Η εικόνα προκαλεί αμηχανία. Ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου, στη Θεσσαλονίκη, ο Ηλίας Κασιδιάρης πραγματοποιεί πολιτική ομιλία, έχοντας απευθύνει κάλεσμα και στη νεολαία. Στις εικόνες από την εκδήλωση διακρίνονται νεαρά πρόσωπα. Παιδιά που θα μπορούσαν να βρίσκονται ακόμη στα σχολικά θρανία, παρακολουθούν έναν άνθρωπο που καταδικάστηκε για τη διεύθυνση της εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή.
Το γεγονός δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως μια ακόμη πολιτική συγκέντρωση. Πολύ περισσότερο όταν πραγματοποιείται την ημέρα κατά την οποία η χώρα τιμά την αντίστασή της στη φασιστική Ιταλία και θυμάται τις θυσίες του ελληνικού λαού απέναντι στον ναζισμό.
Τι ακριβώς μάθαμε σε αυτά τα παιδιά τόσα χρόνια;
Τι τους δίδαξε το ελληνικό σχολείο για την Κατοχή, την Εθνική Αντίσταση, τον δωσιλογισμό, τον φασισμό και τον ναζισμό; Τους έδωσε τα εφόδια να κατανοήσουν την Ιστορία ή περιορίστηκε στην αποστήθιση ημερομηνιών, ονομάτων και γεγονότων που ξεχνιούνται μόλις τελειώσει το διαγώνισμα;
Γνωρίζουν ποιοι ήταν οι ταγματασφαλίτες, οι συνεργάτες των Γερμανών, οι καταδότες που παρέδιδαν συμπατριώτες τους στις κατοχικές αρχές; Έχουν καταλάβει ότι την ίδια περίοδο που κάποιοι Έλληνες θυσίαζαν τη ζωή τους για την ελευθερία, άλλοι συνεργάζονταν με τον κατακτητή;
Γνωρίζουν πραγματικά ποιοι ήταν ο Μανώλης Γλέζος, ο Απόστολος Σάντας, ο Άρης Βελουχιώτης, ο Στέφανος Σαράφης, η Λέλα Καραγιάννη και η Ηλέκτρα Αποστόλου;
Και αργότερα, στη δικτατορία, τι γνωρίζουν για τον Αλέκο Παναγούλη, τον Σπύρο Μουστακλή;
Μάθαμε στα παιδιά να τιμούν τους νεκρούς. Το ερώτημα είναι αν τους μάθαμε και να καταλαβαίνουν γιατί πέθαναν.
Ένας μαθητής μπορεί να γνωρίζει πότε ξεκίνησε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και ταυτόχρονα να μην έχει κατανοήσει πώς ο ναζισμός κατέλυσε τη δημοκρατία, οργάνωσε τη βία και οδήγησε στη συστηματική εξόντωση εκατομμυρίων ανθρώπων.
Μπορεί να γνωρίζει την ημερομηνία της 28ης Οκτωβρίου, αλλά να δυσκολεύεται να αναγνωρίσει τη ναζιστική ιδεολογία όταν αυτή παρουσιάζεται με σύγχρονο πολιτικό λεξιλόγιο και πατριωτικά σύμβολα.
Η ιστορική άγνοια δεν είναι απλώς ένα εκπαιδευτικό κενό. Μπορεί να γίνει πρόσφορο έδαφος για την προπαγάνδα.
Δώδεκα χρόνια εκπαίδευσης δεν μπορούν να εξαντλούνται στο να μάθει ένα παιδί πώς να στέκεται μπροστά στη σημαία. Πρέπει να του έχουν μάθει και να αναρωτιέται ποιοι υπερασπίστηκαν όσα αυτή συμβολίζει, ποιοι τα πρόδωσαν και γιατί.
