«Μπορεί να γίνει επανάσταση στις ελληνικές πόλεις»: Ο Κοσμάς Αναγνωστόπουλος στο politic.gr

«Μπορεί να γίνει επανάσταση στις ελληνικές πόλεις»: Ο Κοσμάς Αναγνωστόπουλος στο politic.gr

«Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα. Δεν μπορούμε να έχουμε και αυτοκίνητο παντού και δημόσιους χώρους, πεζοδρόμια, προσβασιμότητα και ασφάλεια για το μικρό μας παιδί να πάει σχολείο μόνο του. Κάπου πρέπει να διαλέξουμε».

Συνέντευξη στην Παρασκευή Ρούσσου

Η βιώσιμη κινητικότητα δεν αφορά μόνο τον τρόπο με τον οποίο μετακινούμαστε μέσα στην πόλη, αλλά και το πώς σχεδιάζουμε τον δημόσιο χώρο, την προσβασιμότητα και την οδική ασφάλεια. Σε αυτή την κατεύθυνση δρα το CIVINET Greece-Cyprus, το ελληνόφωνο δίκτυο του CIVITAS, με περισσότερους από 120 Δήμους και έξι Περιφέρειες ως μέλη.

Με αφορμή την εθνική καμπάνια “ART 2438”, που εστιάζει στην προσβασιμότητα και την οδική ασφάλεια στις κατοικημένες περιοχές, συζητήσαμε με τον Κοσμά Αναγνωστόπουλο, διευθυντή του CIVINET Greece-Cyprus, για τη «Στρατηγική Μετάβασης» που προτείνει στους Δήμους: ένα σχέδιο για τη μετάβαση από τη σημερινή εικόνα των πόλεων σε ένα πιο βιώσιμο και ανθρώπινο αστικό περιβάλλον.

Στο επίκεντρο βρίσκεται το ερώτημα ποιες παρεμβάσεις μπορούν πράγματι να υλοποιηθούν μέσα σε μία δημαρχιακή θητεία, με ρεαλιστικό κόστος και αξιοποιώντας την εμπειρία από πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Πείτε μας λίγα λόγια για το CIVINET.

Εμείς, καταρχάς, είμαστε πλέον μια αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία. Δεν είμαστε ένα πρόγραμμα με την έννοια ότι πρόκειται για κάτι που έχει ημερομηνία λήξης. Έχουμε μια διαρκή εντολή από την Ευρωπαϊκή Ένωση να εκπροσωπούμε το CIVITAS στην Ελλάδα και την Κύπρο.

Υπάρχουν δύο-τρεις διαφορετικοί τρόποι για να γίνει κάποιος μέλος μας. Ο πρώτος είναι να συμμετέχει χωρίς οικονομική επιβάρυνση στα συνέδρια, στα workshops και σε ορισμένες ανοιχτές δράσεις μας.

Υπάρχει, επίσης, η δυνατότητα ένας δήμος να καταβάλλει ετήσια συνδρομή, μέσω της οποίας του προσφέρουμε διάφορες ευκαιρίες εκπαίδευσης, δικτύωσης και χρηματοδότησης.

Τέλος, υπάρχει και η περίπτωση να μας προσκαλέσει ένας δήμος σε μια συγκεκριμένη συνεργασία ή σε ένα συγκεκριμένο project.

Επομένως, ανάλογα με τον βαθμό συνεργασίας που επιθυμεί ένας δήμος, τον υποστηρίζουμε στην προσπάθειά του να υλοποιήσει το όραμά του.

Με ποιους δήμους και περιφέρειες συνεργάζεται το CIVINET;

Οι δήμοι και οι περιφέρειες με τους οποίους έχουμε συνεργαστεί μέχρι σήμερα είναι περίπου 80. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε μια πολύ ευρεία εικόνα για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα και έχουμε συμβάλει σε σημαντικές εξελίξεις στον τομέα της βιώσιμης κινητικότητας.

