Η ημέρα που γεννήθηκε ο Ντιέγκο Μαραντόνα φέρνει ξανά στο προσκήνιο τη μορφή που σημάδεψε το ποδόσφαιρο για δεκαετίες. Με αφορμή τα γενέθλιά του, η AFA τίμησε σήμερα τον «θεό» του ποδοσφαίρου με μήνυμα για τη μαγεία, το πάθος και την κληρονομιά του.
Έχουν περάσει σχεδόν έξι χρόνια από τότε που έφυγε από τη ζωή, όμως παραμένει παρών παντού: σε τοιχογραφίες στο Μπουένος Άιρες και αλλού, σε εικόνες με το παγκόσμιο τρόπαιο στα χέρια του ή την μπάλα στο αριστερό του πόδι, αλλά και σε φράσεις που τον ταυτίζουν.
Σήμερα, Τετάρτη 30 Οκτωβρίου 2026, είναι η έκτη χρονιά από τις 25 Νοεμβρίου 2020, όταν ο Μαραντόνα πέθανε λίγο μετά τις 18:00, ώρα Ελλάδας, σε ηλικία 60 ετών, ενώ κοιμόταν, από ανακοπή καρδιάς, στη γειτονιά Σαν Αντρέ, στην περιοχή Τίγκρε του Μπουένος Άιρες. Σήμερα θα γινόταν 64 ετών.
Στις 30 Οκτωβρίου 1960, στο νοσοκομείο Evita στην πόλη Λανούς, γεννήθηκε ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, πριν από ακριβώς 66 χρόνια. Ήταν ο πρώτος γιος μετά από τρεις κόρες, ενώ ακολούθησαν ο Ούγκο και ο Ραούλ.
Ο σούπερ σταρ που εντυπωσίασε από το ντεμπούτο του στην Αρχεντίνος Τζούνιορς, στο ιστορικό ματς με την Ταγέρες το 1976, συνέχισε να λάμπει κυρίως σε Μπόκα, Μπαρτσελόνα, Νάπολι και εθνική Αργεντινής.
Ο Μαραντόνα με τον Πελέ
Τα γενέθλιά του απέχουν μόλις μία εβδομάδα από εκείνα του Πελέ, που στις 23 Οκτωβρίου, αν ζούσε, θα γινόταν 86 ετών. Οι δύο τους δεν συναντήθηκαν ποτέ μέσα στο γήπεδο, όμως βρέθηκαν πολλές φορές στα μέσα ενημέρωσης, με επαίνους αλλά και διαφωνίες.
Όταν ο Ντιέγκο γεννήθηκε το 1960, ο Πελέ ήταν ήδη παγκόσμιος πρωταθλητής σε ηλικία 17 ετών. Όταν ο Πελέ αποσύρθηκε το 1977, ο Μαραντόνα βρισκόταν μόλις στην πρώτη κατηγορία για λιγότερο από έναν χρόνο.
«Και ο Μαραντόνα εκπλήρωσε το όνειρό του», έγραφε ο τίτλος του El Gráfico στις 9 Απριλίου 1979, όταν ο Ντιέγκο ταξίδεψε στο Ρίο ντε Τζανέιρο με τον πατέρα του, Ντον Ντιέγκο, για να δει τον Πελέ. Εκεί, ο Αργεντινός παραδέχθηκε στον Βραζιλιάνο ότι είχε πάει να τον δει σε ηλικία 13 ετών. Ο Πελέ, που ήταν 38 ετών, υπενθύμισε ότι εκείνο ήταν το τελευταίο του παιχνίδι στην Αργεντινή.
Ο «βασιλιάς» υποσχέθηκε να πάει να τον δει να παίζει στο Μπουένος Άιρες, του έδωσε συμβουλές και του πρότεινε ακόμη και να πάει να παίξει στον Κόσμο της Νέας Υόρκης.
