Τα Χριστούγεννα παρουσιάζονται συχνά ως η πιο φωτεινή περίοδος του χρόνου. Οι πόλεις λάμπουν, τα οικογενειακά τραπέζια γεμίζουν, τα δώρα και τα χαμόγελα δημιουργούν μια προσδοκία ότι αυτές οι μέρες θα είναι όμορφες και ξέγνοιαστες.
Ίσως γι’ αυτό η γιορτή των Χριστουγέννων έχει συνδεθεί με την έννοια της «μαγείας», καθώς αγγίζει κάτι βαθιά ανθρώπινο: την ανάγκη για σύνδεση, επαφή και επικοινωνία.
«Μου λείπουν κάποιοι άνθρωποι πιο πολύ αυτές τις μέρες» και «Έχω ανάγκη για ανθρώπινη επαφή» είναι φράσεις που συχνά ακούει ο ψυχολόγος Άκης Μακρυγιάννης στο κλινικό του έργο, αποτυπώνοντας την ανθρώπινη ανάγκη για επικοινωνία. Όπως επισημαίνει, αυτές οι φράσεις «δεν έχουν να κάνουν με αδυναμία, αλλά με την-έμφυτη ίσως- ανάγκη μας για το σχετίζεσθαι».
Οι γιορτές μας φέρνουν πιο κοντά σε παλιές εμπειρίες, σχέσεις φροντίδας και ασφάλειας, εμπειρίες που ακόμη κι αν δεν τις θυμόμαστε συνειδητά, συνεχίζουν να υπάρχουν μέσα μας.
Τα Χριστούγεννα λειτουργούν ως ένας «μεγεθυντικός φακός» του ψυχισμού, φέρνοντας στην επιφάνεια απουσίες και ανεκπλήρωτες προσδοκίες.
Πολλοί άνθρωποι αναρωτιούνται: «Χωράω όπως είμαι; Υπάρχει κάποιος να με δει; Μπορώ να στηριχθώ;» Όπως σημειώνει ο Μακρυγιάννης, αυτό που τελικά κάνει τη διαφορά είναι η σύνδεση.
«Η ουσία των Χριστουγέννων… είναι η εμπειρία του να μη χρειάζεται να κουβαλάς τα δύσκολα μόνος σου», τονίζει και εξηγεί ότι οι άνθρωποι δεν αναζητούν «μεγάλες» ή «φανταχτερές» λύσεις, αλλά μικρές πράξεις σύνδεσης.
Στην κλινική πράξη, το να νιώσει ένας άνθρωπος ότι δεν είναι αόρατος, ότι υπάρχει κάποιος που τον βλέπει και τον νοιάζεται, μπορεί να είναι εξαιρετικά θεραπευτικό.
Τα Χριστούγεννα προσθέτει, ξυπνούν την πιο ανθρώπινη πλευρά μας, καθώς επιθυμούμε να δώσουμε αγάπη χωρίς να περιμένουμε αντάλλαγμα. «Ας είναι λοιπόν τα Χριστούγεννα μια αφορμή όπου θα μπορούμε να συναντηθούμε ακριβώς όπως είμαστε», καλώντας μας να δημιουργήσουμε χώρο για συγγνώμες, τρυφερότητα και αυθεντικότητα.