Τα τελευταία χρόνια έχουμε συνεργαστεί περισσότερο με το Ρέθυμνο και τη Λάρισα, ενώ παλαιότερα είχαμε συνεργαστεί με τον Πειραιά. Πλέον συνεργαζόμαστε και με την Κοζάνη, ενώ αναμένουμε να ξεκινήσει μια συνεργασία και με την Πάτρα. Έχουμε, επίσης, συνεργαστεί με δήμους όπως το Κερατσίνι – Δραπετσώνα και η Θήβα.

Πείτε μας για την εθνική καμπάνια ART2438 και τα εργαλεία που παρουσιάζετε.

Τα δύο εργαλεία που παρουσιάζουμε μέσω της καμπάνιας ART2438 αποτελούν, θα έλεγα, την αφρόκρεμα των προτάσεων που έχουν κατατεθεί τόσο από εμάς όσο και από άλλους μελετητές, μέσα από τα Σχέδια Βιώσιμης Αστικής Κινητικότητας (ΣΒΑΚ), τα Τοπικά Πολεοδομικά Σχέδια και τις υπόλοιπες μελέτες που σχετίζονται με τη βιώσιμη κινητικότητα.

Το πρώτο αφορά τα Δίκτυα Ήπιας Κινητικότητας (ΔΗΚ), μια ιδέα που επεξεργαστήκαμε περαιτέρω και η οποία αφορά τη δημιουργία ενός ενιαίου δικτύου πεζοδρόμων, ποδηλατοδρόμων και προσβάσιμων πεζοδρομίων. Πρόκειται για υποδομές που μέχρι σήμερα οι δήμοι αντιμετώπιζαν αποσπασματικά, χωρίς να συντονίζουν και να συνδέουν μεταξύ τους τα διαφορετικά δίκτυα της πόλης. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να περιορίζεται και η αποτελεσματικότητά τους.

Για παράδειγμα, η κατασκευή 100 μέτρων ποδηλατοδρόμου σε ένα σημείο και 100 μέτρων πεζοδρόμου σε κάποιο άλλο δεν έχει το ίδιο αποτέλεσμα με τη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου δικτύου ήπιας κινητικότητας. Σε ένα τέτοιο δίκτυο εξυπηρετούνται ταυτόχρονα ο πεζός, το άτομο με αναπηρία, ο ποδηλάτης, ο χρήστης μέσων μικροκινητικότητας, αλλά και ο επιβάτης της δημόσιας συγκοινωνίας. Όλα αυτά πρέπει να αντιμετωπίζονται με έναν ολιστικό, συντονισμένο και συνδυασμένο τρόπο.

Εμείς φέρνουμε στην Ελλάδα αυτή τη μεθοδολογία, την οποία έχουμε συναντήσει πιο έντονα στο εξωτερικό. Έχουμε, ωστόσο, δει και ελληνικούς δήμους να κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση. Η Λάρισα αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα εφαρμογής δικτύων ήπιας κινητικότητας. Επομένως, υπάρχουν ήδη στη χώρα μας παραδείγματα που μπορούν να αποτελέσουν πρότυπα και για άλλους δήμους.

Μάλιστα, προτείνοντας τη δημιουργία τέτοιων δικτύων, είχαμε συμβάλει πριν από περίπου δέκα χρόνια στην Ολοκληρωμένη Χωρική Επένδυση (ΟΧΕ) του Πειραιά. Μέσα από αυτή την προσπάθεια καταφέραμε να φέρουμε στην πόλη 100 εκατομμύρια ευρώ από το ΕΣΠΑ. Άρα, πρόκειται για μια προσέγγιση που μπορεί να χρηματοδοτηθεί και την οποία επιθυμούν να υλοποιήσουν όσοι λαμβάνουν τις σχετικές αποφάσεις, αλλά και η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το δεύτερο εργαλείο είναι οι ζώνες ελεγχόμενης κυκλοφορίας και στάθμευσης. Μπορεί να συνδυαστεί με τα δίκτυα ήπιας κινητικότητας, αλλά μπορεί να λειτουργήσει και αυτόνομα.

