Ο γγ της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης, Μάξιμος Χαρακόπουλος, προχώρησε σε δήλωση για την εκδημία του Ιωάννη Βαρβιτσιώτη, με αναφορά στη διαδρομή και το αποτύπωμά του στην πολιτική ζωή.
«Τον Ιωάννη Βαρβιτσιώτη τον γνώρισα ένα βράδυ προϋπολογισμού στο ασφυκτικά γεμάτο από κόσμο και καπνό καφενείο της Βουλής -τότε κάπνιζαν σε αυτό- όταν κατεβήκαμε από τα θεωρεία, απ’ όπου είχαμε παρακολουθήσει τις αγορεύσεις των πολιτικών αρχηγών. Ήμουν τότε νεαρό στέλεχος της υπό τον Κώστα Καραμανλή Γραμματείας Πολιτικού Σχεδιασμού της ΝΔ. Μου είχε κάνει εντύπωση διότι αυτός ο επιβλητικός πολιτικός με τη στιβαρή παρουσία πριν λίγο στην Ολομέλεια είχε εξαιρετική ικανότητα να αφηγείται με συναρπαστική οικειότητα ιστορίες για πρόσωπα και πράγματα στη μακρά πολιτική του διαδρομή. Από τα νεανικά μου χρόνια θυμούμαι, επίσης, την αγάπη του για τον Μυστρά και την ιστορία του, που ήθελε να τη μοιράζεται, γι’ αυτό και οργάνωνε επισκέψεις φίλων του στην καστροπολιτεία. Σε μια τέτοια, με τους διαπιστευμένους συντάκτες της ΝΔ, όταν πια ήμουν στο Γραφείο Τύπου της παράταξης, είχα την τύχη περπατώντας ανάμεσα στα γκρεμίσματα και τις εκκλησίες των Παλαιολόγων να γνωρίσω το πάθος του για την ιστορία. Αλίμονο στον τόπο από ανιστόρητους πολιτικούς…
Δεν τον πρόλαβα ως βουλευτή. Όταν πρωτοεκλέχθηκα εκείνος παραμέρισε για τον Μιλτιάδη και ολοκλήρωσε την πολιτική του διαδρομή ως επικεφαλής της ευρωομάδας της ΝΔ την περίοδο 2004-09. Είχα, όμως, την ευκαιρία κι όταν ήταν επικεφαλής του Ινστιτούτου Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής κι αργότερα να απολαύσω συζητήσεις μαζί του και να εκτιμήσω την ευθυκρισία του και την χωρίς εμπάθειες γνώμη του για τους πολιτικούς του αντιπάλους.
Αναμφίβολα, υπήρξε κορυφαία πολιτική φυσιογνωμία της μεταπολιτευτικής περιόδου. Υπηρέτησε με σταθερότητα και συνέπεια τις αρχές και τις αξίες της παράταξης της ΝΔ που ίδρυσε το 1974 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, με τον οποίο είχε ήδη συστρατευθεί από το 1961, όταν πρωτοεκλέχθηκε βουλευτής με το τότε κόμμα του, την ΕΡΕ. Η προσφορά του στην πολιτική ζωή του τόπου υπήρξε πολύτιμη, καθώς τίμησε επαξίως κάθε υπεύθυνη κυβερνητική θέση που ανέλαβε. Ιδιαιτέρως σημαντική είναι η συνεισφορά του από τη θέση του υπουργού Εθνικής Άμυνας.
Μετά την πτώση της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη το ’93 διεκδίκησε την ηγεσία της παράταξης κι όταν έχασε δεν διανοήθηκε να διασπάσει το κόμμα για να ικανοποιήσει τις προσωπικές του φιλοδοξίες. Αντιθέτως, στήριξε ως αντιπρόεδρος τον Μιλτιάδη Έβερτ.
Νωρίτερα, το 1984-5, ήταν ο τρίτος κατά σειρά, μετά τον Κωστή Στεφανόπουλο και τον Ιωάννη Παλαιοκρασσά, που με το κύρος του υπηρέτησε την παράταξη και από τη θέση ευθύνης του γενικού γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας. Ως κοινοβουλευτικός άνδρας, σεβάστηκε πάντοτε τους πολιτικούς του αντιπάλους υπερασπιζόμενος σθεναρώς τις θέσεις του με ήθος και καθαρό λόγο. Αλλά κι όταν αποχώρησε από την ενεργό πολιτική δεν έπαψε να είναι ενεργός πολίτης, παρεμβαίνοντας με την αρθρογραφία του για καίρια ζητήματα που έκρινε ότι δεν δικαιούται να σιωπά.
Η παρακαταθήκη του στην πολιτική ζωή του τόπου είναι σημαντική, ιδιαιτέρως σήμερα, που αποτελεί αδήριτη ανάγκη η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης μεταξύ κοινωνίας των πολιτών και πολιτικής.
Στον γιο του Μιλτιάδη και όλη την οικογένειά του εκφράζω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια».
ΦΩΤΟ ΠΗΓΗ ΓΡΑΦΕΙΟ Μ. ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
