Η μαθητικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις της περασμένης Τετάρτης στην Αθήνα και σε δεκάδες ακόμη πόλεις έστειλαν ηχηρό μήνυμα δυσαρέσκειας. Η συμμετοχή ήταν ιδιαίτερα μαζική για τόσο νωρίς στη σχολική και ακαδημαϊκή χρονιά, με ισχυρή παρουσία φοιτητών και αρκετούς μαθητές.
Κι όλα αυτά χωρίς να υπάρχει κάποιο από τα συνηθισμένα εναύσματα των κινημάτων στην εκπαίδευση, όπως ένα νέο νομοσχέδιο, αλλά με αιτήματα που αφορούσαν κυρίως την υποχρηματοδότηση, τις ελλείψεις προσωπικού και το ολοένα πιο οξύ πρόβλημα της φοιτητικής στέγης. Μένει να φανεί πώς θα εξελιχθεί τις επόμενες εβδομάδες αυτή η κινητοποίηση.
Αν μάλιστα συγκριθεί με άλλες κοινωνικές κατηγορίες, ήταν η μαζικότερη κινητοποίηση για κοινωνικά ζητήματα και διεκδικήσεις από τις περσινές μεγάλες αγροτικές κινητοποιήσεις.
Και εύλογα μπορεί κανείς να εκτιμήσει ότι, αφού οι λόγοι που έβγαλαν φοιτητές, μαθητές και εκπαιδευτικούς στον δρόμο παραμένουν ενεργοί, οι νέες κινητοποιήσεις δεν θα λείψουν. Ούτε τα προβλήματα στα σχολεία έχουν λυθεί, ούτε λύση φαίνεται να δίνεται στο ζήτημα της φοιτητικής στέγης, ενώ η στεγαστική κρίση βαθαίνει συνολικά στη χώρα και οι επιπλέον ανάγκες σε προσωπικό δεν καλύπτονται.
Υπό κανονικές συνθήκες, η δημόσια συζήτηση θα έπρεπε να περιστρέφεται γύρω από το πώς θα απαντηθούν οι ανοιχτές πληγές και τα επείγοντα αιτήματα που έρχονται από τον κόσμο της εκπαίδευσης. Αντί γι’ αυτό, τόσο πριν όσο και μετά την κινητοποίηση, ούτε η κυβέρνηση ούτε το φιλοκυβερνητικό μηντιακό οικοσύστημα έδωσαν έμφαση στα προβλήματα της εκπαίδευσης.
Αντί γι’ αυτό, επέμεναν στο αν θα γίνουμε Γαλλία, με τρομολαγνεία τις ημέρες πριν από την κινητοποίηση και με την επωδό ότι τελικά δεν γίναμε Γαλλία μετά τη συγκέντρωση. Σε αρκετές περιπτώσεις, μάλιστα, το απηύθυναν και επιθετικά σε όσους στήριξαν τις κινητοποιήσεις, λέγοντάς τους ότι απέτυχαν να προκαλέσουν μπάχαλα, παρότι κανένας φοιτητικός σύλλογος ούτε κάποια από τις δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις δεν μίλησε για μπάχαλα, αλλά κάλεσαν σε μια μαζική ειρηνική διαδήλωση, όπως ακριβώς έγινε.
Σύντομα ενεργοποιήθηκε και αυτό που στη δημοσιογραφική ορολογία αποκαλείται ρουλεμάν, δηλαδή μια πανομοιότυπη κατευθυνόμενη ενημέρωση, με το επιχείρημα ότι οι κινητοποιήσεις δεν ήταν μαζικές, ότι κατέβηκαν ελάχιστοι και ότι επρόκειτο απλώς για αριστερούς μεταξύ τους.
Όποια και όποιος ήταν στην κινητοποίηση ή ενημερωνόταν από μέσα όπως το in, που είχε φωτορεπόρτερ στην πορεία, διαπίστωσε αυτό που ειπώθηκε εξαρχής: πως επρόκειτο για μια εντυπωσιακή, μαζική και διεκδικητική κινητοποίηση.