Μέχρι σήμερα, στην Ελλάδα γνωρίζαμε κυρίως τα συστήματα ελεγχόμενης στάθμευσης: ότι, δηλαδή, δεν μπορεί κάποιος να παρκάρει όπου θέλει, καθώς υπάρχουν θέσεις κατοίκων, θέσεις επισκεπτών, σχετική χρέωση κ.λπ.

Εμείς εισάγουμε ένα διαφορετικό σύστημα, σύμφωνα με το οποίο οριοθετείται μια συγκεκριμένη περιοχή της πόλης, είτε πρόκειται για το κέντρο είτε για μια γειτονιά ή για μια περιοχή κοντά σε σχολεία, αθλητικούς χώρους και χώρους πρασίνου, την οποία θέλουμε να προστατεύσουμε από την κυκλοφορία των αυτοκινήτων.

Η περιοχή οριοθετείται με βυθιζόμενα κολωνάκια, ώστε να μην επιτρέπεται η είσοδος σε οχήματα που δεν ανήκουν σε κατοίκους, άτομα με αναπηρία ή υπηρεσίες καθαριότητας, τροφοδοσίας και έκτακτης ανάγκης. Με αυτόν τον τρόπο, οι τουρίστες και οι διερχόμενοι επισκέπτες παραμένουν εκτός της συγκεκριμένης γειτονιάς. Μπορούν να εισέλθουν μόνο εφόσον κάποιος τους προσκαλέσει και τους παραχωρήσει θέση στάθμευσης.

Το σύστημα αυτό εφαρμόζεται ήδη στο δίκτυο πεζοδρόμων της Λάρισας. Στους πεζοδρόμους δεν επιτρέπεται κανονικά η είσοδος αυτοκινήτων, υπάρχουν όμως περιπτώσεις στις οποίες χρειάζεται να περάσει ένα φορτηγό για τροφοδοσία, ένα όχημα για μετακόμιση, ένα απορριμματοφόρο ή ένα πυροσβεστικό όχημα.

Αυτό επιτυγχάνεται με τη χρήση έξυπνων βυθιζόμενων κολωνακίων, στα οποία είναι καταχωρισμένες οι πινακίδες των οχημάτων που επιτρέπεται να εισέρχονται σε συγκεκριμένες ημέρες και ώρες. Έτσι, ένα όχημα που δεν είναι καταχωρισμένο στο σύστημα δεν μπορεί να εισέλθει στο δίκτυο πεζοδρόμων της Λάρισας.

Σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, υπάρχει η δυνατότητα επικοινωνίας με το κέντρο ελέγχου μέσω του κολωνακίου, το οποίο διαθέτει σχετικό σύστημα επικοινωνίας, ώστε να ζητηθεί πρόσβαση. Η Λάρισα είναι η πρώτη πόλη στην Ελλάδα που εφάρμοσε αυτό το σύστημα.

Υπάρχουν άλλες περιπτώσεις στη χώρα όπου εφαρμόσατε κάποιο από αυτά τα εργαλεία και μπορούν να αποτελέσουν παράδειγμα;

Στα Χανιά εφαρμόσαμε κάτι ακόμη πιο εξελιγμένο. Έχει οριοθετηθεί με βυθιζόμενα κολωνάκια ολόκληρη η παλιά πόλη. Ακόμη και ένας κάτοικος δεν μπορεί να εισέλθει με το αυτοκίνητό του, εάν δεν διαθέτει δική του θέση στάθμευσης. Πρόκειται για ένα πιο αυστηρό και εκτεταμένο σύστημα, που καλύπτει ολόκληρη την παλιά πόλη και το Ενετικό Λιμάνι.

Αντίστοιχα συστήματα έχουμε δει και στο εξωτερικό, για παράδειγμα στο Λέβεν, κοντά στις Βρυξέλλες. Εκεί έχουν οριοθετήσει ολόκληρο το κέντρο της πόλης και το έχουν χωρίσει σε ζώνες. Έτσι, ένας κάτοικος μπορεί να μετακινηθεί με το αυτοκίνητό του μόνο στη ζώνη στην οποία ανήκει.

