Αν και το 2100 φαίνεται ζοφερό για τον εργαζόμενο πληθυσμό, η γήρανση του πληθυσμού ίσως να μην κοστίζει όσο φοβόμαστε. Οι φόροι που χρηματοδοτούν την κρατική στήριξη για τους ηλικιωμένους δεν είναι τόσο επιβαρυντικοί όσο αναμενόταν.
Η οικονομική θεωρία υποστηρίζει ότι οι δαπάνες για την υγειονομική περίθαλψη έχουν αυξηθεί ταχύτερα από την οικονομία, ωστόσο οι τελευταίες έρευνες δείχνουν ότι η κατάσταση ίσως να μην είναι τόσο δραματική. Ο Αμερικανός οικονομολόγος William Baumol εξηγεί ότι η παραγωγικότητα σε τομείς όπως η ιατρική είναι πιο δύσκολο να αυξηθεί, οδηγώντας σε αυξημένα κόστη.
Ένα κρίσιμο ερώτημα είναι αν οι κοινωνίες χρειάζονται περισσότερη ή λιγότερη ιατρική φροντίδα. Η βελτίωση της ιατρικής επιστήμης έχει αυξήσει το προσδόκιμο ζωής, αλλά οι άνθρωποι εξακολουθούν να γερνούν και να αντιμετωπίζουν σοβαρές ασθένειες. Ωστόσο, οι τελευταίες μελέτες δείχνουν ότι οι ηλικιωμένοι δεν περνούν περισσότερα χρόνια σε κατάσταση σοβαρής ασθένειας.
Η τεχνολογική πρόοδος μπορεί να έχει αλλάξει την οικονομία της υγείας, μειώνοντας το κόστος και επιτρέποντας καλύτερες υπηρεσίες. Τα συστήματα υγείας έχουν βελτιώσει την επιλογή των θεραπειών, ενώ οι ασφαλιστικές εταιρείες ελέγχουν αυστηρότερα τις δαπάνες.
Συνολικά, η γήρανση δεν σημαίνει απαραίτητα φτώχεια. Μελέτες δείχνουν ότι οι κοινωνίες με μεγαλύτερο ποσοστό ηλικιωμένων δεν είναι αναγκαστικά φτωχότερες, καθώς η τεχνολογία μπορεί να αυξήσει την παραγωγικότητα και να υποστηρίξει μεγαλύτερο αριθμό ηλικιωμένων.
Πηγή περιεχομένου: in.gr
