Η τακτική της μετάθεσης ευθυνών στον Κυριάκο Μητσοτάκη επανέρχεται διαρκώς, από τις φυσικές καταστροφές μέχρι τα μεγάλα πολιτικά και θεσμικά σκάνδαλα. Το άρθρο καταγράφει τις περιπτώσεις όπου ο πρωθυπουργός επιλέγει να αποδώσει τα προβλήματα σε άλλους παράγοντες, αντί να αναλάβει κυβερνητικό μερίδιο ευθύνης.
Το ημερολόγιο έγραφε 10.12.2017, όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ως τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μιλώντας σε προσυνεδριακή ημερίδα της ΝΔ για το περιβάλλον στο Περιστέρι, έλεγε ότι είμαστε μια χώρα που έχει να αντιμετωπίσει με βεβαιότητα σεισμούς, φωτιές και πλημμύρες. Υποστήριζε ότι είμαστε ασυγχώρητοι αν δεν είμαστε έτοιμοι να τα αντιμετωπίσουμε, ενώ, επικαλούμενος λόγια του πολύ καλού φίλου του, Κωστή Συνολάκη, σημείωνε πως η φυσική καταστροφή για την οποία πρέπει να σχεδιάσουμε είναι εκείνη που ενδεχομένως δεν έχει συμβεί ποτέ, δηλαδή αυτό που δεν περιμένουμε και βρίσκεται έξω από τη σφαίρα του εφικτού και του λογικού.
Έκτοτε η ιστορία είναι γνωστή. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης το 2018, σε ειδική συνέντευξη Τύπου στην Πειραιώς, υποσχέθηκε ότι διαθέτει όλες τις λύσεις για την Πολιτική Προστασία, με στόχο να γίνει πρωθυπουργός το 2019, όμως από τότε και μετά το επιτελικό κράτος του αποδείχθηκε απροετοίμαστο και απέτυχε μπροστά σε όλες τις μεγάλες κρίσεις και φυσικές καταστροφές που κλήθηκε να διαχειριστεί, όπως οι πυρκαγιές, οι πλημμύρες και ο χιονιάς.
Μόνιμη επωδός του πρωθυπουργού είναι να μεταφέρει τις κυβερνητικές ευθύνες στα ακραία καιρικά φαινόμενα και στην κλιματική κρίση. Αυτό φάνηκε και τις τελευταίες ημέρες, καθώς η χώρα βίωσε νέα ανείπωτη πύρινη καταστροφή, με τον Κυρ. Μητσοτάκη να επιλέγει στην κυριακάτικη ανάρτησή του να μην ασκήσει καμία αυτοκριτική και να αποδώσει εκ νέου την ευθύνη στις ακραίες μετεωρολογικές συνθήκες και στην ένταση των καιρικών φαινομένων, που ξεπερνούν κάθε ανθρώπινο σχεδιασμό και κάθε επιχειρησιακή δυνατότητα.
Η τακτική αυτή δεν περιορίζεται στις φυσικές καταστροφές και εμφανίζεται σε διαφορετικές περιπτώσεις σε όλη τη διάρκεια της επταετούς διακυβέρνησης του επιτελικού κράτους, ειδικά στις κεντρικές υποθέσεις που εξακολουθούν να πιέζουν το μέγαρο Μαξίμου. Ενδεικτικά:
Στην υπόθεση των Τεμπών, από την πρώτη στιγμή ο Κυρ. Μητσοτάκης, με στόχο να αποσείσει τις κυβερνητικές ευθύνες, έσπευσε να βγάλει ο ίδιος προσωπικό πόρισμα, προκαταλαμβάνοντας ευθέως τη δικαστική διερεύνηση και αποδίδοντας το δράμα κυρίως σε τραγικό ανθρώπινο λάθος.
Με αυτόν τον τρόπο, ο πρωθυπουργός επέλεξε να φορτωθούν όλες οι ευθύνες στον σταθμάρχη, ενώ στον παραιτηθέντα υπουργό Μεταφορών Κώστα Αχιλλέα Καραμανλή αποδόθηκε μόνο η αντικειμενική πολιτική ευθύνη.
Ταυτόχρονα ο Κυρ. Μητσοτάκης αξιοποίησε και τη γνωστή κυβερνητική ρητορική περί διαχρονικών ευθυνών, ενώ επιχείρησε να μεταθέσει ευθύνες για την τραγωδία των Τεμπών και σε ένα βαθύ κράτος του Δημοσίου, στο οποίο ανακοίνωσε ότι κηρύσσει πόλεμο.
Ίσως η φράση του πρωθυπουργού που συμπυκνώνει πλήρως την προσπάθεια να μετατεθούν οι ευθύνες οπουδήποτε αλλού εκτός από την κυβέρνηση είναι ότι στα Τέμπη συγκρούστηκαν ανθρώπινα λάθη με χρόνιες παθογένειες της ελληνικής δημόσιας διοίκησης.
Η αναφορά σε χρόνιες παθογένειες είναι η μόνιμη κυβερνητική επωδός που επανέρχεται σε όλες τις σκανδαλώδεις υποθέσεις για τις οποίες λογοδοτεί το μέγαρο Μαξίμου.