Με αυτόν τον τρόπο έχουν καταφέρει να κάνουν την κυκλοφορία τόσο ήπια και ασφαλή, ώστε το ποδήλατο και ο πεζός να έχουν πλέον κυρίαρχη θέση στο κέντρο της πόλης. Το αποτέλεσμα είναι το 45% των μετακινήσεων να πραγματοποιείται με ποδήλατο, ένα ποσοστό που θυμίζει Ολλανδία, παρότι δεν διαθέτουν καν ποδηλατοδρόμους. Το πετυχαίνουν απλώς περιορίζοντας την παρουσία των αυτοκινήτων στο κέντρο.

Είναι ένα πολύ εντυπωσιακό παράδειγμα και, μάλιστα, στις αρχές Δεκεμβρίου θα πραγματοποιήσουμε ένα εκπαιδευτικό ταξίδι με τη συμμετοχή ελληνικών πόλεων, προκειμένου να δούμε από κοντά την εφαρμογή του συστήματος.

Στα Χανιά εφαρμόζονται και οι διατάξεις από τις οποίες πήρε το όνομά της η καμπάνια μας. Πρόκειται για τα άρθρα 24 και 38 του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (ΚΟΚ).

Το άρθρο 24 προβλέπει ότι σε όλες τις κατοικημένες περιοχές της Ελλάδας ισχύει πλέον ανώτατο όριο ταχύτητας 30 χιλιομέτρων την ώρα, με εξαίρεση ορισμένους μεγάλους οδικούς άξονες.

Το άρθρο 38 προβλέπει την απαγόρευση στάθμευσης στις διαβάσεις, στις στάσεις λεωφορείων και στις γωνίες των οικοδομικών τετραγώνων.

Στα Χανιά πραγματοποιείται μια εκτεταμένη ανάπλαση σε 30 οικοδομικά τετράγωνα, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη και ολοκληρώνεται αυτή την περίοδο. Στο πλαίσιο του έργου εφαρμόζεται το άρθρο 38: οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια ανακατασκευάζονται με τέτοιον τρόπο, ώστε να μην είναι πλέον δυνατή η παράνομη στάθμευση.

Πρόκειται για μια πολύ αποτελεσματική παρέμβαση. Από τη στιγμή που περιορίζεται η παράνομη στάθμευση, ο πεζός, το άτομο με αναπηρία και ο ποδηλάτης μπορούν να κινούνται με μεγαλύτερη ασφάλεια και ευκολία στον δημόσιο χώρο.

Πώς το έχουν πετύχει αυτό;

Δημιουργούν προεκτάσεις στα πεζοδρόμια και τοποθετούν κολωνάκια, ώστε να μην μπορεί πλέον ένα αυτοκίνητο να σταθμεύσει παράνομα, είτε διπλοπαρκάροντας είτε ανεβαίνοντας στο πεζοδρόμιο.

Εμείς εστιάζουμε σε αυτές τις δύο διατάξεις του ΚΟΚ: στο όριο ταχύτητας και στις απαγορεύσεις στάθμευσης. Και οι δύο μπορούν να επιβληθούν στους οδηγούς μέσα από κατασκευαστικές παρεμβάσεις και αναπλάσεις των δρόμων, χωρίς να απαιτείται εξαρχής η αστυνόμευση.

Η αστυνόμευση αποτελεί το δεύτερο ή το τρίτο βήμα, όχι το πρώτο.

Πιστεύουμε ότι μπορεί να γίνει μια πραγματική επανάσταση στις ελληνικές πόλεις και να αλλάξουν ριζικά.

Παρουσίαση του ART 2438 στο διήμερο συνέδριο του ΕΣΠΑ στο Αγρίνιο – Απρίλιος 2026


Πώς χρηματοδοτούνται όλες αυτές οι παρεμβάσεις;

Υπάρχει δυνατότητα χρηματοδότησης ακόμη και απευθείας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Εμείς ειδικευόμαστε στις ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις, σε προγράμματα στα οποία δεν μεσολαβεί καθόλου το ελληνικό κράτος.

