Πενήντα χρόνια συμπληρώνονται από τότε που ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα «συστήθηκε» στο ποδόσφαιρο. Ο Αργεντινός που έφυγε από τη ζωή στις 25 Νοεμβρίου 2020, λίγο μετά τις 18:00 ώρα Ελλάδας, σε ηλικία 60 ετών, ενώ κοιμόταν, από ανακοπή καρδιάς στη γειτονιά Σαν Αντρέ, στην περιοχή Τίγκρε του Μπουένος Αϊρες, έκανε την πρώτη του γνωριμία με τον «βασιλιά» των σπορ μία ημέρα σαν σήμερα, στις 20 Οκτωβρίου 1976.
Λίγες ημέρες πριν από τα 16α γενέθλιά του, ο «Pibe de Oro» έκανε το ντεμπούτο του με την Αρχεντίνος Τζούνιορς, σε εντός έδρας ματς με την Ταγέρες. Αγωνίστηκε με τη φανέλα με το Νο 16 και ξεχώρισε αμέσως με το ταλέντο του, έχοντας προπονητή τον Χουάν Κάρλος Μόντες. Το παιχνίδι ολοκληρώθηκε με ήττα 0-1 για την Αρχεντίνος Τζούνιορς και ήταν το πρώτο από τα 680 επίσημα της καριέρας του Μαραντόνα σε συλλογικό και επίπεδο εθνικών ομάδων.
«Αν ξαναγεννιόμουν, θα ζητούσα από τον Θεό να μου δώσει τα ίδια, γιατί μου έδωσε πράγματι υπερβολικά πολλά», ανέφερε στον συγκλονιστικό επίλογο της αυτοβιογραφίας του «Εγώ ο Ντιέγκο».
Η πορεία του στα γήπεδα αποτυπώνεται και στους αριθμούς: 91 αγώνες και 34 γκολ με την Αργεντινή, 18 ασίστ και τίτλοι ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, ένα Copa Artemio Franchi, ενώ κατέκτησε επίσης το Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων το 1989.
Στους συλλόγους είχε 589 αγώνες και 311 γκολ, με απολογισμό 166 αγώνες και 116 γκολ στην Αρχεντίνος Τζούνιορς χωρίς τίτλο, 71 αγώνες και 35 γκολ στη Μπόκα Τζούνιορς με ένα πρωτάθλημα, 59 αγώνες και 38 γκολ στη Μπαρτσελόνα με ένα Κύπελλο, ένα Supercopa και ένα Copa de la Liga, 259 αγώνες και 115 γκολ στη Νάπολι με δύο πρωταθλήματα, ένα Κύπελλο, ένα Super Coppa και ένα UEFA, 29 αγώνες και 7 γκολ στη Σεβίλη και 5 αγώνες χωρίς γκολ στη Νιούελς Ολντ Μπόις.
Ως προπονητής, πέρασε από τη Μαντιγού στην Αργεντινή το 1994 με 12 αγώνες, 1 νίκη, 6 ισοπαλίες και 5 ήττες, τη Ρασίνγκ Κλουμπ το 1995 με 11 ματς, 2 νίκες, 6 ισοπαλίες και 3 ήττες, την Εθνική Αργεντινής από το 2008 έως το 2010 με 24 παιχνίδια, 18 νίκες, 0 ισοπαλίες και 6 ήττες, την Αλ Ουάσλ στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα το 2011-12 με 44 αγώνες, 20 νίκες, 6 ισοπαλίες και 18 ήττες, την Αλ Φουγιαϊράχ στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα το 2017-18 με 30 αγώνες, 15 νίκες, 12 ισοπαλίες και 3 ήττες, τη Ντοράδος ντε Σιναλόα στο Μεξικό το 2018-19 με 35 αγώνες, 18 νίκες, 10 ισοπαλίες και 7 ήττες και τη Χιμνάσια και Εσκρίμα στην Αργεντινή το 2019 με 20 αγώνες, 7 νίκες, 5 ισοπαλίες και 9 ήττες.
Η διαδρομή του ξεκινά στις 30.10.1960, όταν γεννήθηκε στη Λανούς του Μπουένος Αϊρες, Κυριακή και ώρα 12:05 Ελλάδας. Το 1969 άρχισε να παίζει ποδόσφαιρο στις μικρές κατηγορίες με τη Λος Τσεμπολίτας και το 1970 υπέγραψε με τους νέους της Αρχεντίνος Τζούνιορς.
Το 1976 έκανε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα στις 20 Οκτωβρίου, φορώντας το Νο 16, ενώ το 1978 δόθηκε δανεικός στη Μπόκα για έναν χρόνο και στη συνέχεια παραχωρήθηκε δύο χρόνια αργότερα. Το 1979 αναδείχθηκε πρωταθλητής κόσμου με τους Νέους της Αργεντινής στην Ιαπωνία.
Το 1982 έπαιξε στην Ισπανία το πρώτο του Μουντιάλ Ανδρών, με 5 αγώνες και 2 γκολ, και πήγε στη Μπαρτσελόνα αντί 7,6 εκατ. δολαρίων, ποσό-ρεκόρ για την εποχή. Το 1985 μεταγράφηκε στη Νάπολι έναντι 10,8 εκατ. δολαρίων.
Το 1986 στέφθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής με την Αργεντινή στο Μουντιάλ του Μεξικού, ενώ το 1990 έφτασε σε δεύτερο τελικό Μουντιάλ, στην Ιταλία, όπου η Γερμανία επικράτησε 1-0. Στις 25.10.1997 έδωσε τον τελευταίο επίσημο αγώνα του, στο Ρίβερ-Μπόκα 1-2.
Το 1998 ιδρύθηκε στο Ροσάριο η «Μαραντονική» εκκλησία και το 2000 κέρδισε το βραβείο της FIFA ως ο καλύτερος παίκτης του 20ού αιώνα. Τότε αποφάσισε να πάει στην Κούβα για να απαλλαγεί από τον εφιάλτη των ναρκωτικών.
Το 2001 αποχαιρέτησε το «La bombonera» μπροστά σε 60.000 φιλάθλους, στον αγώνα της εθνικής Αργεντινής με τη μικτή κόσμου, που έληξε 6-3 με δύο γκολ του Ντιέγκο. Το 2004 εισήχθη εσπευσμένα στο νοσοκομείο λόγω καρδιακής κρίσης.
Το 2019 υπέγραψε στη Χιμνάσια και το καλοκαίρι ανανέωσε έως τις 31.12.21. Στις 25.11.2020 πέθανε λίγο μετά τις 18:00 ενώ κοιμόταν, με τον θάνατό του να αποδίδεται σε «οξεία καρδιακή ανεπάρκεια που δημιούργησε πνευμονικό οίδημα».
