Το «πνεύμα των Χριστουγέννων» συνδυάστηκε ιδανικά με το ποδόσφαιρο πριν από 111 χρόνια, δημιουργώντας μία μοναδική χριστουγεννιάτικη ιστορία που άντεξε στο χρόνο. Μία αληθινή ιστορία, που φρόντισε να διηγηθεί ο Οσβάλντο Σοριάνο.
Ήταν 24 Δεκεμβρίου 1914, και εκείνα ήταν τα πρώτα Χριστούγεννα που ο 24χρονος Τζορτζ θα έκανε μακριά από το Σέφιλντ, το σπίτι της οικογένειάς του. Ο γιατρός πατέρας του δεν συμφωνούσε με τις επιθυμίες του γιου του, αφού ήθελε μία μέρα να τον αντικαταστήσει.
«Γυρνάς πάντα με αυτούς τους ηλίθιους, χάνετε χρόνο σε αυτό το λασπόλουτρο,» έλεγε ο γιατρός βλέποντας τον Τζορτζ να επιστρέφει στο σπίτι. «Και τι κάνετε; Πάντα πίσω από αυτό το γελοίο άθλημα για ζητιάνους. Θα μπορούσα να καταλάβω το πάθος για κρίκετ. Ή για το γκολφ, που είναι συναρπαστικό. Δεν καταλαβαίνω τι όμορφο έχει αυτό το ποδόσφαιρο.»
Όταν δεν ήταν στο σπίτι ή στο αγαπημένο του μπαρ, ο Τζορτζ βρισκόταν πάντα στον λόφο έξω από την πόλη με το όνομα «Χίλσμπορο», παρακολουθώντας τα κατορθώματα των ηρώων του, παικτών της Γουένσντεϊ.
Σε αυτό το γήπεδο, λίγους μήνες πριν από τα Χριστούγεννα του 1914, έφτασαν στρατιώτες. Γνώριζε ότι ένας νέος πόλεμος είχε μόλις αρχίσει, αλλά δεν πίστευε ότι θα υπάρξουν κίνδυνοι τόσο μακριά από την ηπειρωτική χώρα και από τα πεδία των μαχών. Μόλις είχε τελειώσει τις σπουδές του στην ιατρική, έτοιμος να γίνει ο βοηθός του πατέρα του.
Οι στρατιώτες όμως του μίλησαν για τη δυνατότητα να βοηθήσει τη χώρα του, να γίνει ήρωας. Μόλις έμαθαν ότι ο νεαρός ήταν γιατρός, του ζήτησαν πιο επιτακτικά να βοηθήσει. Κάπως έτσι βρέθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1914 στο Βέλγιο, στην πόλη Πλόεσκτρερτ. Για δύο μήνες φρόντιζε στρατιώτες, επουλώνοντας πληγές και ακούγοντας τις τελευταίες επιθυμίες νέων στρατιωτών. Είχε αρχίσει να μισεί τον πόλεμο, βλέποντας εκατοντάδες νέους να χάνουν τη ζωή τους.
Μία διαφορετική παραμονή Χριστουγέννων. Οι βομβαρδισμοί που ανάγκαζαν όλους να μένουν ξαπλωμένοι δεν είχαν θύματα, και οι πυροβολισμοί είχαν σχεδόν σταματήσει. Η ανταλλαγή πυρών είχε σταματήσει στα δύο μέτωπα, αν και δεν υπήρξε καμία διάταξη εκεχειρίας. Οι στρατιώτες φάνηκε να ακολουθούν έναν άλλο δρόμο, και ο Τζορτζ σκεφτόταν τα Χριστούγεννα στο Σέφιλντ, όταν ξαφνικά ένας στρατιώτης φώναξε: «Γρήγορα, κοιτάξτε τι έκαναν οι Γερμανοί! Είναι εκπληκτικό.»
Έξω από τα χαρακώματα, οι Γερμανοί είχαν βάλει δεκάδες χριστουγεννιάτικα δέντρα, με κεριά να λάμπουν στα κλαδιά, ενώ στον αέρα ηχούσαν χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Οι Βρετανοί απάντησαν ανάλογα και η παραμονή των Χριστουγέννων πέρασε σε αρμονία, σχεδόν σαν ο πόλεμος να ήταν μια μακρινή ανάμνηση.
Το επόμενο πρωί, ο Τζορτζ είχε μία ιδέα για να επωφεληθούν από αυτή την ανακωχή. Γλίστρησε έξω από το χαράκωμα και άρχισε να περπατάει, αγοράζοντας μία μπάλα ποδοσφαίρου πριν από την αναχώρηση. Ο Τζορτζ αγόρασε μία μπάλα που ήταν όμοια με εκείνη που κλωτσούσαν κάθε εβδομάδα στο Χίλσμπορο. Είχε αρχίσει να ονειρεύεται την επιστροφή του στην πατρίδα, αλλά ήθελε όσο τίποτε άλλο να δει τους δικούς του να σκοράρουν απέναντι στη Σέφιλντ Γιουνάιτεντ.
Κάνοντας το παιχνίδι, η μπάλα του Τζορτζ βρέθηκε στα χέρια των Γερμανών στρατιωτών, και όλοι με τον ίδιο ενθουσιασμό, γνωρίζοντας ότι ίσως έπαιζαν το τελευταίο τους παιχνίδι ποδοσφαίρου. Ο αγώνας διήρκεσε ώρες και ώρες, με σκορ που δεν προσδιορίζεται ακριβώς.
Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Ο Τζορτζ ξαπλωμένος στο γρασίδι, εξαντλημένος αλλά χαμογελαστός, δεν είχε τραυματισμούς για να επιδιορθώσει. Η ιστορία που διηγείται ο Οσβάλντο Σοριάνο αναδεικνύει τη δύναμη του ποδοσφαίρου ακόμα και μέσα στον πόλεμο, σε μία χριστουγεννιάτικη ημέρα.