Στο ΕΣΠΑ, για παράδειγμα, υπάρχει κρατική διαμεσολάβηση, ενώ σε άλλα ευρωπαϊκά προγράμματα δεν συμβαίνει αυτό. Επομένως, εμείς εργαζόμαστε με προγράμματα καινοτομίας, στα οποία δεν είμαστε αναγκασμένοι να μπούμε σε μια διαδικασία, όπως θα έλεγα, διαπλοκής και διαφθοράς σε σχέση με το ελληνικό κράτος.

Γιατί, ας μη γελιόμαστε, υπάρχει εκτεταμένη διαφθορά.

Ο ΚΟΚ είναι ένας εθνικός νόμος. Ποιος ρόλος αναλογεί, λοιπόν, στο κράτος και ποιος στους δήμους;

Τον ΚΟΚ τον διαμορφώνει το Υπουργείο Μεταφορών και η κυβέρνηση. Από εκεί ξεκινά η διαδικασία. Όσον αφορά την εφαρμογή του, δηλαδή τους ελέγχους στους δρόμους και την επιβολή προστίμων, αυτή είναι κυρίως αρμοδιότητα του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη. Στην εφαρμογή του μπορούν, βέβαια, να συμβάλουν και η Δημοτική Αστυνομία και οι δήμοι.

Όπως είπα, όμως, οι δήμοι μπορούν να εφαρμόσουν τον ΚΟΚ και με κατασκευαστικές παρεμβάσεις, μέσα από κατάλληλες αναπλάσεις και τεχνικά μέσα ή συστήματα.

Κατά τη γνώμη μας, το κράτος πρέπει να διευκολύνει και να ενθαρρύνει τους δήμους σε αυτή την προσπάθεια. Θα πρέπει, δηλαδή, να χρηματοδοτεί αναπλάσεις που συμβάλλουν στην εφαρμογή του ΚΟΚ, στη βελτίωση της προσβασιμότητας και στην οδική ασφάλεια, αντί να χρηματοδοτεί έργα που εκ των προτέρων γνωρίζουμε ότι δεν θα αποδώσουν.

Ένα παράδειγμα είναι τα συστήματα κοινόχρηστων ποδηλάτων, όπως έχουν υλοποιηθεί στην Ελλάδα. Θεωρώ ότι μπορούμε να γνωρίζουμε εκ των προτέρων πως, με τον τρόπο που έχουν σχεδιαστεί, δεν πρόκειται να πετύχουν.

Ένα ακόμη παράδειγμα είναι οι φωτιζόμενες διαβάσεις, για τις οποίες έχω ασκήσει κριτική τις τελευταίες ημέρες. Το να ανακοινώνεται ότι θα τοποθετηθούν φωτιζόμενες διαβάσεις σε σχολεία είναι παράλογο, καθώς ο φωτισμός τους εξυπηρετεί κυρίως τη νυχτερινή κυκλοφορία, ενώ τα παιδιά πηγαίνουν στο σχολείο το πρωί.

Όταν βλέπω ένα υπουργείο να δαπανά εκατομμύρια, δεκάδες ή ακόμη και εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ για τέτοιου είδους έργα, τα οποία ως συγκοινωνιολόγος γνωρίζω εκ των προτέρων ότι θα αποτύχουν, θεωρώ ότι αυτό συνιστά σκάνδαλο από την πλευρά του κράτους. Δεν πρέπει να γίνονται τέτοιες επιλογές για κανέναν λόγο.

Για μένα, λοιπόν, το πρώτο και κύριο είναι το κράτος να αποφεύγει τέτοιου είδους λάθη. Από εκεί και πέρα, υπάρχουν σημαντικά περιθώρια βελτίωσης της νομοθεσίας, ώστε να παρακολουθούμε καλύτερα τις εξελίξεις που σημειώνονται αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη. Σε ορισμένα ζητήματα εξακολουθούμε να είμαστε πίσω.

