλανδική πρωτεύουσα. Η φωνή του είχε συνδεθεί με το Once, το Falling Slowly και μια διαδρομή που ξεκίνησε από τον δρόμο και έφτασε ως τα Όσκαρ.
Ο τροβαδούρος του Δουβλίνου ήταν από εκείνους τους καλλιτέχνες που δεν χρειάστηκαν ποτέ τη λάμψη της μουσικής βιομηχανίας για να αφήσουν το αποτύπωμά τους. Για πολλούς ακροατές, η φωνή του έγινε συνώνυμη με την ειλικρίνεια, την ευαλωτότητα και τη δύναμη που μπορεί να κρύβει ένα τραγούδι. Δεν ήταν μόνο ο άνθρωπος πίσω από το βραβευμένο με Όσκαρ Falling Slowly ούτε μόνο ο πρωταγωνιστής του Once. Ήταν ένας μουσικός που κατάφερνε να κάνει κάθε ερμηνεία να μοιάζει προσωπική, είτε τραγουδούσε μπροστά σε λίγους περαστικούς στο Δουβλίνο είτε σε κατάμεστες αίθουσες χιλιάδων θεατών.
Ο θάνατός του, σε ηλικία 56 ετών, ύστερα από τροχαίο δυστύχημα με μοτοσικλέτα έξω από το Δουβλίνο την Τετάρτη 29 Ιουλίου, προκάλεσε θλίψη όχι μόνο στην Ιρλανδία αλλά και σε όσους τον ακολούθησαν όλα αυτά τα χρόνια. Οι αναμνήσεις που μοιράστηκαν συνεργάτες, φίλοι και θαυμαστές είχαν ένα κοινό στοιχείο: όλοι μιλούσαν για έναν άνθρωπο που δεν άλλαξε ποτέ, ακόμη κι όταν γνώρισε τη διεθνή επιτυχία.
Η σχέση του με τη μουσική γεννήθηκε στους δρόμους του Δουβλίνου. Όπως θυμίζει το New Yorker, ο Γκλεν Χάνσαρντ εγκατέλειψε το σχολείο σε νεαρή ηλικία και άρχισε να παίζει στην εμπορική οδό του Δουβλίνου Grafton Street, προσπαθώντας να συνεισφέρει οικονομικά στην πολυμελή οικογένειά του. Εκεί έμαθε κάτι που δεν θα εγκατέλειπε ποτέ: ότι ένας μουσικός του δρόμου δεν προσπαθεί μόνο να κερδίσει λίγα χρήματα από τους περαστικούς, αλλά να τους κάνει να σταματήσουν για λίγο, να μοιραστούν μια ιστορία και ένα συναίσθημα.
Ο Χάνσαρντ γεννήθηκε στις 21 Απριλίου 1970 στο Δουβλίνο, μεγάλωσε σε μια πολυμελή οικογένεια και από πολύ νωρίς στράφηκε στη μουσική, βρίσκοντας στους δρόμους της ιρλανδικής πρωτεύουσας το πρώτο του πραγματικό κοινό. Πολύ πριν γίνει γνωστός στο ευρύ κοινό, είχε ήδη αποκτήσει σημαντική θέση στην ιρλανδική μουσική σκηνή ως τραγουδιστής των The Frames, του συγκροτήματος που δημιούργησε στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Είχε επίσης κάνει ένα σύντομο κινηματογραφικό πέρασμα από το The Commitments, όμως τίποτα δεν προμήνυε την παγκόσμια αναγνώριση που θα ακολουθούσε.
Η καθοριστική στιγμή στην πορεία του ήρθε το 2007 με το Once. Όπως αναφέρει το The Conversation, ο σκηνοθέτης Τζον Κάρνεϊ είχε αρχικά στο μυαλό του τον Κίλιαν Μέρφι για τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Στην πορεία, όμως, κατέληξε ότι η ταινία χρειαζόταν έναν πραγματικό μουσικό και όχι έναν ηθοποιό που θα μάθαινε να παίζει κιθάρα. Ο Γκλεν Χάνσαρντ, που συμμετείχε ήδη στη διαμόρφωση της ιστορίας και των τραγουδιών, ήταν η ιδανική επιλογή.
