«Ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης ήταν ένας από τους πυλώνες της παράταξής μας», αναφέρει σε ανάρτησή του ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κωστής Χατζηδάκης, με αφορμή την απώλεια του ιστορικού στελέχους της ΝΔ. Όπως σημειώνει, πρόκειται για στέλεχος με κύρος, ήθος, σοβαρότητα και διαχρονική παρουσία, που είχε σταθερά μεγάλη δημοφιλία στους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας και εκτίμηση από όλους τους αρχηγούς του κόμματος, με πρώτο τον Κωνσταντίνο Καραμανλή.
«Για τρία χρόνια, από το 2004 έως το 2007, υπηρετήσαμε μαζί στην ευρωβουλή και ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης ήταν τότε αρχηγός της κοινοβουλευτικής μας ομάδας», προσθέτει ο κ. Χατζηδάκης, ο οποίος αναφέρει ακόμη ότι ο ίδιος τον περιέβαλε πάντα με αγάπη και εμπιστοσύνη, ενώ μιλούσαν μέχρι και τα τελευταία χρόνια. Εκφράζει, επίσης, τα συλλυπητήριά του στον Μιλτιάδη, τον Θωμά, την Ελένη και τον Κωνσταντίνο και κλείνει με τη φράση «Καλό ταξίδι, Πρόεδρε!».
Βιογραφικό Γ. Βαρβιτσιώτη
Γιος του δικηγόρου και βουλευτή του Λαϊκού Κόμματος Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη.
Το 1958 ξεκίνησε να ασκεί δικηγορία στην Αθήνα και το 1960 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ της Νομικής Σχολής Αθηνών, ενώ παράλληλα ήταν συνεργάτης στην έδρα του Εμπορικού Δικαίου.
Το 1961 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής με το ψηφοδέλτιο της ΕΡΕ στη Β’ περιφέρεια της Αθήνας. Την ίδια χρονιά ήταν μέλος της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων και της Επιτροπής Συντάξεως Κώδικος Δεοντολογίας του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.
Από το 1961 έως το 1963 υπηρέτησε ως γραμματέας του προεδρείου της Βουλής και από το 1962 έως το 1967 ήταν μόνιμο μέλος της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στην Κοινοβουλευτική Επιτροπή Συνδέσεως Ελλάδας-ΕΟΚ.
Το 1963 ανέλαβε γραμματέας της Επιτροπής για την Αναθεώρηση του Συντάγματος.
Την περίοδο 1965-1967 διετέλεσε κοσμήτορας της Βουλής.
Κατά την απριλιανή δικτατορία συνελήφθη και παρέμεινε στη φυλακή για τέσσερις μήνες.
Το 1974 ήρθε πρώτος σε σταυρούς σε όλη την Ελλάδα, στις πρώτες μετά τη μεταπολίτευση εκλογές, στις οποίες συμμετείχε με το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας. Την ίδια χρονιά ανέλαβε για πρώτη φορά κυβερνητικό αξίωμα, συμμετέχοντας στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή ως υφυπουργός Εσωτερικών.
Το 1975 διετέλεσε μέλος της Επιτροπής για την Αναθεώρηση του Συντάγματος.
Ηγήθηκε των ελληνικών αντιπροσωπειών στη σύνοδο του ΟΟΣΑ το 1975 και στην 4η σύνοδο της UNCTAD το 1977.
Από το 1985 υπήρξε γενικός γραμματέας της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος στη Βουλή.
Το διάστημα 1989-1996 διετέλεσε αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ).
Τον Δεκέμβριο του 1989 εξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της ΝΔ.
Στις 15 Δεκεμβρίου 1989, η Σύνοδος της Κεντρικής Επιτροπής της ΝΔ τον εξέλεξε τρίτο με 40 ψήφους μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του κόμματος.
Στις 3 Νοεμβρίου 1993 διεκδίκησε την προεδρία της ΝΔ, αλλά έλαβε 37 ψήφους και ηττήθηκε από τον Μ. Έβερτ, ο οποίος συγκέντρωσε 141 και εξελέγη πρόεδρος του κόμματος.