Ο Ντιέγκο, ενθουσιασμένος, είπε μετά τον αγώνα: «Ήξερα ότι ήταν θεός ως παίκτης. Τώρα, είναι και ως άτομο. Πόσα παιδιά σαν κι εμένα θέλουν να τον δουν, να τον αγγίξουν, να αλλάξουν λίγα λόγια μαζί του. Και είχα το προνόμιο ότι μου έδωσε ακόμη συμβουλές. Είδα ότι ο Πελέ πλησίαζε και δεν μπορούσα να το πιστέψω». Χρόνια αργότερα, στο Μουντιάλ της Ισπανίας το 1982, επανέλαβε: «Ο Πελέ ήταν το είδωλό μου ως ποδοσφαιριστής», ενώ ο Πελέ, πριν από τον τελικό του Μουντιάλ 1986, έλεγε: «Ο Μαραντόνα ήταν ισχυρότερος από όλους. Τώρα τον περιμένει ο πρώτος μεγάλος τελικός του. Ο κόσμος μπορεί να είναι δικός του».
Πάντως, ανάμεσά τους υπήρξε ένταση τη δεκαετία του ’90, όταν ο Ντιέγκο είχε ανοιχτή αντιπαράθεση με τη FIFA και ο Πελέ ήταν μέρος της εικόνας της διεθνούς ομοσπονδίας. «Ο Πελέ είναι μαριονέτα της FIFA και δρομέας του Χαβελάνζε», έλεγε το 1991.
Μία από τις σκληρότερες αντιπαραθέσεις τους έγινε τον Μάιο του 2000, όταν ο Πελέ μίλησε σε σεμινάριο που διοργάνωσε η Inter-American Development Bank (IDB) και δήλωσε: «Λυπάμαι πολύ, πραγματικά, ο Μαραντόνα ήταν φανταστικός παίκτης, αλλά μπήκε στα ναρκωτικά και έχασε την ευκαιρία να δείξει ότι ήταν ένα παράδειγμα για τους νέους. Ήταν ένα κακό παράδειγμα … Ντροπή»! Η απάντηση του Ντιέγκο ήταν άμεση, με αναφορά στην πρώτη σεξουαλική εμπειρία του Βραζιλιάνου: «Ο Πελέ είχε επαφές με ένα παιδί. Όταν ο Πελέ αναγνωρίσει ότι έκανε… ντεμπούτο με έναν νεαρό άνδρα, θα βγω έξω και θα πω εάν θα συνεχίσω να χρησιμοποιώ ναρκωτικά».
Στη Βίλα Φιορίτο
Ο Μαραντόνα γεννήθηκε στη Λανούς, όμως μεγάλωσε στη Βίλα Φιορίτο, μια παραγκούπολη στα νότια προάστια του Μπουένος Άιρες, όπου η φτωχή οικογένειά του είχε μετακινηθεί από την επαρχία Κοριέντες. Ήταν ο πρώτος γιος μετά από τρεις κόρες.
Σε ηλικία μόλις οκτώ ετών εντοπίστηκε από ανιχνευτή ταλέντων, ενώ έπαιζε στη γειτονιά του με την Εστρέλα Ρόχα. Έτσι, στα 10 του, πήγε στους εφήβους της Αρχεντίνος Τζούνιορς. Μέχρι τα 14 του έπαιζε στις ακαδημίες, βοηθώντας την να μείνει στην ιστορία ως η πιο διάσημη και πετυχημένη παιδική ομάδα της Αργεντινής.
Το ντεμπούτο του…
Στις 20 Οκτωβρίου 1976 έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα της Αρχεντίνος Τζούνιορς. Ήταν η πρώτη επίσημη γνωριμία του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα με το ποδόσφαιρο. Δέκα ημέρες πριν από τα 16α γενέθλιά του, ο «Pibe de Oro» αγωνίστηκε στην εντός έδρας αναμέτρηση με την Ταγέρες. Φόρεσε τη φανέλα Νο 16 και εντυπωσίασε με το ταλέντο του, με προπονητή τον Χουάν Κάρλος Μόντες.
Ο αγώνας, που ολοκληρώθηκε με νίκη 0-1 της Ταγέρες, ήταν ο πρώτος από τους 688 επίσημους της καριέρας του Μαραντόνα σε συλλογικό και εθνικό επίπεδο.