Για χρόνια παθογένεια μιλούσε ο πρωθυπουργός και για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, δηλαδή την υπόθεση με τους γαλάζιους Φραπέδες και Χασάπηδες, για την οποία επέλεξε να μπλοκάρει τη σύσταση Προανακριτικής Επιτροπής για τους πρώην υπουργούς Βορίδη και Αυγενάκη μέσω των γνωστών μεθοδεύσεων στη Βουλή με τις επιστολικές ψήφους και, αντί γι’ αυτήν, να στραφεί στην εξεταστική επιτροπή, με τα γνωστά αποτελέσματα.
Στην ομιλία του στη Βουλή για τη σύσταση εξεταστικής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου επιδίωξε να μιλήσει για μια χρόνια πάθηση της δημόσιας ζωής, υποστηρίζοντας ότι είναι διαχρονική και διακομματική, ο Κυρ. Μητσοτάκης, έχοντας στερέψει από άλλες γραμμές άμυνας, επιδόθηκε σε προσπάθεια διάχυσης των ευθυνών, όχι μόνο στα κόμματα της αντιπολίτευσης αλλά κυριολεκτικά σε όλους: στην Ευρώπη, στους ίδιους τους αγρότες, μέχρι και στις κυβερνήσεις των προκατόχων του στην ηγεσία της ΝΔ, Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά.
Η τελευταία στάση του πρωθυπουργού στην υπόθεση αυτή είναι, όπως είναι γνωστό, οι πανηγυρισμοί του επειδή τέσσερις —και όχι 11— βουλευτές και πρώην υπουργοί της ΝΔ παραπέμφθηκαν στη Δικαιοσύνη για απλά πλημμελήματα, αλλά και η επίθεσή του στην ευρωπαϊκή εισαγγελία, την οποία κατηγόρησε ότι φάνηκε να εμπλέκεται στον εσωτερικό κομματικό ανταγωνισμό, τη στιγμή που οι αρχειοθετήσεις για τους υπόλοιπους, πέραν των τεσσάρων βουλευτών, καταρρίπτουν και αυτές τις κυβερνητικές αιτιάσεις.
Όσο για το σκάνδαλο των υποκλοπών, ακόμη και εκεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στην πρώτη δημόσια δήλωσή του μετά το ξέσπασμα της υπόθεσης, είχε κάνει λόγο για διαχρονικές παθογένειες της υπηρεσίας πληροφοριών.
Τότε είχε υποστηρίξει ότι η παρακολούθηση του Ανδρουλάκη μέσω επισύνδεσης της ΕΥΠ ήταν νόμιμη, αλλά λάθος, και ότι ο ίδιος δεν το γνώριζε, με αποτέλεσμα να θυσιάσει τον εκλεκτό του, διοικητή της ΕΥΠ Παναγιώτη Κοντολέοντα, για τον οποίο δεν είχε διστάσει μέχρι και να αλλάξει τον νόμο ώστε να μπορέσει να τον διορίσει στη θέση αυτή, αφού δεν διέθετε τα τυπικά προσόντα, αλλά και τον γενικό γραμματέα του και ανιψιό του, Γρηγόρη Δημητριάδη, τότε νούμερο 2 της κυβέρνησης, ο οποίος, κατά πρόσφατη δήλωσή του, έφαγε τη σφαίρα για να μείνει πάνω το αφεντικό.
Στην περίπτωση του κ. Δημητριάδη, η πρώτη αντίδραση του μεγάρου Μαξίμου ήταν να επιχειρήσει να τον περισώσει, αποδίδοντας την παραίτησή του στο κλίμα τοξικότητας και όχι στο ζήτημα των ευθυνών του. Αργότερα άλλαξε γραμμή, με τον κ. Μητσοτάκη να του χρεώνει στο τηλεοπτικό του μήνυμα την αντικειμενική πολιτική ευθύνη, σε μια προσπάθεια να την αποσείσει από πάνω του, αφού η ευθύνη αυτή ανήκει εξ ορισμού στον πολιτικό προϊστάμενο, δηλαδή στον ίδιο τον πρωθυπουργό, ο οποίος και όταν ανέλαβε φρόντισε να περάσει την ΕΥΠ στην προσωπική του αρμοδιότητα στο Μαξίμου.
Σήμερα που οι αποκαλύψεις για το σκάνδαλο των υποκλοπών πληθαίνουν και δείχνουν εμφατικά κοινό Κέντρο ΕΥΠ και Predator, το Μαξίμου επιμένει να διαχωρίζει τις επισυνδέσεις της ΕΥΠ από τις παρακολουθήσεις μέσω του παράνομου λογισμικού και προσπαθεί να ρίξει όλες τις ευθύνες για τις δεύτερες στους τέσσερις ιδιώτες που καταδικάστηκαν πρωτόδικα από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο της Αθήνας. Εκεί, η κυβερνητική προσπάθεια απόσεισης των ευθυνών στηρίζεται στην οχύρωση του Μαξίμου πίσω από τις εισαγγελικές διατάξεις του Αρείου Πάγου, που δεν είδαν κρατική εμπλοκή στην υπόθεση, σε αντίθεση με την απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.
Πηγή περιεχομένου: in.gr
