Σχεδόν 30 χρόνια μετά την πρώτη του εμφάνιση στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, ο Χρήστος Δήμας επέστρεψε χθες βράδυ στην πόλη απ’ όπου ξεκίνησε. Αφορμή ήταν το αναδρομικό αφιέρωμα στις μικρού μήκους ταινίες του, που σημάδεψαν το φεστιβάλ, το queer cinema και συνολικά τον χώρο της μικρού μήκους.
Σε μια βραδιά φορτισμένη συναισθηματικά, ο Χρήστος Δήμας, που στη συνέχεια έκανε σημαντική διαδρομή στον κινηματογράφο, την τηλεόραση και το θέατρο, με μεγάλες εμπορικές επιτυχίες στο ενεργητικό του, γύρισε στα πρώτα του βήματα. Παρουσίασε τέσσερις queer ταινίες, σε μια περίοδο που ο όρος δεν υπήρχε καν, στις οποίες συνυπάρχουν η τρυφερότητα, η οδύνη, ο ερωτισμός και μια κινηματογραφική μαεστρία που σπάνια συναντάται σε πρώτες δουλειές δημιουργού.
Όταν ήρθε για πρώτη φορά στη Δράμα, το 1995, η ταινία του προβλήθηκε στο Πληροφοριακό Πρόγραμμα, κάτι που δεν τον αποθάρρυνε. Επέστρεψε δύο χρόνια αργότερα και μέσα σε πέντε χρόνια γύρισε, με ελάχιστα χρήματα, τέσσερις ταινίες.
«Δεν ξέρω καν αν είναι ωραίες ταινίες, αλλά είχα βάλει στόχο να συμμετέχω με ταινίες στο Φεστιβάλ Δράμας -ακόμα κι όταν ζούσα στην Αμερική. Δεν ήταν εύκολες ταινίες. Κουβαλάνε θάνατο, go-go dancers, σεξεργάτριες αλλά και πολλή αγάπη. ‘Αντε τώρα να με πάρουν στα σοβαρά και να κάνω καριέρα με τέτοια θεματολογία στις μικρού μήκους ταινίες μου…», είπε στο κοινό με εξομολογητική διάθεση.
Στο «Ένας ουρανός γεμάτος αστέρια» (1995), ένας οροθετικός γκέι άντρας έρχεται αντιμέτωπος με την απώλεια και με τις βαθύτερες σκέψεις της μητέρας του. Το «Tender» (1997) ακολουθεί μια τρανσέξουαλ σεξεργάτρια ένα βράδυ Δεκαπενταύγουστου. Στο σπαρακτικό «Breath» (1998), ο θεατής βιώνει την απώλεια ενός νεαρού άντρα μέσα από το βλέμμα του εραστή και της μάνας. Και στον «Αμερικάνο» (1999), που βραβεύτηκε στη Δράμα, ο Τόνι, ο Έλληνας, ένας μετανάστης χωρίς χαρτιά στο Σαν Φραντσίσκο, εκδίδεται αναζητώντας το αμερικανικό όνειρο.
«Μόνο σκηνοθέτες όπως ο Μπίστικας, ο Γιάνναρης και ο Κούτρας θα έμπαιναν σε μια τέτοια θεματολογία. Δεν υπήρχε τότε queer κινηματογράφος. Θα το έλεγες ακόμα κι αυτοκτονικό να ασχοληθείς με τέτοια πράγματα. Όμως το ΑIDS ήταν εκεί. Οι φίλοι μας δεν πρόλαβαν τα φάρμακα…», πρόσθεσε ο δημιουργός.
«Aν στα ρίσκα σας είστε συνεπείς θ ανοίξουν οι δρόμοι…»
Όπως παραδέχτηκε, οι προβολές των ταινιών του δημιουργούσαν πάντα αμηχανία, ακόμη και στο περιβάλλον του. «Η μητέρα μου ακόμα δεν μπορεί να δει την πρώτη μου ταινία, γιατί έχω αντλήσει στοιχεία από εκείνη. Νόμιζαν πως ήμουν εγώ ο go-go dancer στον Αμερικάνο, επειδή παίζω τον ρόλο.
