Ο βραβευμένος σκηνοθέτης Visar Morina, γεννημένος το 1979 στο Κόσοβο και μετανάστης στη Γερμανία τη δεκαετία του ’90, επιστρέφει στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαράγεβο με το καυστικό κοινωνικό δράμα Shame and Money. Η ταινία φωτίζει με σκληρό τρόπο ένα οικονομικό σύστημα που πιέζει όσους γεννήθηκαν χωρίς προνόμια.
Η τρίτη ταινία μεγάλου μήκους του σκηνοθέτη κέρδισε το ενδιαφέρον του κοινού στο Sundance, ενώ ο κριτικός κινηματογράφου του Variety, Guy Lodge, επαίνεσε τη στοϊκή, σταδιακά διαβρωτική ματιά της στην οικονομική απελπισία και την εκμετάλλευση στη σύγχρονη Ευρώπη, περιγράφοντάς την ως ένα αιχμηρό πορτρέτο μιας οικογένειας από το Κόσοβο που διχάζεται από ταξικές διαφορές.
Η ταινία Shame and Money ακολουθεί τον Shaban (Astrit Kabashi) και την Hatixhe (Flonja Kodheli), ένα ζευγάρι που ζει με την οικογένειά του στην ύπαιθρο και προσπαθεί με κόπο να εξασφαλίσει τα προς το ζην.
Η φτωχική, αλλά ήσυχη ζωή τους ανατρέπεται όταν ένας πανούργος συγγενής, που αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες, τους αφήνει ξαφνικά χωρίς αγελάδες, αναγκάζοντάς τους να φύγουν από το χωριό Çikatovë e Vjeter και να μεταφερθούν περίπου 80 χιλιόμετρα μακριά.
Μαζί με τη μητέρα του Shaban και τις μικρές κόρες του ζευγαριού, οι γαλακτοκόμοι μετακομίζουν στην Πρίστινα, όπου η πίεση για την κάλυψη των πάγιων εξόδων γίνεται αφόρητη.
Προσπαθούν με κάθε τρόπο να βρουν θέση στην καπιταλιστική πρωτεύουσα, αναλαμβάνοντας περιστασιακές δουλειές, μέχρι που ο αγώνας της καθημερινότητας φέρνει τον Shaban στα όριά του.
Το ζευγάρι κάνει ό,τι μπορεί για να επιβιώσει, όμως η οικονομία που ευνοεί μόνο όσους έχουν πολλά μηδενικά στους λογαριασμούς τους το συνθλίβει χωρίς έλεος.
Αν και η ταινία εξερευνά σε βάθος την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα του Κοσόβου, ο Visar Morina τη βλέπει ως παραβολή για τη σύγχρονη Ευρώπη.
Σε ολόκληρη την ήπειρο, όπως σημείωσε σε συνέντευξή του στο Variety, το αυξανόμενο κόστος ζωής, η έλλειψη κατοικιών, οι χαμηλοί μισθοί και το διευρυνόμενο χάσμα ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς έχουν ενισχύσει την απαισιοδοξία για την κατεύθυνση προς την οποία φαίνεται να κινείται η κοινωνία.
«Στη Γερμανία, φτάνουμε πράγματι σε ένα σημείο όπου έχουμε την αίσθηση ότι οδεύουμε κατευθείαν προς μια κατάσταση όπως αυτή στο Κοσσυφοπέδιο», δήλωσε ο σκηνοθέτης στο περιοδικό.
«Είναι μια ματιά στο παρελθόν και μια προειδοποίηση για το μέλλον. Πιστεύω πραγματικά ότι οι άνθρωποι μπορούν να αντέχουν τις αδικίες μόνο μέχρι ένα ορισμένο σημείο. Σε κάποια φάση, τρελαίνονται», πρόσθεσε.
«Υπάρχει αυτή η γερμανική λέξη sozialer Frieden — κοινωνική αρμονία. Και νομίζω ότι σε κάποια φάση, υπάρχει ένα σημείο χωρίς επιστροφή», κατέληξε.
Και για να μείνει και ένα υστερόγραφο: στο θεατρικό έργο Το νησί των σκλάβων του Μαριβώ, υπάρχει ένας χαρακτήρας, ο Αρλεκίνος, ο οποίος, μιλώντας στον πρώην καταπιεστή και αφέντη του, λέει: «Νιώσε τι σημαίνει πόνος για να μάθεις επιτέλους ότι υπάρχουν όρια σε αυτά που μπορούν να υποφέρουν οι άνθρωποι και αυτά τα όρια δεν έχουμε το δικαίωμα να τα ξεπερνάμε».
Πηγή περιεχομένου: in.gr