Τον Απρίλιο του 1994, στο 3ο Συνέδριο της ΝΔ, ανακηρύχθηκε επισήμως αντιπρόεδρος του κόμματος, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 1997.
Στις 22 Αυγούστου 1994, μετά την ανασυγκρότηση του κομματικού μηχανισμού της ΝΔ, τοποθετήθηκε μέλος του νέου Πολιτικού Συμβουλίου του κόμματος.
Στις 24 Νοεμβρίου 1994 εξελέγη πρόεδρος της Ομάδας Κοινοβουλευτικού Ελέγχου (ΟΚΕ) της ΝΔ για θέματα σχετικά με το υπουργείο Εξωτερικών.
Τον Δεκέμβριο του 1997 ανέλαβε πρόεδρος του Ινστιτούτου Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής, επιστημονικού μη κερδοσκοπικού φορέα που έχει ως σκοπό την ανάλυση και τη διατύπωση προτάσεων για πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά θέματα.
Το 2004 εξελέγη για πρώτη φορά ευρωβουλευτής ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου της ΝΔ.
Τον Φεβρουάριο του 2010 ανανεώθηκε η θητεία του στην προεδρία του ΔΣ του Ινστιτούτου Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής, όμως τον Αύγουστο του ίδιου έτους υπέβαλε παραίτηση, ολοκληρώνοντας μια θητεία 12 ετών.
Συγγραφικό έργο:
Είχε συγγράψει πολλές νομικές και πολιτικές μελέτες, καθώς και βιβλία, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται: Περί μεταβολής του νομικού τύπου της εταιρείας, 1955, Η επιβολή όρκου προς απόδειξιν της εμπορικής ιδιότητος, 1957, Τινά περί της εννοίας της επιχειρήσεως, 1959, Τινά περί της προθεσμίας της εφέσεως επί πτωχευτικών δικών, 1960, Η ονομαστική μετοχή: συμβολή εις το δίκαιον των ανωνύμων εταιρειών, 1961, Η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότης (ΕΟΚ) και το εταιρικόν δίκαιον, 1970, Η Αλλαγή στο εδώλιο, εκδ. Μορφωτική Εστία, 1984, Αποκατάσταση ιστορικών αληθειών: τα μεγάλα πολιτικά ψεύδη της προπαγάνδας του ΠΑΣΟΚ, 1985, Η αλήθεια για το παρελθόν πυξίδα για το μέλλον, 1989, Συνταγματικοί Προβληματισμοί: προτάσεις περί της λειτουργίας του πολιτεύματος, εκδ. Ελληνική Ευρωεκδοτική, 1993, Η ονομαστική μετοχή: συμβολή εις το δίκαιον των ανωνύμων εταιριών, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλας, 1997, Η Ελλάδα μπροστά στο 2000: ένα νέο συνταγματικό πλαίσιο, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλας, 1998, Η βουλευτική ασυλία-ελληνική & ευρωπαϊκή πραγματικότητα, 2001, Οι τρεις απειλές του αιώνα, εκδ. Καστανιώτης, 2002, Πολιτιστική Φωτογραμμετρία, εκδ. Μίλητος, 2005, Η μεταναστευτική πολιτική της Ευρώπης, 2006, που εκδόθηκε σε τέσσερις γλώσσες – ελληνικά, αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά – από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΕΛΚ (Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο), Η αναγκαία αναθεώρηση: για ένα σύγχρονο Σύνταγμα, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλας, 2006, Τυφλοί στρατοί: Η Δύση και η απειλή του ισλαμικού φονταμενταλισμού (σε συνεργασία με τον Σωτήρη Ρούσσο), εκδ. Καστανιώτης, 2008, Αναζητώντας την Τέχνη. Περιφερειακές Πινακοθήκες, εκδ. Μέλισσα, 2008, Όπως τα έζησα, 1961-1981, εκδ. Λιβάνη, 2011, Συνταγματικοί Στοχασμοί, 2014, εκδ. Σάκκουλα.
