Η 18χρονη Άλεξ Μαρτίνεζ ζει στο Νιου Τζέρσεϊ με την αυταρχική μητέρα της, τον πατριό της και τον μεγαλύτερο αδερφό της, έναν πρώην σκέιτερ του οποίου η ζωή άλλαξε ριζικά μετά από ένα ατύχημα. Όταν γνωρίζει μια παρέα ανήσυχων νεαρών σκέιτερ, βρίσκει διέξοδο από την αποπνικτική ζωή στο σπίτι και φεύγει μαζί τους στον δρόμο με το βανάκι τους. Η Άλεξ ξεκινά ένα ταξίδι αυτογνωσίας, ανάμεσα στη λαχτάρα για ελευθερία, την ανάγκη να ανήκει κάπου και την επιθυμία να διαμορφώσει τη δική της ταυτότητα. Η ιστορία ενηλικίωσης με ατμόσφαιρα ταινίας δρόμου «Destroy All Girls» για την επιθυμία διαφυγής από την πραγματικότητα και υιοθέτησης εντελώς νέου τρόπου ζωής – μία ανθρωπολογική μελέτη της κοινότητας του rollerblading (πατινάζ με τροχοπέδιλα σε ευθεία γραμμή) – είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Έριν Βασιλόπουλος που θα κάνει σήμερα ελληνική πρεμιέρα στο 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
«Ήθελα να εξερευνήσω σε αυτή την ταινία τη σύγχυση, αλλά και την ομορφιά του να είσαι νέος και, κατά κάποιον τρόπο, απλώς να τολμάς» τονίζει σε συνέντευξη ο Έριν Βασιλόπουλος που σκηνοθέτησε το κινηματογραφικό έργο και συνυπογράφει το σενάριο με τους πρωταγωνιστές του, Άνι Μέσα – Πέρεζ, Γκιλ Πέρεζ Άμπραχαμ και Φλο Μπάουμαν. Εκφράζει ενθουσιασμό για τους σκέιτερ με ρόλερ (rollerbladers), τους οποίους χαρακτηρίζει τους πιο ανοιχτούς και καλόκαρδους ανθρώπους που έχει γνωρίσει και «χορογράφους και καλλιτέχνες της ζωής». Τονίζοντας ότι τα τελευταία χρόνια ενδιαφέρεται περισσότερο να μάθει για την πλευρά της οικογένειάς του που έχει ελληνική καταγωγή, υπογραμμίζει ότι θέλει να αφηγηθεί ιστορίες εμπνευσμένες από την Ελλάδα και ότι ο σχεδιάζει μια νέα ταινία σε συμπαραγωγή με την Ελλάδα.
Ακολουθεί η συνέντευξη στο ΑΠΕ – ΜΠΕ:
-Τι σε ενέπνευσε να αφηγηθείς την ιστορία μιας νεαρής γυναίκας που νιώθει συναισθηματικά παραμελημένη και αποξενωμένη από την οικογενειακή της ζωή;
«Νομίζω ότι όλοι οι έφηβοι νιώθουν κάποια στιγμή αποξενωμένοι από την οικογένειά τους. Αυτή είναι μια πτυχή της ιστορίας που με κέρδισε πραγματικά, όταν οι συν-σεναριογράφοι Άνι Μέσα – Πέρεζ, (Άλεξ) και Γκιλ Πέρεζ Άμπραχαμ (Γκάμπριελ) μοιράστηκαν μαζί μου το πρώτο προσχέδιο του σεναρίου. Μοιάζει σχεδόν με αναπόσπαστο κομμάτι της ενηλικίωσης. Από τη μία πλευρά, η επιθυμία για ελευθερία και ανεξαρτησία, και από την άλλη, οι περιορισμοί, είτε πρόκειται για έλλειψη πόρων και εμπειρίας, είτε για το αίσθημα ευθύνης απέναντι στην οικογένεια. Αυτό το δίλημμα με ενδιαφέρει πολύ. Η εσωτερική σύγκρουση που βιώνει η Άλεξ ανάμεσα στην αγάπη της για τον Γκάμπριελ – και την ευθύνη που νιώθει να τον φροντίζει – και την απόλυτα πραγματική της ανάγκη να φύγει από το σπίτι για να βρει τον εαυτό της. Η Άνι ο Γκιλ κι εγώ μεγαλώσαμε σε καθολικό περιβάλλον, κάτι που αποτέλεσε άλλη μια πτυχή της ιστορίας που με ελκύει. Αν και η δική μου οικογένεια δεν ήταν θρήσκα, φοίτησα σε καθολικά σχολεία και πιστεύω ότι η ανατροφή σε ένα τέτοιο περιβάλλον λειτούργησε, κατά κάποιον τρόπο, αποξενωτικά όσον αφορά την προσωπική μου έκφραση και ταυτότητα. Σήμερα αυτοπροσδιορίζομαι ως non-binary (μη δυαδικό άτομο) και queer, αλλά χρειάστηκαν χρόνια για να το εκφράσω ανοιχτά – εν μέρει, νομίζω, εξαιτίας της επαφής μου με τη θρησκεία κατά τη διάρκεια της παιδικής και εφηβικής μου ηλικίας».