Παράλληλα, το κράτος πρέπει να χρηματοδοτεί τις παρεμβάσεις που γνωρίζουμε ότι είναι αποτελεσματικές και να ενισχύει τους δήμους με το απαραίτητο προσωπικό. Πολλές φορές δεν μπορούν να υλοποιηθούν σωστά έργα για τις πόλεις, επειδή ο αρμόδιος μηχανικός ενός δήμου είναι αναγκασμένος να περνά όλη την ημέρα, καθημερινά, κλείνοντας λακκούβες και αντιμετωπίζοντας διαρροές, ζητήματα που είναι πολύ πιο επείγοντα και βασικά.

Ποια είναι η αντίδραση του κόσμου στα μέτρα αυτά στη χώρα μας; Συμμορφώνονται οι πολίτες;

Ναι. Πιστεύω ότι λίγο-πολύ όλοι οι λαοί, ανεξάρτητα από τη χώρα στην οποία ζουν, αρχικά επιθυμούν το ίδιο πράγμα: να μπορούν να μετακινούνται εύκολα με το αυτοκίνητό τους και να παρκάρουν έξω από το σπίτι, τη δουλειά ή το καφέ τους. Και, κακά τα ψέματα, το αυτοκίνητο είναι το πιο βολικό μέσο, εφόσον δεν συναντάς κυκλοφοριακή συμφόρηση και βρίσκεις εύκολα θέση στάθμευσης όπου θέλεις.

Σταδιακά, όμως, οι πολίτες αρχίζουν να καταλαβαίνουν, και αυτό συμβαίνει πλέον και στην Ελλάδα, ότι δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα. Δεν γίνεται να έχουμε αυτοκίνητα παντού και ταυτόχρονα δημόσιους χώρους, πεζοδρόμια, προσβασιμότητα και ασφάλεια, ώστε ένα μικρό παιδί να μπορεί να πηγαίνει μόνο του στο σχολείο. Κάπου πρέπει να επιλέξουμε.

Όταν, λοιπόν, εξηγείς στους πολίτες με διαφάνεια, ειλικρίνεια και υπευθυνότητα πώς λειτουργούν αυτά τα ζητήματα, ο κόσμος ακολουθεί. Αυτή είναι η δική μου εμπειρία. Οι πολίτες ενδιαφέρονται και ανταποκρίνονται.

Αν, αντίθετα, τους παραπλανήσεις ή τους αιφνιδιάσεις, θα αντιδράσουν, ακόμη κι αν η παρέμβαση που σχεδιάζεις είναι προς τη σωστή κατεύθυνση.

Χρειάζεται συγκεκριμένη μέθοδος και στρατηγική για την ενημέρωση και τη διαβούλευση με τους πολίτες. Έχουμε δει πολύ μεγάλη διαφορά όταν ακολουθούμε μια μεθοδική προσέγγιση και την εφαρμόζουμε με συνέπεια.

Οι αντιδράσεις είναι τότε εντελώς διαφορετικές και, συνήθως, θετικές. Μάλιστα, έχει τύχει σε διαβουλεύσεις να έρθουν πολίτες και να ζητήσουν οι ίδιοι ακόμη πιο ριζοσπαστικά μέτρα από αυτά που σκοπεύαμε να προτείνουμε, επειδή ακριβώς έχουν κατανοήσει τη λογική τους. Έχουμε, για παράδειγμα, συναντήσει τέτοιες αντιδράσεις σε διαβουλεύσεις για Σχέδια Βιώσιμης Αστικής Κινητικότητας (ΣΒΑΚ) που έχουμε εκπονήσει.

Τι γίνεται με τη Θεσσαλονίκη; Σε ποιο σημείο βρίσκεται η πόλη όσον αφορά τα μέτρα που προτείνετε; Τι της λείπει;

Στη Θεσσαλονίκη έχουν γίνει ορισμένα σημαντικά έργα. Η Νέα Παραλία, για παράδειγμα, είναι ένα πρότυπο και υποδειγματικό έργο, το οποίο αναβάθμισε σημαντικά την πόλη όταν ολοκληρώθηκε.

