Με τον Αλέξη Τσίπρα στο επίκεντρο κυκλοφόρησε το πρώτο από τα τρία μέρη της κινηματογραφικής αφήγησης που δημιούργησε ομάδα εθελοντών και εθελοντριών της ΕΛΑΣ, υπό την επιστημονική επιμέλεια και τον δημιουργικό συντονισμό της αναπληρώτριας καθηγήτριας Πολιτικής Επιστήμης και Επικοινωνίας Φανής Κουντούρη.
Το πρώτο επεισόδιο, με τίτλο «Το πρόσημο της πολιτικής», επιχειρεί να παρουσιάσει μια διαφορετική πλευρά του πρώην πρωθυπουργού, μέσα από προσωπικές αναμνήσεις, σκέψεις και έναν εσωτερικό μονόλογο. Δεν επικεντρώνεται σε μια κλασική βιογραφική καταγραφή ή σε έναν απολογισμό της πολιτικής του πορείας, αλλά θέτει στο επίκεντρο το ερώτημα για το τι σημαίνει σήμερα πολιτική και δημόσια ευθύνη.
«Πιστεύω στη διάκριση της Αριστεράς με την Δεξιά.
Πιστεύω στη διαφορά των ιδεολογιών. Και πιστεύω και στην πολιτική, με την έννοια ότι η πολιτική είναι αυτό που οι άνθρωποι παράγουν για να ορίσουν τις ζωές τους και άρα καθορίζει τις ζωές τους.
Από το πρόσημο που έχει η πολιτική. Μπορεί να αλλάξει τις ζωές των ανθρώπων. Και ο αγώνας συνεχίζεται από όλους μας», αναφέρει ο Αλέξης Τσίπρας.
Η πολιτική διαδρομή και τα παιδικά χρόνια
Στο πρώτο μέρος, ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρεται στα παιδικά του χρόνια στους Αμπελόκηπους και στο οικογενειακό περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγάλωσε, περιγράφοντας τις διαφορετικές πολιτικές αναφορές της οικογένειάς του.
«Γεννήθηκα και μεγάλωσα στους Αμπελόκηπους, στην οδό Φθιώτιδος αριθμός 41, κοντά στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας και στο γήπεδο του Παναθηναϊκού. Γεννήθηκα στις 28 του Ιούλη το 1974. Η μεταπολίτευση έγινε 24 Ιούλη. Υπήρχε το πνεύμα του ενθουσιασμού για την πτώση της χούντας.
Μεγάλωσα σε ένα σπίτι που ήταν έντονη πολιτική συζήτηση. Ο πατέρας μου, ήταν ΠΑΣΟΚ, τα αδέλφια μου, ήταν στην ΚΝΕ. Ακολούθησα το δικό μου δρόμο».
Μιλώντας για την είσοδό του στην πολιτική, ο πρώην πρωθυπουργός κάνει λόγο για ρομαντισμό και την προσδοκία ότι η πολιτική δράση μπορεί να οδηγήσει σε αλλαγές στην κοινωνία.
«Η ενασχόλησή μου με τα κοινά και με την πολιτική έχει ένα στοιχείο ρομαντισμού, διεκδίκησης του ονείρου. Αυτό το συναρπαστικό ότι μπορεί κάποιοι άνθρωποι να αλλάζουν τον κόσμο, ότι μπορεί μέσα από τη δράση μας να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο».
Παράλληλα, αναγνωρίζει την απογοήτευση που συχνά συνοδεύει την πολιτική δράση, σημειώνοντας:
«Υπάρχει απογοήτευση. Υπάρχουν πολλές στιγμές που πιστεύεις ότι είναι πολύ δύσκολο όλο αυτό. Υπάρχουν πολλές στιγμές που απογοητεύεσαι διότι χάνεις τις μάχες που δίνεις».
Ωστόσο, επαναλαμβάνει την πεποίθησή του για τη σημασία των ιδεολογικών διαφορών και της πολιτικής ως μέσου κοινωνικής αλλαγής.
Μια διαφορετική μορφή πολιτικής αφήγησης
Σύμφωνα με την ΕΛΑΣ, η συγκεκριμένη παραγωγή δεν αποτελεί μια συμβατική πολιτική καμπάνια. Η αφήγηση επιχειρεί να κινηθεί από το προσωπικό βίωμα προς την κοινωνία και στη συνέχεια προς τη συλλογική δράση, δίνοντας έμφαση στη μνήμη, την προσωπική εμπειρία, τη στοχαστικότητα και την ευθύνη.
Η παραγωγή αξιοποιεί στοιχεία κινηματογραφικής και ντοκιμαντερίστικης αφήγησης, σε μια προσπάθεια να διαφοροποιηθεί από την πολιτική επικοινωνία που βασίζεται κυρίως σε συνθήματα, τηλεοπτικές αντιπαραθέσεις και τον γρήγορο ρυθμό των κοινωνικών δικτύων.
Τι περιλαμβάνουν τα επόμενα δύο επεισόδια
Στο δεύτερο μέρος, με τίτλο «Η ελπίδα της ανατροπής», το επίκεντρο μεταφέρεται στη νέα γενιά. Νέοι άνθρωποι μιλούν για ζητήματα όπως η εργασία, η στέγη, η αβεβαιότητα και οι δυσκολίες στον σχεδιασμό του μέλλοντός τους.
Το τρίτο επεισόδιο, «Η ώρα της ευθύνης», επικεντρώνεται στη συλλογική πολιτική δράση και στη δημιουργία της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης. Η αφήγηση δίνει έμφαση στους ανθρώπους που συμμετέχουν στον νέο φορέα και στις αντιλήψεις τους για τη συμμετοχή στα κοινά, την πολιτική ευθύνη και την ανάγκη για μια νέα κοινωνική και πολιτική αρχή.