-Πώς εξισορρόπησες τον ενθουσιασμό της ελευθερίας με την αβεβαιότητα, τη μοναξιά και το συναισθηματικό κόστος που συχνά τη συνοδεύουν;
«Κατά μία έννοια, η Άλεξ κυνηγά αυτόν τον κύκλο ανθρώπων – τον Κάμερον και την παρέα του – εξαιτίας του αδελφού της, Γκάμπριελ. Κι αυτό είναι κάτι με το οποίο μπορώ να ταυτιστώ απόλυτα, καθώς μεγάλωσα με έναν μεγαλύτερο αδελφό που διέπρεπε στον αθλητισμό- τον θαύμαζα και συχνά τον ακολουθούσα παντού. Το να βρεθεί στον δρόμο μαζί με τους skaters είναι κάτι οικείο για την Άλεξ, λόγω του Γκάμπριελ και είναι το μέρος όπου πιστεύει ότι ανήκει. Ωστόσο, τελικά συνειδητοποιεί ότι ούτε εκεί ταιριάζει πραγματικά. Στην πραγματικότητα, αυτή η παρέα δεν προσφέρει ελευθερία, αλλά επιβάλλει ένα διαφορετικό σύνολο περιορισμών. Ο Κάμερον θέλει η Άλεξ να πάει μαζί του στο Λος Άντζελες, να γίνει, ουσιαστικά, ακόλουθός του. Πιστεύω, επίσης, ότι είναι πολύ συνηθισμένο, καθώς μεγαλώνουμε, να δοκιμάζουμε διάφορες ταυτότητες και παρέες, προκειμένου να ενταχθούμε κάπου. Κατά μία έννοια, η Άλεξ κυνηγά το φάντασμα του αδελφού της, για να συνειδητοποιήσει τελικά ότι πρέπει να αρχίσει να παίρνει τις δικές της αποφάσεις και να χαράξει τη δική της πορεία, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό μερικές φορές».
