Ο Αλεξάντερ Ζβέρεφ πανηγυρίζει από το απόγευμα της Κυριακής (7/6) την κατάκτηση του πρώτου Grand Slam τίτλου της καριέρας του, καθώς αναδείχθηκε νικητής στον συγκλονιστικό τελικό του Ρολάν Γκαρός απέναντι στον Φλάβιο Κομπόλι με 3-2 σετ (1-6, 6-4, 4-6, 7-6, 1-6). Ο αγώνας αυτός θα μείνει στην Ιστορία ως ένας από τους πιο δραματικούς που έχουν διεξαχθεί, με τον 24χρονο Ιταλό να αποδεικνύει ότι ήταν «σκληρό καρύδι» μέχρι το τέλος.
Στη διάρκεια της διοργάνωσης, ο Γερμανός τενίστας επιβεβαίωσε την θέση του ως φαβορί, αν και με άκρως δραματικό τρόπο. Έφτασε στην κορυφή, εκμεταλλευόμενος τον πρόωρο αποκλεισμό των Νόβακ Τζόκοβιτς και Γιανίκ Σίνερ, καθώς και την απουσία του τραυματία Κάρλος Αλκαράθ.
Για τον Ζβέρεφ, αυτή ήταν η μεγαλύτερη ευκαιρία της καριέρας του και δεν την άφησε να πάει χαμένη. Μετά από τρεις προηγούμενες ήττες σε τελικούς, ήρθε η στιγμή να ανέβει στον θρόνο ενός τουρνουά τέτοιου επιπέδου. Έχασε μόλις 2 σετ στη διαδρομή προς τον τελικό, και σήμερα άλλα τόσα, αλλά στο φινάλε πανηγύρισε δικαιολογημένα την επιτυχία του.
Απέναντί του είχε έναν ισάξιο αντίπαλο, καθώς ο Κομπόλι έκανε εντύπωση με την πορεία του στο φετινό Ρολάν Γκαρός. Κατάφερε να φτάσει για πρώτη φορά σε τελικό Grand Slam, προερχόμενος από μια πορεία που ελάχιστοι θα μπορούσαν να φανταστούν πριν από δύο εβδομάδες. Πάλεψε σθεναρά, πλησίασε στο θαύμα, αλλά λύγισε στις λεπτομέρειες.
Ο 24χρονος Ιταλός, που πέρυσι έφτασε μέχρι τους προημιτελικούς του Γουίμπλεντον, απέδειξε με την εμφάνισή του ότι το μέλλον του ανήκει. Παρά την άκοπη πορεία του προς τον τελικό, λόγω της απόσυρσης του Ματέο Αρνάλντι, έπαιξε εξαιρετικό τένις και ήταν ένας από τους μεγάλους πρωταγωνιστές του τουρνουά.
Τελικά, το νο3 της παγκόσμιας κατάταξης επικράτησε στον τέταρτο τελικό Grand Slam της καριέρας του. Μετά από δύο τίτλους ATP Finals, επτά Masters 1000 και το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο στο Τόκιο, πρόσθεσε στην τροπαιοθήκη του τον πρώτο τίτλο Grand Slam που του έλειπε. Έγινε έτσι ο πρώτος Γερμανός άνδρας που τον κατέκτησε μετά τον Μπόρις Μπέκερ στο Αυστραλιανό Όπεν του 1996.
Παράλληλα, είναι μόλις ο τρίτος Γερμανός της Open Era που φτάνει σε αυτό το επίτευγμα, μετά τους Μπόρις Μπέκερ και Μίκαελ Στιχ.
