Αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης καταφέρει να κερδίσει και τρίτη θητεία, η αντιπολίτευση θα πρέπει να δώσει πολλές εξηγήσεις. Και κυρίως να σταματήσει να ρίχνει όλες τις ευθύνες στους άλλους.
Έπειτα από επτά χρόνια διακυβέρνησης, με την ακρίβεια να πιέζει τα νοικοκυριά, τα ενοίκια να έχουν ξεφύγει και την καθημερινότητα να γίνεται όλο και δυσκολότερη, θα περίμενε κανείς ότι η αντιπολίτευση θα είχε βρει τον τρόπο να διεκδικεί με αξιώσεις την εξουσία.
Αντί γι’ αυτό, βλέπουμε κόμματα να τσακώνονται μεταξύ τους, αρχηγούς να μετρούν ποσοστά και στελέχη να επιδίδονται σε μια ατελείωτη ομφαλοσκόπηση, λες και το μεγάλο πρόβλημα της χώρας είναι ποιος θα βγει δεύτερος.
Και ο Μητσοτάκης; Απλώς τους παρακολουθεί.
Δεν χρειάζεται να πείσει τους πάντες ότι κυβερνά καλά. Του αρκεί ένα σημαντικό μέρος των πολιτών να θεωρεί ότι απέναντί του δεν υπάρχει κάτι καλύτερο ή πιο αξιόπιστο.
Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα της αντιπολίτευσης.
Δεν αρκεί να καταγγέλλεις την κυβέρνηση κάθε μέρα. Δεν αρκεί να ζητάς εκλογές. Ούτε να ακολουθείς μια παρελκυστική τακτική, περιμένοντας ότι η αγανάκτηση του κόσμου θα μετατραπεί από μόνη της σε ψήφους.
Πρέπει να δείξεις ποιος είσαι, τι προτείνεις και γιατί μπορεί ο πολίτης να σε εμπιστευτεί.
Και σήμερα αυτή η απάντηση δεν ακούγεται όσο καθαρά θα έπρεπε.
Το ΠΑΣΟΚ, η ΕΛ.Α.Σ. και οι υπόλοιπες δυνάμεις της αντιπολίτευσης έχουν κάθε δικαίωμα να διαφωνούν. Όμως ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται για τους προσωπικούς τους λογαριασμούς και τις εσωκομματικές τους ισορροπίες. Θέλει να ξέρει αν υπάρχει κάποιος που μπορεί να κυβερνήσει διαφορετικά.
Γιατί η φθορά μιας κυβέρνησης δεν σημαίνει αυτόματα και νίκη της αντιπολίτευσης.
Αν λοιπόν ο Μητσοτάκης παραμείνει πρωθυπουργός για τρίτη φορά, δεν θα φταίνε μόνο οι πολιτικές συνθήκες, το εκλογικό σύστημα ή η δύναμη της Νέας Δημοκρατίας.
Θα πρέπει να συζητηθεί και η πολιτική αβελτηρία εκείνων που, ενώ είχαν μπροστά τους μια κυβέρνηση με χρόνια φθοράς, δεν κατάφεραν να παρουσιάσουν μια πειστική εναλλακτική.