-Η ταινία συστήνει μια παρέα νέων που μοιάζουν να έχουν δημιουργήσει τον δικό τους κόσμο, με τους δικούς τους κανόνες, αξίες και αντίληψη για την ελευθερία. Υπήρξε κάποια έμπνευση από μια πραγματική ομάδα ή από κάποια συγκεκριμένη υποκουλτούρα;
«Η Άνι και ο Γκιλ, που υποδύονται την Άλεξ και τον Γκάμπριελ στην ταινία εμπνεύστηκαν από το πατινάζ (rollerblading) κατά τη διάρκεια μιας περιόδου που έζησαν στο Λονδίνο, εν μέσω πανδημίας, οπότε και άρχισαν να κάνουν πατίνια στον δρόμο. Εκείνο το διάστημα, άρχισαν να παρακολουθούν τη σχετική κοινότητα στο διαδίκτυο. Η ταινία Destroy All Girls αντλεί έμπνευση, εν μέρει, από βίντεο με σκέιτερ, καθώς και από πραγματικά μέλη αυτής της κοινότητας, ανάμεσά τους και ο Ντόμινικ Μπρους, ο οποίος υποδύεται τον Κάμερον στην ταινία. Η Άνι και ο Γκιλ παρακολουθούσαν τον Ντόμινικ μέσω της εταιρείας για την οποία κάνει πατίνια, της Mesmer και ήταν ο πρώτος σκέιτερ που επιλέξαμε επίσημα για το καστ. Συμμετείχε από πολύ νωρίς, το 2024, οπότε είχαμε επικοινωνία κατά διαστήματα για περίπου δύο χρόνια, μέχρι την έναρξη των γυρισμάτων. Η γνωριμία μας με τον Ντόμινικ καθόρισε σε μεγάλο βαθμό τόσο τον χαρακτήρα του Κάμερον όσο και τους υπόλοιπους σκέιτερ στην ταινία. Ο Ντόμινικ με σύστησε στους άλλους σκέιτερ που επιλέξαμε, και καθώς γνωρίζαμε τον καθένα τους ξεχωριστά, εγώ και ο Φλο Μπάουμαν προσαρμόσαμε το σενάριο με βάση αυτή την τελική σύνθεση του καστ. Πρόκειται για ταινία μυθοπλασίας, αλλά θέλαμε οι χαρακτήρες και η ιστορία να αντικατοπτρίζουν όσο το δυνατόν πιο πιστά την κοινότητα των σκέιτερ. Η επιλογή ατόμων που δεν είναι επαγγελματίες ηθοποιοί και οι οποίοι στην ουσία, υποδύονται μια πιο έντονη εκδοχή του εαυτού τους, αποτέλεσε σημαντικό κομμάτι αυτής της διαδικασίας».
-Τι σε οδήγησε να μελετήσεις αυτόν τον εναλλακτικό τρόπο ζωής και τι πιστεύεις ότι κρατά ενωμένη αυτή την κοινότητα;
«Όταν μεγάλωνα, αναζητούσα πάντα τέτοιου είδους εμπειρίες – ταξίδια, αποδράσεις με φίλους, οτιδήποτε έμοιαζε αυθόρμητο και έξω από τα συνηθισμένα. Κατά την ανάπτυξη αυτού του πρότζεκτ, μαζί με την Άνι και τον Γκιλ, αντλήσαμε μεγάλη έμπνευση από την κοινότητα των σκέιτερ. Οι άνθρωποι που κάνουν πατίνια είναι από τους πιο ανοιχτούς και καλόκαρδους ανθρώπους που έχω γνωρίσει ποτέ. Συχνά αστειεύονται λέγοντας ότι το άθλημα είναι τόσο εξειδικευμένο, που δεν έχουν το περιθώριο να φέρονται άσχημα, οφείλουν να είναι φιλόξενοι. Αλλά το ζήτημα είναι βαθύτερο. Είναι πραγματικά ενθουσιασμένοι με το σκέιτινγκ, με το να μοιράζονται την εμπειρία και την τεχνογνωσία τους και με το να καλωσορίζουν κι άλλους στον κόσμο τους. Μου έκανε επίσης τεράστια εντύπωση το επίπεδο της προσωπικής έκφρασης και του στυλ στο rollerblading. Δεν έχω κάτι εναντίον του σκέιτμπορντινγκ, αλλά, ειλικρινά, δεν το βρίσκω ούτε κατά διάνοια τόσο «cool» ή ενδιαφέρον. Για μένα, οι σκέιτερ με ρόλερ (rollerbladers) μοιάζουν περισσότερο με χορογράφους και καλλιτέχνες της ζωής. Η προσέγγισή τους στο σκέιτινγκ τείνει να επεκτείνεται και σε άλλους τομείς της ζωής τους: από το στιλ και τη στάση τους, μέχρι άλλες μορφές δημιουργικής έκφρασης».