Ο επίλογος στην καριέρα του
Ο επίλογος στην καριέρα του ήρθε το 1997, όταν ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα έπαιξε τον τελευταίο του επίσημο αγώνα. Στις 25 Οκτωβρίου 1997, σε ηλικία 37 ετών και μπροστά σε 70.000 θεατές, αποχαιρέτησε την ενεργό δράση με τη φανέλα της αγαπημένης του Μπόκα Τζούνιορς, στη νίκη με 2-1 επί της Ρίβερ Πλέιτ στο Monumental του Μπουένος Άιρες.
Ο αποχαιρετιστήριος αγώνας ανάμεσα στην εθνική Αργεντινής και τη Μικτή Κόσμου έγινε τον Νοέμβριο του 2001 στο Μπουένος Άιρες, μπροστά σε 50.000 θεατές, και έληξε 6-3 υπέρ της Αργεντινής με δύο γκολ του Μαραντόνα. Στις 26 Δεκεμβρίου 2003 η Αρχεντίνος Τζούνιορς μετονόμασε το στάδιό της σε «Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα».
Ο «Ντιεγκίτο» ολοκλήρωσε μία διαδρομή με ένα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανδρών και ένα ακόμα Νέων με την Αργεντινή, ένα Κύπελλο UEFA, δύο πρωταθλήματα Ιταλίας, ένα ιταλικό Κύπελλο, ένα Ιταλικό Super Cup, όλα με τη Νάπολι, ένα πρωτάθλημα Αργεντινής με την Μπόκα Τζούνιορς, ένα ισπανικό Κύπελλο και ένα League Cup, αμφότερα με την Μπαρτσελόνα.
Προπονητής
Η προπονητική του πορεία άρχισε στη δεκαετία του 1990, πριν εγκαταλείψει την ενεργό δράση, όταν κατά τη διάρκεια της τιμωρίας του ανέλαβε δύο φορές για μικρό χρονικό διάστημα, σε ανεπίσημο επίπεδο, ομάδες στη χώρα του. Τον Νοέμβριο του 2008 ανέλαβε την εθνική Αργεντινής, νικώντας τη Σκωτία στο ντεμπούτο του με 1-0.
Τον Μάιο του 2011 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Αλ Γουάσλ στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, όπου έμεινε για έναν χρόνο. Επέστρεψε στα Εμιράτα το 2017 για ακόμη μία χρονιά με την Αλ Φουτζέιρα. Επίσης, για μία χρονιά, το 2018-19, κάθισε στον πάγκο της Ντοράδος ντε Σιναλόα στο Μεξικό, ενώ το 2019 επέστρεψε στην πατρίδα του ως προπονητής, αναλαμβάνοντας τη Χιμνάσια Λα Πλάτα.
Τα ναρκωτικά
Η σεζόν 1990-1991, που ακολούθησε τον χαμένο τελικό στο Μουντιάλ της Ιταλίας και την οργή των Ιταλών εναντίον του, ήταν εκείνη που σήμανε και τον κατήφορό του. Απουσίαζε από τις προπονήσεις νιώθοντας πίεση, αλλά βρισκόταν συχνά σε πάρτι μελών της Καμόρα, με τα οποία φερόταν να είχε συναλλαγές για εμπορία και χρήση ναρκωτικών.
Ο εθισμός του είχε κορυφωθεί. Στις 17 Μαρτίου κληρώθηκε να υποβληθεί στον καθιερωμένο έλεγχο ντόπινγκ μετά τον αγώνα πρωταθλήματος με την Μπάρι και τα αποτελέσματα έδειξαν ίχνη κοκαΐνης στον οργανισμό του.
Η τιμωρία της ιταλικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας στον τότε 31χρονο Αργεντινό ήταν 15 μήνες εκτός δράσης, ποινή που δεν αφορούσε μόνο την Ιταλία αλλά οπουδήποτε υπήρχε επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Δεν θα μπορούσε να ξαναπαίξει ποδόσφαιρο μέχρι τις 30 Ιουνίου 1992.
