Η Μηλένα Κοντού συνεχίζει να συλλέγει μετάλλια και να ξεχωρίζει στην κωπηλασία, έχοντας ήδη χτίσει μια εντυπωσιακή πορεία στα 20 της χρόνια. Η χάλκινη Ολυμπιονίκης από το Παρίσι μιλά για τη χρονιά που τρέχει, τη συνεργασία της με την Ευαγγελία Αναστασιάδου, την πλήρη υποτροφία στο Princeton και τον μεγάλο στόχο των Ολυμπιακών Αγώνων του Λος Άντζελες.
Σε ηλικία μόλις 20 ετών, έχει προλάβει να καταγράψει διαδοχικές επιτυχίες. Πριν από δύο χρόνια στέφθηκε Ολυμπιονίκης μαζί με τη Ζωή Φίτσιου, ενώ φέτος μέσα σε μία εβδομάδα κατέκτησε ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανδρών-Γυναικών και δύο χρυσά στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα U23.
Η Μηλένα Κοντού δείχνει επίσης ότι η αριστεία δεν περιορίζεται μόνο στις αγωνιστικές επιδόσεις. Πήρε πλήρη υποτροφία στο Πανεπιστήμιο Princeton και αποδεικνύει ότι, όταν υπάρχουν στόχοι και επιμονή, μπορείς να πετύχεις πολλά και να γίνεις παράδειγμα για τη νέα γενιά.
Η κορυφαία αθλήτρια μίλησε στο Αθηναϊκό Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων για τα τρία μετάλλια που κατέκτησε, για το νέο ξεκίνημα στις ακαδημαϊκές της σπουδές και, φυσικά, για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες.
Αναλυτικά, η συνέντευξη της Μηλένας Κοντού στο ΑΠΕ – ΜΠΕ
ΕΡ: Μηλένα, καταρχάς συγχαρητήρια. Το 2026 πάει πάρα πολύ καλά για σένα, πάρα πολύ εντυπωσιακά. Πώς αισθάνεσαι που είναι μια χρονιά γεμάτη μετάλλια;
«Για μένα κάθε χρονιά είναι διαφορετική και τη βλέπω σαν μια καινούρια πρόκληση. Κάθε χρονιά προσπαθώ να έχω καλύτερες επιδόσεις από την προηγούμενη και νομίζω ότι μέχρι τώρα αυτή η χρονιά έχει δείξει πως έχω κάνει καλή προετοιμασία. Τα μετάλλια, προφανώς, ποτέ δεν τα θεωρώ δεδομένα. Είναι κάτι για το οποίο δουλεύω πολύ σκληρά. Και ήμουν πολύ χαρούμενη που κατάφερα για ακόμη μια χρονιά να εκπροσωπήσω την Ελλάδα σε υψηλότερο επίπεδο και να τη φέρω και στο υψηλότερο σκαλί του βάθρου.
Παρόλα αυτά, η σεζόν δεν έχει τελειώσει. Σε τρεις εβδομάδες έχουμε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανδρών-Γυναικών, που είναι και ο μεγαλύτερος στόχος της χρονιάς. Και εκεί θα προσπαθήσουμε να φέρουμε τα αποτελέσματα και να πετύχουμε τους στόχους που έχουμε στο μυαλό μας.
ΕΡ: Να ξεκινήσουμε πρώτα απ’ όλα από το πρόσφατο Ευρωπαϊκό Ανδρών Γυναικών, όπου κατέκτησες το ασημένιο μετάλλιο μαζί φυσικά με την Ευαγγελία Αναστασιάδου. Για πες μας δύο λόγια γι’ αυτή τη μοναδική εμπειρία να αγωνίζεστε σε ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα, σε ακόμη έναν τελικό και να φτάνετε στο δεύτερο σκαλί του βάθρου.
«Με την Ευαγγελία είχα αγωνιστεί σε παγκόσμιο πρωτάθλημα Ανδρών Γυναικών το 2022 ως ελαφριά αθλήτρια. Μετά από αυτό αγωνιζόμασταν μαζί μόνο σε παγκόσμια πρωταθλήματα Κ23, που ήταν μια πολύ διαφορετική εμπειρία για εμάς, λόγω του ότι ήμασταν γρήγορες αθλήτριες για μικρότερες ηλικιακές κατηγορίες, οπότε ποτέ δεν χρειαζόταν ουσιαστικά να ζοριστούμε.