Ωστόσο, στη συνέχεια η πόλη έμεινε αρκετά πίσω, εξαιτίας διαφόρων φαραωνικών έργων, μεταξύ των οποίων το μετρό και το flyover. Πρόκειται για παρεμβάσεις που απορροφούν πάρα πολλούς πόρους, απαιτούν μεγάλο χρονικό διάστημα και δεσμεύουν σημαντικούς ανθρώπινους και οικονομικούς πόρους, ενώ καθυστερούν πολύ να ολοκληρωθούν και να λειτουργήσουν σωστά.

Αυτή είναι η μεγάλη κατάρα της Θεσσαλονίκης τις τελευταίες δεκαετίες και δεν γνωρίζω σε ποιον βαθμό θα συνεχιστεί.

Από την άλλη πλευρά, η πόλη διαθέτει όλα τα προσόντα για να εξελιχθεί σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή πόλη. Έχει πολύ μεγάλους δρόμους και λεωφόρους, με σημαντικό πλάτος. Η Αθήνα, για παράδειγμα, δεν διαθέτει αντίστοιχους δρόμους σε τέτοια έκταση.

Σε αυτό το χαρακτηριστικό βλέπω μια μεγάλη ευκαιρία. Θεωρώ ότι θα μπορούσε να δημιουργηθεί πολύ εύκολα μια λωρίδα ποδηλάτου, η οποία δεν απαιτεί περισσότερο από 2,5 έως 3 μέτρα πλάτους. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να αξιοποιηθεί ο χώρος στον οποίο σήμερα σταθμεύουν παράνομα ή διπλοπαρκάρουν αυτοκίνητα, χωρίς να έχουν δικαίωμα να τον χρησιμοποιούν.

Αυτός ο χώρος θα μπορούσε να αξιοποιηθεί για τη δημιουργία ενός πολύ καλού ποδηλατοδρόμου, ώστε οι πολίτες να μπορούν να μετακινούνται με ποδήλατο. Και όλα αυτά χωρίς να χρειαστούν ιδιαίτερα μεγάλες παρεμβάσεις.

Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να περιορίσουμε την παρουσία των αυτοκινήτων στην πόλη. Όσο περισσότερο και όσο γρηγορότερα αναπτύσσουμε δίκτυα ποδηλάτου, πεζής μετακίνησης και δημόσιας συγκοινωνίας, τόσο ευκολότερα μπορούμε να μειώσουμε την εξάρτηση από το αυτοκίνητο.

Η Θεσσαλονίκη διαθέτει ήδη μεγάλα πεζοδρόμια, τα οποία θα μπορούσαν να γίνουν ακόμη καλύτερα. Δεν θα έπρεπε, λοιπόν, να περιμένουμε την ολοκλήρωση των μεγάλων έργων, όπως το μετρό και το flyover, παραλύοντας στο μεταξύ κάθε άλλη προσπάθεια για την ήπια κινητικότητα και τη δημόσια συγκοινωνία.

Θεωρώ ότι με τα εκατομμύρια που δαπανώνται σε τέτοια έργα θα μπορούσαν να έχουν υλοποιηθεί πολύ περισσότερες παρεμβάσεις βιώσιμης κινητικότητας στη Θεσσαλονίκη. Η πόλη θα μπορούσε ήδη να είναι διαφορετική.

Για παράδειγμα, σε σχέση με το μετρό, πιστεύω ότι αν τα χρήματα αυτά είχαν διατεθεί για την ανάπτυξη ενός δικτύου τραμ, σήμερα η Θεσσαλονίκη θα ήταν μια άλλη πόλη. Θεωρώ ότι ήταν λάθος η επιλογή του συγκεκριμένου δικτύου μετρό. Θα έπρεπε να είχε επιλεγεί το τραμ.

Loading

Play