Ο Πάου Κουμπαρσί θέλει οι αμυντικοί να αποκτήσουν το μερίδιο αναγνώρισης που τους αναλογεί στο ποδόσφαιρο, όμως το μετάλλιο του παγκόσμιου πρωταθλητή δεν του εξασφαλίζει καμία ιδιαίτερη μεταχείριση στο σπίτι, όπου ο 19χρονος στόπερ της Μπαρτσελόνα συνεχίζει να τσακώνεται με την αδελφή του για τις… δουλειές του σπιτιού.
Ο Ισπανός κεντρικός αμυντικός διανύει μια εντυπωσιακή πορεία απέναντι στους επιθετικούς, οι οποίοι συνήθως μονοπωλούν τα ατομικά βραβεία. Αγωνίστηκε σε κάθε λεπτό της πορείας της Ισπανίας μέχρι την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου και αναδείχθηκε κορυφαίος νεαρός παίκτης της διοργάνωσης.
Πλέον βρίσκεται στην κορυφή της κατάταξης για το Golden Boy, διεκδικώντας το βραβείο του κορυφαίου ποδοσφαιριστή κάτω των 21 ετών στην Ευρώπη. Από τη δημιουργία του θεσμού, το 2003, μόλις ένας αμυντικός έχει κατακτήσει το βραβείο: ο Ματάις ντε Λιχτ το 2018.
«Είναι πιο δύσκολο για τους αμυντικούς να αναγνωριστούν. Είμαστε λιγότερο στο προσκήνιο. Ίσως η δουλειά μας να μην είναι τόσο ορατή, γιατί στο τέλος της ημέρας οι επιθετικοί πετυχαίνουν πολλά γκολ, δίνουν ασίστ, παίζουν πιο ελκυστικό ποδόσφαιρο και τραβούν περισσότερο τα βλέμματα», δήλωσε ο Κουμπαρσί στο Reuters.
Η Ισπανία δέχθηκε μόλις ένα γκολ σε όλη τη διοργάνωση και επικράτησε 1-0 της Αργεντινής στην παράταση του τελικού, στερώντας από την ομάδα του Λιονέλ Μέσι ακόμη και μία τελική στην εστία σε 120 λεπτά. Ο Κουμπαρσί είχε, μάλιστα, τις περισσότερες επαφές με την μπάλα και τις περισσότερες επιτυχημένες πάσες στον τελικό, επιβεβαιώνοντας ότι η συμβολή του δεν περιορίζεται στην αναχαίτιση των αντιπάλων, αλλά επεκτείνεται και στη δημιουργία του παιχνιδιού.
Όταν ρωτήθηκε αν θεωρεί τον εαυτό του αμυντικό ή δημιουργό παιχνιδιού, επέλεξε και τους δύο ρόλους. «Οι δημιουργοί ξεκινούν επίσης από τον τερματοφύλακα και τους αμυντικούς. Από εκεί ξεκινούν το παιχνίδι και ο ρυθμός της ομάδας. Αλλά μου αρέσει πολύ και να αμύνομαι. Μου αρέσει να πέφτω στο έδαφος, να μπαίνω στις μονομαχίες. Νομίζω ότι είμαι λίγο και από τα δύο».
Ως σημεία αναφοράς έχει δύο πρώην αρχηγούς της Μπαρτσελόνα, τον Κάρλες Πουγιόλ και τον Ζεράρ Πικέ. Από τον πρώτο έχει κρατήσει την ηγετική παρουσία και τον χαρακτήρα, ενώ από τον δεύτερο την ικανότητα στην κυκλοφορία της μπάλας. Η ψυχραιμία, πάντως, δεν σημαίνει ότι αποφεύγει τις δυνατές μονομαχίες. «Ποτέ δεν ήμουν ο τύπος του παίκτη που αγωνίζεται πολύ σκληρά. Αν χρειαστεί να κάνω τάκλιν, θα το κάνω, αλλά χωρίς κακή πρόθεση, πάντα με στόχο να κερδίσω την μπάλα. Πιστεύω, όμως, ότι αυτή η ένταση και αυτός ο χαρακτήρας δεν πρέπει να χάνονται, γιατί είναι πολύ σημαντικά για έναν αμυντικό».