Κι έτσι, αυτό το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Ανδρών-Γυναικών με την Ευαγγελία ήταν κάτι πρωτόγνωρο, μια ξεχωριστή εμπειρία. Έχουμε πάρα πολύ καλή συνεργασία, μέσα και έξω από το νερό. Το μετάλλιο αυτό, να πω την αλήθεια, το περιμέναμε. Το είχαμε στο μυαλό μας. Γνωρίζαμε πόσο καλή προπόνηση έχουμε κάνει και πόσο δυνατές είμαστε. Από την άλλη, βέβαια, μπορεί να πηγαίναμε λίγο στα τυφλά σε σχέση με τις βάρκες του εξωτερικού, γιατί φέτος δεν είχαμε αγωνιστεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο, επειδή η Ευαγγελία είχε αρρωστήσει. Αλλά παρόλα αυτά πιστέψαμε στις προπονήσεις που είχαμε κάνει και στις ταχύτητες που βλέπαμε στην προπόνηση και έτσι φέραμε και το αποτέλεσμα.
Ήταν και μια μεγάλη πρόκληση και για την Ευαγγελία και για μένα, κυρίως το ότι μία εβδομάδα πριν από το Ευρωπαϊκό είχα πάει στο Παγκόσμιο Κ23, οπότε είχαμε να μπούμε στη βάρκα μαζί για πάνω από μία εβδομάδα και κάναμε χωριστά προπόνηση. Και ταυτόχρονα εγώ έπρεπε να διαχειριστώ και τους αγώνες στο Παγκόσμιο, που είναι δύσκολο και σωματικά και ψυχολογικά.
ΕΡ: Πόσο δύσκολο είναι μία εβδομάδα μετά να αγωνίζεσαι σε μία νέα διοργάνωση με διαφορετικό πλήρωμα και πάλι να διακρίνεσαι;
«Ναι, είναι κάτι που η αλήθεια έχω συνηθίσει να κάνω και μέσα σε δύο εβδομάδες άλλαξα τρία πληρώματα. Έτρεξα με τη Διαβάτη και τον Γιαννούλη στο Κ23 και με την Ευαγγελία στο Ευρωπαϊκό Γυναικών. Οπότε ήταν έτσι μια πρόκληση για μένα: να καταφέρω και με τους τρεις, προφανώς με διαφορετικό τρόπο τραβήγματος, με διαφορετική συνεργασία, άλλους χαρακτήρες και προσωπικότητες, να διακριθούμε.
Είναι πολύ δύσκολο σωματικά γενικότερα. Η κωπηλασία είναι ένα άθλημα που για να πας στους αγώνες και να μπορέσεις να αποδώσεις και να βρεθείς δίπλα στις καλύτερες βάρκες του κόσμου και στα καλύτερα πληρώματα, πρέπει να βρίσκεσαι σε εξαιρετική κατάσταση, να είσαι πολύ ξεκούραστος, ώστε να μπορεί το σώμα σου να αποδώσει 100%.
Και αυτό είναι πολύ δύσκολο, είναι η αλήθεια, να γίνει και να κρατηθεί από κάποιον σωματικά για δύο συνεχόμενες εβδομάδες. Δηλαδή, συνήθως η μία εβδομάδα να νιώθει πολύ καλά ένας αθλητής είναι κάπου το όριο, που είναι όσο διαρκεί και ένα παγκόσμιο, και προσπαθούμε να βάλουμε ακριβώς την προετοιμασία ώστε στο παγκόσμιο να είμαστε ακριβώς αυτή τη μία εβδομάδα καλά. Παρόλα αυτά, ήταν μια πρόκληση για μένα που την κατάφερα κιόλας.
Αλλά νομίζω ότι το πως καταφέραμε με την Ευαγγελία να πάμε στο Ευρωπαϊκό και από αυτές τις συνθήκες να πάρουμε ασημένιο μετάλλιο είναι πολύ αισιόδοξο για το μέλλον και σημαίνει ότι έχουμε πολλά ακόμα να κάνουμε.