Και αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά όσοι επαναλαμβάνουν την καραμέλα περί άμαζης κινητοποίησης, αλλά δεν το αναγνωρίζουν γιατί είναι έξω όχι μόνο από τις πολιτικές τους προσλαμβάνουσες, αλλά και από τον ίδιο τους τον διανοητικό ορίζοντα.
Γιατί σήμερα μια ολόκληρη πολιτική τάξη και ένα ολόκληρο μηντιακό σύστημα στελεχώνεται από ανθρώπους που δεν περιλαμβάνουν στις αντιλήψεις τους τις μαζικές κοινωνικές διεκδικήσεις και κινητοποιήσεις ως τρόπο με τον οποίο η κοινωνία διατυπώνει τις αξιώσεις της απέναντι στην πολιτική εξουσία. Για όλους αυτούς, είτε αποδέχεσαι πλήρως την κυρίαρχη πολιτική και θεωρείς ότι ζούμε στον καλύτερο δυνατό κόσμο είτε είσαι οπαδός του χάους ή νοσταλγός των περιπετειών της περασμένης δεκαετίας, και σε κάθε περίπτωση δεν μπορείς να μιλάς για τη διακυβέρνηση.
Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο ότι αντιμετωπίζουν απαξιωτικά σχεδόν το σύνολο της αντιπολίτευσης, αλλά ότι εθελοτυφλούν και απέναντι στην κοινωνία.
Στην πραγματικότητα, πιστεύουν το αφήγημα που οι ίδιοι κατασκεύασαν, σύμφωνα με το οποίο το 2019 η ελληνική κοινωνία ήρθε στα συγκαλά της μετά από μια δεκαετία πολιτικής παράκρουσης, βρήκε τον ηγέτη που της άξιζε στο πρόσωπο του Κυριάκου Μητσοτάκη και από τότε το νερό μπήκε στο αυλάκι. Υπάρχουν βέβαια οι σειρήνες του λαϊκισμού, που εμφανίζονται κατά καιρούς με διάφορες μορφές, αλλά στο τέλος αποτυγχάνουν, επειδή δεν υπάρχει καμία άλλη εφικτή πρόταση διακυβέρνησης της χώρας από αυτή που προτείνει και εφαρμόζει η Νέα Δημοκρατία.
Όταν κανείς σκέφτεται έτσι, τότε προφανώς θα κάνει ότι δεν υπάρχουν οι χιλιάδες μαθητές, φοιτητές και εκπαιδευτικοί που κατέβηκαν στους δρόμους σε όλη την Ελλάδα, δεν υπάρχουν οι δημοσκοπήσεις που καταγράφουν συντριπτική αποδοκιμασία της κυβερνητικής πολιτικής, δεν υπάρχει η οργή για την ακρίβεια και δεν υπάρχει ούτε το γεγονός ότι η Νέα Δημοκρατία δεν μπορεί να καταγράψει στην πρόθεση ψήφου πάνω από 25%.
Μόνο που έτσι είναι σαν να ξεχνούν ότι υπάρχει η κοινωνία. Και αυτή σήμερα εκφράζει δυσαρέσκεια, οργή και πολύ συγκεκριμένες απαιτήσεις για ριζική αλλαγή πολιτικής: για περισσότερη δημοκρατία και δικαιοσύνη, για στήριξη του κοινωνικού κράτους και της δημόσιας υγείας και παιδείας, καθώς και για αντιμετώπιση του τεράστιου προβλήματος της κρίσης κόστους ζωής και της στεγαστικής κρίσης.
Και η κοινωνία δεν θα πάει στις κάλπες με τα αφηγήματα που αναπαράγουν επίμονα όσοι στηρίζουν τη σημερινή εκδοχή διακυβέρνησης, αλλά με τις ανάγκες, τις αγωνίες, τις αξιώσεις και τις διεκδικήσεις της. Και όσοι ειρωνεύονται και υποτιμούν σήμερα τις αντιδράσεις της, θα διαπιστώσουν πόσο εύκολα μπορούν να παραμεριστούν.