Μακριά από τα γήπεδα, ο Κουμπαρσί προτιμά μια πολύ πιο ήσυχη ζωή. Έχει μεγαλώσει στο Εστανογιόλ, ένα χωριό της Χιρόνα με μόλις 187 κατοίκους, σε οικογένεια ξυλουργών. Η πειθαρχία που έμαθε από την οικογένειά του εξακολουθεί να αποτελεί σημαντικό κομμάτι της καθημερινότητάς του.
Ζει στη Βαρκελώνη μαζί με τη μεγαλύτερη αδελφή του, Ειρένε, μαθαίνει να μαγειρεύει και μοιράζεται μαζί της τις δουλειές του σπιτιού. «Ναι, πρέπει να τις μοιραζόμαστε, ακόμη κι αν υπάρχει λίγη γκρίνια. Στο τέλος της ημέρας είμαστε αδέλφια και κανείς από τους δύο δεν θέλει να κάνει κάτι για τον άλλον, αλλά πρέπει να βοηθάμε ο ένας τον άλλον όπου μπορούμε και να προσπαθούμε να μην είμαστε τεμπέληδες».
Δεν έχει τατουάζ και δεν σχεδιάζει να κάνει, δεν παίζει PlayStation και συνηθίζει να αφήνει το κινητό του στην άκρη όταν βρίσκεται με την οικογένεια και τους φίλους του. Το γεγονός ότι μένει κοντά στο προπονητικό κέντρο της Μπαρτσελόνα τον εξυπηρετεί, όμως η ίδια η πόλη δεν έχει καταφέρει να τον… κερδίσει απόλυτα.
«Όποτε μπορώ, πηγαίνω στο χωριό. Μου αρέσει πραγματικά να βρίσκω χαλάρωση στα μικρά πράγματα, στη φύση, απλώς να βρίσκομαι εκεί, να ηρεμώ και να απολαμβάνω τη στιγμή». Οι φιλοδοξίες του δεν περιορίζονται στο ποδόσφαιρο. Σκοπεύει να σπουδάσει διοίκηση επιχειρήσεων, ενώ προς το παρόν εξασκεί τα αγγλικά του, προσπαθώντας να συνδυάσει τη μάθηση με τις προπονήσεις και τους αγώνες.
«Είναι επίσης σημαντικό να συνεχίζεις να δουλεύεις με τον εαυτό σου ως άνθρωπος, γιατί δυστυχώς η ζωή δεν είναι μόνο το ποδόσφαιρο και πρέπει να έχεις και άλλες εμπειρίες». Οι επόμενοι αθλητικοί στόχοι του, πάντως, είναι ιδιαίτερα υψηλοί: το Nations League με την Ισπανία και το Champions League με την Μπαρτσελόνα.
Τα ατομικά βραβεία θα ήταν ευπρόσδεκτα, όμως ο Κουμπαρσί τα αντιμετωπίζει ως κάτι ευρύτερο από την προσωπική του περίπτωση. Θέλει να δει περισσότερους κεντρικούς αμυντικούς να διεκδικούν ανάλογες διακρίσεις. «Πιστεύω επίσης ότι, ακόμη κι αν δεν είμαι εγώ, μπορούν να διεκδικούν αυτά τα βραβεία και άλλοι κεντρικοί αμυντικοί. Δείχνει ότι κι εμείς είμαστε εκεί. Γιατί όχι;»
Παρά τις μεγάλες φιλοδοξίες του, πάντως, η εικόνα που θέλει να έχουν οι άλλοι για εκείνον παραμένει απλή: «Στο τέλος, μου αρέσει οι άνθρωποι να με βλέπουν ως έναν απλό άνθρωπο, κάποιον που θα έλεγε ότι είναι απλώς ένας φυσιολογικός άνθρωπος που κάνει απλά πράγματα».