ΕΡ: Στο παγκόσμιο πρωτάθλημα Κ23 είχες δύο στα δύο: δύο χρυσά, δύο εθνικούς ύμνους. Τώρα που έχουν περάσει αρκετές μέρες, τι είναι αυτό που σου έχει μείνει χαραγμένο από αυτή τη διοργάνωση;
«Το παγκόσμιο Κ23 είναι για μένα μια πρόκληση που την παίρνω πολύ προσωπικά να πω την αλήθεια. Τα τελευταία 5 χρόνια τρέχω παγκόσμιο. Τα τελευταία 4 χρόνια έχω πάρει χρυσό μετάλλιο σε αυτό το παγκόσμιο.
Οπότε πηγαίνοντας και σαν φαβορί στα μάτια των άλλων, αλλά βάζοντας και στον εαυτό μου έναν στόχο ότι πρέπει και αυτή τη χρονιά να καταφέρω να πάρω το χρυσό και να κρατήσω τον τίτλο μου. Όταν καταφέρνω και φέρνω αυτό το μετάλλιο και πετυχαίνω τον στόχο μου, νιώθω ότι επιβραβεύομαι.
ΕΡ: Αν δεν κάνω λάθος, γιατί είναι και πολλά τα μετάλλια σου, είναι στα 5, έτσι; Στη διοργάνωση. Ένα νούμερο πάρα πολύ μεγάλο που δείχνει και την αξία σου. Σε γεμίζει χαρά ότι έχεις φέρει πέντε μετάλλια σε μία μόνο διοργάνωση και φυσικά αποτελεί πολύ μεγάλο επίτευγμα.
«Αν με ρωτούσατε πριν 5 χρόνια, δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ και να έλεγα ότι θα μπορούσα να κατακτήσω παγκόσμιο τίτλο και πόσο μάλλον να κατακτήσω 5 τίτλους στη σειρά. Είναι ένα όνειρο που γίνεται πραγματικότητα. Δηλαδή, ακόμα και που έχω φέρει 5 μετάλλια, κάθε φορά που παίρνω ένα μετάλλιο ακόμα, είναι κάτι ξεχωριστό για μένα και μια πολύ ιδιαίτερη στιγμή. Και πραγματικά νιώθω το ίδιο περήφανη που καταφέρνω και ανεβάζω την Ελλάδα ψηλά και ακούω τον εθνικό μας ύμνο.
ΕΡ: Η αλήθεια είναι ότι έχεις το άγγιγμα του Μίδα. Ό,τι αγγίζεις είναι χρυσό ή μετάλλιο. Είναι φανταστικό αυτό που έχεις πετύχει. Πώς νιώθεις που ό,τι αγγίζεις γίνεται… μετάλλιο!
«Μου το έχουν ξαναπεί αυτό. Βέβαια, φέτος μου βγήκε αυτός ο τίτλος. Εγώ προσπαθώ γενικότερα να μείνω προσγειωμένη και ταπεινή. Ποτέ δεν παίρνω τίποτα για δεδομένο. Και όλα αυτά είναι προϊόν πολύ σκληρής δουλειάς και πολλών θυσιών. Οπότε, μπορεί μερικές φορές αυτός ο τίτλος να κάνει να ακούγεται εύκολο. Όπου κι αν πάω θα φέρω ένα μετάλλιο. Όποιο χρώμα κι αν είναι, αλλά από πίσω κρύβονται πολλοί κόποι και πολλή προσπάθεια.
ΕΡ: Σαφώς και πριν από δύο χρόνια ξεκίνησε όλη αυτή η ιστορία με τον ευρύτερο, όχι μόνο τον κόσμο της Κωπηλασίας, να σε γνωρίζει, με το Χάλκινο Μετάλλιο στο Παρίσι. Έκτοτε πόσο πολύ έχει αλλάξει η ζωή σου;
«Μετά το Παρίσι έχει αλλάξει πάρα πολύ η ζωή μου. Πριν το Παρίσι ήμουν ένα παιδί με ένα μακρινό όνειρο να καταφέρω να πάω στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Και μετά το Παρίσι ήμουν μια αθλήτρια που είχε πετύχει το όνειρο και τον στόχο της. Και αυτό μου έφερε κιόλας πόρους, όχι απαραίτητα οικονομικούς, αλλά μου έφερε μια ευχαρίστηση και με γέμισε ψυχικά ότι έχω καταφέρει να βρεθώ στη μεγαλύτερη διοργάνωση της κωπηλασίας και να πάρω και ένα μετάλλιο σε αυτή. Ήταν μια διοργάνωση που την έβλεπα μικρούλα και στην τηλεόραση και πραγματικά έλεγα ότι μακάρι κάποια μέρα να καταφέρω έστω να βρεθώ εκεί».
