Η μικροζωγραφική σε κόκκο ρυζιού και σε φακή μετατρέπει ταπεινά υλικά σε μικροσκοπικά έργα τέχνης στα χέρια της Θεσσαλονικιάς Βιβής Κολοκυθά. Τα αντικείμενα που για τους περισσότερους περνούν απαρατήρητα γίνονται καμβάδες, πάνω στους οποίους η ίδια δημιουργεί έργα extra small.
Με ένα λεπτό πινέλο και κινήσεις που απαιτούν σχεδόν χειρουργική ακρίβεια, η κ. Κολοκυθά ζωγραφίζει τοπία και παραστάσεις, από καράβια και παραλίες μέχρι γάτες και σκυλάκια, πάνω σε όσπρια που μετατρέπονται σε πίνακες λίγων μόλις εκατοστών. Είναι έργα που δεν προορίζονται να κρεμαστούν στον τοίχο, αλλά να φορεθούν στον λαιμό.
«Όσο πιο μικρή είναι η επιφάνεια, τόσο μεγαλύτερη είναι η πρόκληση», λέει στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων και εξηγεί ότι όλη αυτή η διαδικασία χρειάζεται υπομονή και επιμονή.
«Ένα τοπίο, μια θάλασσα, μια βάρκα, ακόμη και ένας ολόκληρος μικρόκοσμος μπορούν να χωρέσουν μέσα σε λίγα εκατοστά. Σε τόσο μικρές επιφάνειες, πολλοί μου λένε: “αποκλείεται”, νομίζουν πως είναι τυπωμένα ή τα κοιτούν και τα ξανακοιτούν, αλλά είναι αληθινά και, για να τα φωτογραφίσω, τα βάζω στη μύτη του δαχτύλου», εξηγεί.
Η κ. Κολοκυθά είναι από τους λίγους ανθρώπους που έχουν ως χόμπι τη ζωγραφική σε τόσο μικρές επιφάνειες και η ιδέα για τη μικροζωγραφική μπήκε στη ζωή της σχεδόν τυχαία. Η ίδια είχε πάντα την ανάγκη να ζωγραφίζει σε ασυνήθιστες επιφάνειες και να δίνει νέα ζωή σε παλιά αντικείμενα.
«Μου άρεσε πάντα να επαναξιοποιώ αντικείμενα, να μετατρέπω με χρώματα παλιά αντικείμενα. Έφτιαχνα παλιά σουρωτήρια, βεντάλιες, αλλά η ιδέα της μινιατούρας ήρθε εντελώς ξαφνικά, όταν είδα στο διαδίκτυο ανθρώπους να ζωγραφίζουν σε πολύ μικρές επιφάνειες και είπα να δοκιμάσω, εξάλλου τις μινιατούρες σχεδόν μια ζωή», σημειώνει.
Από εκείνο το πρώτο «δοκιμάζω» μέχρι σήμερα, η μικροζωγραφική έγινε ξεχωριστό κομμάτι της δημιουργικής της δραστηριότητας, με τη δυσκολία της να την κρατά, όπως λέει, σε διαρκή εγρήγορση.
«Η ζωγραφική σε τόσο μικρές επιφάνειες απαιτεί ιδιαίτερη σταθερότητα στο χέρι, καλό φωτισμό και μεγάλη προσήλωση. Το πινέλο πρέπει να αγγίζει την επιφάνεια με ελάχιστη ποσότητα χρώματος, ενώ ακόμη και η παραμικρή λάθος κίνηση μπορεί να επηρεάσει το τελικό αποτέλεσμα. Η διαδικασία είναι χρονοβόρα. Για ένα μικροσκοπικό έργο μπορεί να χρειαστούν έως και τρεις ώρες, ανάλογα με την επιφάνεια και την πολυπλοκότητα της παράστασης», περιγράφει.
Η ίδια αντιμετωπίζει με χιούμορ και τις απαιτήσεις που έχει αυτή η ενασχόληση από την όρασή της, ενώ τα πειράγματα φίλων και γνωστών για την «αετίσια» όρασή της παίρνουν και δίνουν. «Θέλει υπομονή και επιμονή. Ο οφθαλμίατρος που πήγα τελευταία μου είπε ο άνθρωπος ότι “δεν πάω καλά!”. Ευτυχώς, όμως, τα μάτια μου είναι μια χαρά και θέλω να πιστεύω ότι θα είναι για πολλά χρόνια ακόμη, για να συνεχίσω να ζωγραφίζω», λέει με χιούμορ.
Η ζωγραφική ήταν κάτι με το οποίο ασχολήθηκε από μικρή. Θυμάται τον εαυτό της να ζωγραφίζει διαρκώς και, σε ό,τι αφορά τη μικροζωγραφική, έχει ήδη δημιουργήσει μια αξιόλογη συλλογή από έργα μινιατούρες, το καθένα με τη δική του ιστορία, ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι που της ζητούν να τους φτιάξει ένα μικροσκοπικό έργο τέχνης.
«Το πιο παράξενο που έχω κάνει νομίζω, είναι το μικρό σουρωτήρι και η κρεμάστρα, που ήταν και δική μου ιδέα. Αγάπησα όμως πολύ, σαν ιδιαίτερη επιφάνεια, το καρύδι, που το έκανα σπιτάκι για ένα μικρό κουνελάκι και έφτιαξα έτσι ώστε να μπορεί να κρεμαστεί», αναφέρει.
Μέχρι στιγμής, η πιο μικρή επιφάνεια που έχει χρησιμοποιήσει ως καμβά είναι ένας κόκκος ρυζιού, πάνω στον οποίο έχει απεικονίσει έναν ανεμόμυλο δίπλα στη θάλασσα, και ετοιμάζει το επόμενο έργο τέχνης, περιμένοντας και προκλήσεις και ιδέες από τον κόσμο για να δει και η ίδια μέχρι πού μπορεί να φτάσει… Γιατί όχι και στο Γκίνες!
Αναστασία Τελιανίδου
*Τις φωτογραφίες παραχώρησε η κ. Κολοκυθά