Αναχώρησε για το Μπουένος Άιρες πριν από την εκδίκαση της υπόθεσης και το μεσημέρι της 26ης Απριλίου 1991 αστυνομικοί έκαναν έφοδο σε διαμέρισμα εργατικής γειτονιάς στο Καμπαλίτο, που ανήκε στον κουνιάδο του, Γκαμπριέλ Εσπόσιτο. Μέσα βρισκόταν ο κορυφαίος παίκτης του κόσμου εκείνη την εποχή, μερικά άτομα και ναρκωτικά.
Η αστυνομία συνέλαβε τον Μαραντόνα και ακόμη δύο άνδρες, οι οποίοι ήταν εμφανώς υπό την επήρεια ουσιών.
Εκείνη ήταν η ημέρα που παραδέχθηκε δημόσια ότι έχει πρόβλημα με τα ναρκωτικά.
Στις 6 Μαΐου η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Αργεντινής τον τιμώρησε με 14 μήνες αποκλεισμό για χρήση απαγορευμένων ουσιών.
Η συνέχεια είναι γνωστή. Βρήκε τη δύναμη, επέστρεψε και συμμετείχε στο Μουντιάλ 1994, παίζοντας μάλιστα απέναντι στην εθνική μας ομάδα. Στις 29 Ιουνίου όμως το δείγμα που έδωσε στον αγώνα με τη Νιγηρία βγήκε θετικό, με εφεδρίνη, και τιμωρήθηκε με αποκλεισμό 15 μηνών. Ο ίδιος υποστήριξε ότι είχε την έγκριση να χρησιμοποιήσει το φάρμακο πριν από τη διοργάνωση για να τον βοηθήσει στην απώλεια βάρους.
Το 2000 πήγε στην Κούβα, στην προσπάθειά του να απαλλαγεί από τον εφιάλτη των ναρκωτικών, αποδεχόμενος την πρόσκληση του προσωπικού του φίλου, Φιντέλ Κάστρο. Μπήκε σε ειδική κλινική και ξεκίνησε προσπάθεια απεξάρτησης από την κοκαΐνη και τα άλλα ναρκωτικά.
Τα δύο βραβεία της FIFA
Το 2000 ο Μαραντόνα κέρδισε το βραβείο της FIFA ως ο καλύτερος παίκτης του 20ού αιώνα. Στη διαδικτυακή ψηφοφορία συγκέντρωσε το 53,6% των ψήφων, έναντι 18,5% του Πελέ, που ήταν δεύτερος. Ωστόσο, λίγο πριν από την τελετή, η FIFA πρόσθεσε ένα δεύτερο βραβείο και όρισε επιτροπή «ποδοσφαιρικής οικογένειας», αποτελούμενη από ποδοσφαιρικούς δημοσιογράφους, οι οποίοι έδωσαν στον Πελέ τον τίτλο του καλύτερου παίκτη του αιώνα. Ο Αργεντινός κατετάγη τρίτος, πίσω και από τον Αλφρέδο Ντι Στέφανο, και έτσι ο τίτλος μοιράστηκε. Ο Μαραντόνα διαμαρτυρήθηκε για την αλλαγή στη διαδικασία και δήλωσε πως δεν θα παρευρισκόταν στην τελετή, εάν το βραβείο πήγαινε στον Πελέ. Τελικά, αποφασίστηκε να απονεμηθούν δύο βραβεία, ένα για τον καθένα.
Εκκλησία, βιβλίο, ντοκιμαντέρ
Ο Μαραντόνα παραμένει σύμβολο τόσο στην Αργεντινή όσο και στη Νάπολη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η «Μαραντονική» Εκκλησία, που ιδρύθηκε το 1998 στο Ροζάριο. Έχει γίνει θέμα ντοκιμαντέρ το 2008 από τον Εμίρ Κουστουρίτσα, το 2005 στο Armando a Maradona και το 2018 στο Maradona Confidential, ενώ αργότερα τη σκυτάλη πήρε ο Ασίφ Καπάντια στη μεγάλη οθόνη.
Το ντοκιμαντέρ του Βρετανού σκηνοθέτη επεξεργάστηκε περισσότερες από 500 ώρες ακυκλοφόρητου υλικού του διάσημου Αργεντινού, κυρίως από τη Νάπολη, με στιγμές από την επιτυχημένη αλλά και ταραγμένη περίοδό του στην Ιταλία και τη δεκαετία του ’80.