ΕΡ: Τι ακριβώς συμβαίνει και βλέπουμε τόσες πολλές μεγάλες επιτυχίες στην κωπηλασία; Ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας σας; Αν μπορούμε να το πούμε εκτός από τη σκληρή δουλειά, που είναι δεδομένη.
«Σκληρή δουλειά. Ναι, νομίζω είναι απλή απάντηση. Όχι, εντάξει, δεν είναι τόσο απλή η απάντηση».
ΕΡ: Είναι η πιο απλή, πολυσύνθετη απάντηση…
«Ναι, ναι. Είναι η προσπάθεια και συνεργασία πολλών ανθρώπων. Καταρχάς, πλέον έχουμε τη στήριξη της Ολυμπιακής Επιτροπής και η Ομοσπονδία μας με τον χορηγό μας, την Alpha Bank, έχει βοηθήσει και η κωπηλασία ανεβαίνει χρονιά με τη χρονιά πολύ ψηλά. Αλλά νομίζω, πέρα από αυτό, είναι και προσωπικά η δουλειά των προπονητών και των παιδιών και το πώς λειτουργεί όλο το σύστημα. Γίνεται νομίζω μια εξαιρετική δουλειά, έρχονται αυτά τα αποτελέσματα που σημαίνει ότι κάτι γίνεται σωστά, και πρέπει να συνεχίσουμε να το κάνουμε.
ΕΡ: Κράτησα νωρίτερα που μου είπες ότι είναι πολύ αισιόδοξο για το μέλλον. Μου είπες ότι το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα είναι ο μεγάλος στόχος. Εννοώ για τη συνεργασία σου με την Ευαγγελία αλλά από εκεί και πέρα ο απώτερος στόχος είναι το Λος Άντζελες ή είναι ακόμα μακριά;
«Θα προσπαθώ να το πάω βήμα βήμα. Προφανώς το Λος Άντζελες είναι ο απώτερος στόχος και είναι αυτό με το οποίο δουλεύω στο μυαλό μου κάθε μέρα. Γενικότερα κιόλας θα έλεγα ότι αυτή τη στιγμή προγραμματίζω τη ζωή μου με βάση το Λος Άντζελες. Δηλαδή ακόμα και το πανεπιστήμιό μου και πώς θα προσπαθήσω να συνδυάσω Κωπηλασία και σπουδές, όλα λειτουργούν με βάση το Λος Άντζελες. Οπότε μπορώ να πω ότι θα κάνω σίγουρα την προσπάθειά μου, να βρίσκομαι εκεί και να πάρω την πρόκριση. Και από κει και πέρα, μακάρι να πάνε όλα όπως τα έχω στο μυαλό μου».
ΕΡ: Πολύ μεγάλη επιτυχία και εκτός αγωνιστικού στίβου ότι πήρες πλήρη υποτροφία για το Princeton. Για πες μας δυο λόγια γιατί αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό, ότι καταφέρνεις και διακρίνεσαι και εκτός αγωνιστικού χώρου.
«Από τα 15 μου, βρίσκομαι στο κοινόβιο της Εθνικής Ομάδας και πάντα ένιωθα ότι απ’ τη μία προσπαθούσα να ακολουθώ τα μαθήματά μου, να κάνω τα ιδιαίτερά μου, να μην μείνω πίσω στην ακαδημαϊκή μου ροή. Αλλά από την άλλη, δυστυχώς στην Ελλάδα είναι ή η κωπηλασία ή το πανεπιστήμιο, δεν μπορούν να συνδυαστούν.
Οπότε, ενώ στην αρχή είχα σκεφτεί να κάτσω στην Ελλάδα να προσπαθήσω να σπουδάσω ιατρική, οδοντιατρική ή ψυχολογία, ήμουν ανάμεσα στις τρεις σχολές, αργότερα είδα ότι δυστυχώς δεν γίνεται να κρατήσω το επίπεδό μου τόσο ψηλά. Οπότε αυτό με οδήγησε στο να μιλήσω σε πανεπιστήμια στην Αμερική.