-Ποιο ήταν το κύριο στοιχείο που ήθελες να εξερευνήσεις;
«Νομίζω ότι το κυριότερο στοιχείο που ήθελα να εξερευνήσω σε αυτή την ταινία είναι η σύγχυση αλλά και η ομορφιά του να είσαι νέος και, κατά κάποιον τρόπο, απλώς να τολμάς. Το να βιώνουμε καταστάσεις που είναι χαοτικές, ίσως και λίγο επικίνδυνες, αλλά ταυτόχρονα απαραίτητες για τη διαδικασία να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας».
-Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων;
«Προσπαθήσαμε για αρκετά χρόνια να υλοποιήσουμε μια μεγαλύτερη και πιο δαπανηρή εκδοχή του Destroy All Girls, αλλά τελικά δεν καταφέραμε να εξασφαλίσουμε τη χρηματοδότηση. Η Άνι, ο Γκιλ κι εγώ νιώθαμε μια έντονη επιθυμία να γυρίσουμε την ταινία, οπότε, όταν ο παραγωγός μας, Μπεν Κόεν, πρότεινε να την κάνουμε με εξαιρετικά χαμηλό προϋπολογισμό, αρπάξαμε την ευκαιρία. Αυτό, βέβαια, σήμαινε ότι έπρεπε να περικόψουμε σημαντικά το σενάριο, να καταργήσουμε τους κασκαντέρ για τους σκέιτερ και να ολοκληρώσουμε την ταινία μέσα σε 14 ημέρες, με ένα εξαιρετικά περιορισμένο συνεργείο. Οι γρήγοροι ρυθμοί εργασίας αποτέλεσαν πρόκληση, αλλά πιστεύω ότι αυτή ακριβώς η διαδικασία καθόρισε τον χαρακτήρα της ταινίας. Μας ώθησε να αγκαλιάσουμε πλήρως τους σκέιτερ που επιλέξαμε για τους ρόλους και να προσαρμόσουμε την ιστορία περισσότερο πάνω τους. Είχαμε επίσης περιορισμένο απόθεμα φιλμ, οπότε στραφήκαμε περισσότερο στο φορμάτ mini DV, ενώ η δεύτερη κάμερα (B-cam) της Άλεξ απέκτησε μεγαλύτερο ρόλο στην ιστορία και στον χαρακτήρα της. Ο συνδυασμός των διαφορετικών μέσων προσδίδει στην ταινία μια ζωντανή, τραχιά αίσθηση, η οποία, κατά τη γνώμη μου, αποτυπώνει τόσο την ενέργεια του street skating όσο και εκείνη της Νέας Υόρκης».
-Πόσο σημαντικό είναι για σένα η σύνδεση με τις ελληνικές σου ρίζες και πιστεύεις ότι αυτό το πολιτισμικό υπόβαθρο θα είναι πιο έντονα παρόν στις μελλοντικές σου ταινίες;
«Είναι πολύ σημαντική για μένα! Αν και η σύνδεσή μου με την Ελλάδα είναι κάπως μακρινή – και οι τέσσερις προπαππούδες και προγιαγιάδες μου από την πλευρά του πατέρα μου μετανάστευσαν στη Νέα Υόρκη από την Ελλάδα – είχαμε μεγάλο δεσμό με την Ελληνίδα γιαγιά μου όσο μεγάλωνα. Τα τελευταία χρόνια, μάλιστα, έχω αρχίσει να ενδιαφέρομαι περισσότερο να μάθω για αυτή την πλευρά της οικογένειάς μου. Έτσι, πριν από μερικά χρόνια, υπέβαλα αίτηση για την απόκτηση της ελληνικής υπηκοότητας, η οποία εγκρίθηκε πρόσφατα, τον Αύγουστο. Αυτή την περίοδο σχεδιάζω μια νέα ταινία, σε συμπαραγωγή με την Ελλάδα, η οποία ενδέχεται να γυριστεί εδώ. Θα ήθελα οπωσδήποτε να περάσω περισσότερο χρόνο στην Ελλάδα και να αφηγηθώ ιστορίες εμπνευσμένες από αυτό το κομμάτι της καταγωγής μου».
Κατερίνα Γιαννίκη
Πηγή φωτογραφιών: Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
