Η Βαλεντίνα Ροσόλοβα, μια έμπειρη γιατρός, αναπολεί τις δραματικές στιγμές της άνοιξης του 1986, όταν η έκρηξη του τέταρτου αντιδραστήρα στο Τσερνομπίλ άλλαξε τη ζωή της. Με σπουδές στην Ιατρική στην Οδησσό και εμπειρία στη μαιευτική, παιδιατρική και μικροβιολογία, εργαζόταν σε ένα εργαστήριο που συνδύαζε μικροβιολογία, ακτινολογία και τοξικολογία.
Στις 26 Απριλίου, όταν συνέβη η καταστροφή, η Βαλεντίνα δεν είχε καμία γνώση για την κατάσταση. Οι σοβιετικές αρχές καθυστέρησαν να ενημερώσουν τον κόσμο, με αποτέλεσμα να περάσουν δύο ημέρες μέχρι να γίνει γνωστή η μεγαλύτερη πυρηνική καταστροφή στην ιστορία. «Πήγαινα για να δω τη μητέρα μου στην Οδησσό», θυμάται. «Την ημέρα της έκρηξης ήμουν καθ’ οδόν και θυμάμαι μια περίεργη βροχή, που αργότερα καταλάβαμε ότι προερχόταν από εκεί».
Αφού επέστρεψε στη δουλειά της στο Χάρκοβο, η Βαλεντίνα βρέθηκε σε ένα εργαστήριο γεμάτο δείγματα τροφίμων από όλη την Ουκρανία. «Στην αρχή δεν γνωρίζαμε τίποτα. Δουλεύαμε καθημερινά με δείγματα, μετρώσαμε ραδιενέργεια σε τρόφιμα, αλλά υπήρχε πολύς φόβος», αναφέρει. Η ίδια θυμάται μια συγκλονιστική σκηνή, όταν η θεία της της είχε δώσει μούρα από την Οδησσό, που αποδείχθηκαν μολυσμένα από το Τσερνομπίλ.
Ο φόβος που επικράτησε τις πρώτες ημέρες μετατράπηκε σύντομα σε ρουτίνα. «Σιγά σιγά το συνηθίσαμε», λέει η Βαλεντίνα, που πιστεύει ότι οι συνέπειες της καταστροφής επηρεάζουν τη ζωή της μέχρι σήμερα. Ο πατέρας της πέθανε από καρκίνο, και εκείνη είναι πεπεισμένη ότι η αιτία σχετίζεται με την πυρηνική καταστροφή. Για τρία χρόνια, κάθε τρόφιμο ελεγχόταν αυστηρά πριν φτάσει στην αγορά.
Σήμερα, η Βαλεντίνα ζει στη Θεσσαλονίκη, προσπαθώντας να μάθει ελληνικά και να προσαρμοστεί στην καθημερινότητα. Παρά τις τραυματικές εμπειρίες της, επιθυμεί να επιστρέψει στην πατρίδα της, αν και φοβάται τους βομβαρδισμούς. «Εδώ νιώθω καλά. Οι άνθρωποι είναι καλοί», λέει, θυμόμενη την πρώτη της επαφή με τη Θεσσαλονίκη, που της φάνηκε σαν παράδεισος.
Η ιστορία της Βαλεντίνας δεν είναι μόνο μια αναδρομή στο παρελθόν, αλλά και μια ζωντανή μνήμη που διασχίζει σύνορα και εποχές, αναδεικνύοντας τους αόρατους κινδύνους που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα.