Είχα πολλές προτάσεις από πολλά πανεπιστήμια, μεγάλα πανεπιστήμια, οπότε αυτό με βοήθησε προφανώς. Και έτσι επέλεξα να πάω στο Princeton, γιατί για μένα όσο σημαντική είναι η κωπηλασία, εξίσου σημαντική είναι και η ακαδημαϊκή μου ζωή και το μέλλον μου. Καλώς ή κακώς, ο πρωταθλητισμός δεν είναι για πάντα. Κάποια στιγμή έχει ταβάνι και κάπου πρέπει να σταματήσει κάθε αθλητής.
Και πρέπει, ας πούμε, να σκεφτώ και το μακρινό μέλλον. Οπότε για μένα ήταν ένα πολύ σημαντικό βήμα. Προσωπικό βήμα και νιώθω ότι προχωράω μπροστά στη ζωή μου και δεν υστερώ σε κάτι».
ΕΡ: Όμως η σχολή που διάλεξες δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολη όσον αφορά να συνδυάσεις δύο πρωταθλητισμούς;
«Ναι, τουλάχιστον εκεί συνδυάζονται. Αυτή είναι η διαφορά. Το σύστημα της Αμερικής λειτουργεί και στηρίζει τον αθλητή. Λειτουργεί γύρω από το ωράριο του αθλητή και δεν του δίνει, ας πούμε, την επιλογή “ή το ένα ή το άλλο”.
Σίγουρα είναι πολύ δύσκολο. Έχω πολλούς φίλους που το προσπαθούν να το κάνουν και το έχουν κάνει κιόλας. Οπότε γνωρίζω πού προσπαθώ να πάω και πόσο δύσκολα είναι αυτό που θέλω να κάνω, αλλά παρόλα αυτά δεν φοβάμαι. Έχω αποδείξει πολλές φορές στον εαυτό μου, πρώτα απ’ όλα, ότι μπορώ να καταφέρω πολύ δύσκολα πράγματα όταν έχω στόχο, γιατί έχω πολύ μεγάλη επιμονή. Και είμαι αισιόδοξη ότι έχω πάρει τη σωστή απόφαση και ότι όλο αυτό θα με βοηθήσει να προχωρήσω γενικότερα στη ζωή μου».
ΕΡ: Καταρχήν σου εύχομαι τα καλύτερα γιατί το αξίζεις. Θα δυσκολέψει το γεγονός ότι εσύ θα είσαι στην Αμερική και δεν θα μπορείς, δεν ξέρω αν θα μπορείς, να συνεργάζεσαι με τα πληρώματα που θα είσαι μαζί στους αγώνες;
«Ναι, αυτό είναι μια πολύ καλή ερώτηση. Σίγουρα αλλάζει πάρα πολλά. Όπως είπα πριν, έπρεπε να πάρω την απόφαση αυτή τη χρονιά, συγκεκριμένα κιόλας, γιατί μέχρι τώρα το καθυστερούσα λίγο. Έστελναν από τα πανεπιστήμια προτάσεις και κάθε χρονιά η απάντησή μου ήταν όχι, γιατί έχω τους Ολυμπιακούς Αγώνες και δεν θέλω ακόμα να πάω. Αλλά έχουν και κάποιους κανόνες που βάζουν όριο στις ηλικίες, στο πόσο μεγάλος μπορείς να ξεκινήσεις το Πανεπιστήμιο. Και τώρα ήταν η τελευταία χρονιά που μου έδιναν περιθώριο.
Οπότε, όσο δύσκολο κι αν κάνω το έργο μου κωπηλατικά και ό,τι επιπτώσεις και να έχει, που πιθανόν κάποια επίπτωση θα έχει στην καριέρα μου τουλάχιστον, θεωρώ ότι ήταν πολύ σημαντικό, εξίσου σημαντικό, να μπορέσω ακαδημαϊκά να εξελιχθώ και να φτιάξω τη ζωή μου και να βάλω ένα πλάνο. Οπότε θεωρώ ότι εγώ θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ.
Κυρίως στο κωπηλατικό κομμάτι που θα είμαι μακριά από το κοινόβιο της Εθνικής και θα προσπαθήσω να επανέλθω όσο το δυνατόν περισσότερο και όσο πιο δυνατή μπορώ. Είναι μία πρόκληση».
ΝΙΚΟΣ ΛΑΚΑΤΑΣ
