«Όταν ενωμένοι αντιμετωπίζουμε τους κινδύνους, τότε νικάμε και τότε ατενίζουμε το πεπρωμένο μας με αποτέλεσμα», τόνισε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Τασούλας, στην αντιφώνησή του στο γεύμα που παρέθεσε προς τιμήν του στη Λέσχη Αξιωματικών Φρουράς Θεσσαλονίκης ο διοικητής της Ανώτατης Στρατιωτικής Διοίκησης Ηπείρου – Μακεδονίας, αντιστράτηγος Γρηγόριος Μπουντλιάκης.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στάθηκε στις επετείους της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης στις 26 Οκτωβρίου 1912 και του «ΟΧΙ» στις 28 Οκτωβρίου 1940, λέγοντας ότι και οι δύο αποδεικνύουν πως η Ελλάδα μεγαλουργούσε όταν ήταν ενωμένη και ξεχώριζε για τον συνδυασμό δύο κινήτρων, της επιβίωσης και της τιμής.
Η αβεβαιότητα που μας περιβάλλει και οι κίνδυνοι που μας περιβάλλουν, είπε ο κ. Τασούλας, απαιτούν να θυμόμαστε εκείνες τις μέρες όχι μόνο ως μάθημα ιστορίας, αλλά ως ένα μεγάλο δίδαγμα που επαναλαμβάνεται με επιμονή και πείσμα: όταν οι Έλληνες αντιμετωπίζουν ενωμένοι τους κινδύνους, τότε νικούν και ατενίζουν το πεπρωμένο τους με αποτέλεσμα.
Αναφέρθηκε στον ενθουσιασμό που ακολούθησε το «ΟΧΙ» του Μεταξά, το οποίο υιοθέτησε όλος ο ελληνικός λαός, επισημαίνοντας ενδεικτικά ότι, παρότι η πρόσκληση για επιστράτευση είχε προθεσμία λίγων ημερών, την πρώτη μέρα ανταποκρίθηκε πάνω από το 80% των κληθέντων.
Η ανάγκη της ελευθερίας, είπε, έβαλε στην άκρη τις διαφορές πολιτικών και ανθρώπων του πνεύματος με το καθεστώς, αναφέροντας ότι ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, από την Κάρυστο όπου ήταν εκτοπισμένος, έστειλε επιστολή στον πρωθυπουργό και ζήτησε να στρατευθεί, ενώ στρατεύθηκε και υπηρέτησε. Ο Καφαντάρης, ο Σοφιανόπουλος, ο Σοφούλης, ο Ζαχαριάδης από τις Φυλακές της Κέρκυρας, αλλά και άνθρωποι του πνεύματος και των τεχνών όπως ο Ελύτης, ο Τερζάκης, ο Γιώργος Θεοτοκάς, ο Άγγελος Βλάχος, ο Λουκής Ακρίτας, ο Ρώμας, ο Ανδρέας Καραντώνης, ο Λυκούργος Καλλέρης, ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος και ο Τσαρούχης, υπηρέτησαν την πατρίδα και έδωσαν το αποτέλεσμα του «ΟΧΙ».
Ο κ. Τασούλας σημείωσε ότι οι νίκες του 1940, στο Καλπάκι και στη συνέχεια στη Βόρειο Ήπειρο, ήταν αποτέλεσμα της ανάγκης του Έθνους να επιβιώσει αλλά και να προστατεύσει την τιμή του. Πρόσθεσε ότι αυτά δεν έγιναν τυχαία ούτε επειδή η Ελλάδα ήταν προορισμένη να νικήσει, αλλά επειδή οι Έλληνες υπηρέτησαν ενωμένοι αυτόν τον προορισμό.