Η πρώτη σκηνή μεταφέρει τον θεατή στις 5 Ιουλίου 1985, όταν ο Μαραντόνα παρουσιάστηκε στο κατάμεστο «San Paolo».
Τον Σεπτέμβριο του 2000 ο «Ντιεγκίτο» δημοσίευσε την αυτοβιογραφία του με τίτλο Yo soy el Diego («Εγώ, ο Ντιέγκο»).
Ο μύθος του με την Αγγλία
Λίγο πριν από τα 60ά γενέθλιά του, όταν ρωτήθηκε από το France Football για το δώρο γενεθλίων που θα προτιμούσε, ο Αργεντινός απάντησε: «Ονειρεύομαι να σκοράρω και πάλι εναντίον της Αγγλίας, αλλά αυτή την φορά με το… δεξί χέρι»!
Όχι τυχαία, αφού ο μύθος του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα βρίσκεται ακριβώς σε εκείνο το ματς με την Αγγλία. Τα δύο γκολ που πέτυχε εξηγούν τους λόγους για τους οποίους παραμένει αγαπητός και… μισητός. «Ένας κοσμικός χαρταετός από άλλον πλανήτη», όπως φώναξε ο Αργεντινός σχολιαστής μετά το γκολ, το ωραιότερο στην Ιστορία, που σημείωσε ο Ντιέγκο κόντρα στους Άγγλους στο Μουντιάλ του Μεξικού, έχοντας αποφύγει όποιον βρέθηκε μπροστά του…
Ο θάνατός του
Πέθανε στις 25 Νοεμβρίου 2020, λίγο μετά τις 18:00, ώρα Ελλάδας, σε ηλικία 60 ετών, ενώ κοιμόταν, από ανακοπή καρδιάς, στη γειτονιά Σαν Αντρέ, στην περιοχή Τίγκρε του Μπουένος Άιρες.
Στην αγαπημένη του Νάπολη έκλαψαν όσο και στο δικό του Μπουένος Άιρες. Το γήπεδο της ιταλικής ομάδας, που προκαλεί θαυμασμό εντός και εκτός ιταλικών συνόρων με τις εμφανίσεις της την τρέχουσα σεζόν, φέρει πλέον το όνομά του. Στον «αγώνα της Ειρήνης» στη Ρώμη, στις 14/11, όπου ο Πάπας Φραγκίσκος μαζί με κορυφαίους αθλητές θα απευθύνουν έκκληση για Ειρήνη, θα ολοκληρωθούν οι εκδηλώσεις που ξεκίνησαν από τις 10/10, αποδίδοντας φόρο τιμής στον διάσημο Αργεντινό. Οι Ναπολιτάνοι, πάντως, είχαν φροντίσει όσο ζούσε ο Ντιέγκο να δημιουργήσουν τον δικό του μύθο:
«Και δεν ξέρουν τι έχασαν» («E non chano se só perso»). Αυτές οι λέξεις είναι γραμμένες έξω από το νεκροταφείο της Νάπολης, τον Μάη του 1987, το ξημέρωμα της επόμενης ιστορικής ημέρας, όταν η Νάπολι εξασφάλισε τον πρώτο τίτλο πρωταθλήματος. Και παραμένουν εκεί…
Το πρώτο μου όνειρο…
«Το πρώτο μου όνειρο είναι να παίξω ένα Παγκόσμιο Κύπελλο», έλεγε ο Ντιέγκο Μαραντόνα στο διάσημο βίντεο, όταν μικρός ακόμη στη Βίλα Φιορίτο λαχταρούσε να γίνει πρωταθλητής στην 8η κατηγορία της Αργεντινής, χωρίς να ξέρει τότε ότι θα γινόταν θρύλος του ποδοσφαίρου.
Φυσικά, έκανε πραγματικότητα κάθε λέξη και ακόμα περισσότερα. Όχι μόνο έπαιξε σε ένα Μουντιάλ, αλλά σε τέσσερα. Σήμερα -30 Οκτωβρίου- θα γινόταν 63 ετών. Αν και δεν είναι εδώ, είναι εδώ. Τον θυμούνται όλοι.