Η χημεία του με τη Μαρκέτα Ιργκλόβα και η αυθεντικότητα των ερμηνειών τους χάρισαν στην ταινία μια ξεχωριστή θέση στον σύγχρονο κινηματογράφο. Οι δυο τους υπήρξαν ζευγάρι και εκτός οθόνης, ενώ η συνεργασία τους συνεχίστηκε μέσα από το μουσικό σχήμα The Swell Season, που απέκτησε φανατικό κοινό πολύ πέρα από την επιτυχία της ταινίας. Σύμφωνα με το The Conversation, το Once κέρδισε το κοινό όχι χάρη στο θέαμα, αλλά επειδή στηρίχθηκε στις μικρές ανθρώπινες στιγμές και στη δύναμη της μουσικής. Η επιτυχία κορυφώθηκε όταν το Falling Slowly τιμήθηκε με το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού, χαρίζοντας στον Χάνσαρντ διεθνή αναγνώριση.
Η επιτυχία δεν τον απομάκρυνε ποτέ από τις ρίζες του. Όπως σημειώνει το The Conversation, ο Γκλεν Χάνσαρντ επέστρεφε συχνά στη Grafton Street για να τραγουδήσει μαζί με νεότερους μουσικούς του δρόμου, διατηρώντας ζωντανή τη σχέση του με τον χώρο όπου διαμορφώθηκε καλλιτεχνικά.
Το New Yorker παρατηρεί ότι ακόμη και στις μεγαλύτερες συναυλίες του παρέμενε, στην ουσία, ένας μουσικός του δρόμου. Ανάμεσα στα τραγούδια αφηγούνταν ιστορίες, συνομιλούσε με το κοινό και αντιμετώπιζε τη σκηνή όχι ως ένα σημείο που τον χώριζε από τους θεατές, αλλά ως έναν χώρο συνάντησης.
Η ίδια φιλοσοφία αποτυπωνόταν και στον τρόπο που έπαιζε. Χρησιμοποιούσε επί χρόνια την ίδια φθαρμένη κιθάρα, ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που οι χορδές έσπαγαν από την ένταση της ερμηνείας του. Ακόμη κι όταν συνέβαινε αυτό, εκείνος συνέχιζε να τραγουδά μέχρι να ολοκληρωθεί το κομμάτι, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.
Η πορεία του δεν περιορίστηκε στο Once. Ως σόλο καλλιτέχνης κυκλοφόρησε σειρά επιτυχημένων άλμπουμ, ανάμεσά τους τα Rhythm and Repose (2012), Didnt He Ramble (2015), που ήταν υποψήφιο για Grammy, και Between Two Shores (2018), ενώ παρέμεινε δημιουργικά ενεργός μέχρι το τέλος της ζωής του, παρουσιάζοντας νέο υλικό ακόμη και τους τελευταίους μήνες της ζωής του, όπως σημειώνει το The Conversation.
Παράλληλα, δεν έχασε ποτέ την επαφή του με την πόλη του. Όπως αναφέρει το The Conversation, ίδρυσε το Christmas Eve Busk, μια ετήσια μουσική εκδήλωση στους δρόμους του Δουβλίνου που συγκεντρώνει χρήματα για τους αστέγους, αποδεικνύοντας ότι η μουσική μπορούσε να λειτουργήσει όχι μόνο ως τέχνη, αλλά και ως πράξη αλληλεγγύης.
Μετά την είδηση του θανάτου του, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γέμισαν με βίντεο από τις εμφανίσεις του: από αυτοσχέδιες ερμηνείες στη Grafton Street μέχρι συναυλίες όπου τραγουδούσε το παραδοσιακό The Parting Glass. Αυτές οι εικόνες αποτυπώνουν καλύτερα από οτιδήποτε άλλο την ουσία του Χάνσαρντ. Δεν ήταν ένας καλλιτέχνης που επιδίωκε να εντυπωσιάσει, αλλά ένας μουσικός που ήθελε να δημιουργήσει μια στιγμή κοινής εμπειρίας, να κάνει ανθρώπους που δεν γνωρίζονταν να αισθανθούν το ίδιο πράγμα μέσα από ένα τραγούδι.
Πέρα από τα βραβεία, τις πωλήσεις ή τη διεθνή αναγνώριση, ο Γκλεν Χάνσαρντ θα μείνει στη μνήμη ως ένας αυθεντικός τροβαδούρος που δεν ξέχασε ποτέ από πού ξεκίνησε. Από τους δρόμους του Δουβλίνου μέχρι τις μεγαλύτερες σκηνές του κόσμου, παρέμεινε ο ίδιος άνθρωπος: ένας μουσικός που πίστευε ότι ένα τραγούδι μπορεί, έστω και για λίγα λεπτά, να αλλάξει την ημέρα κάποιου. Και η αλήθεια είναι, το έκανε.
*Kεντρική Εικόνα: Rhythm and Repose, Instagram @glenhansard
Πηγή περιεχομένου: in.gr
