Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του βιβλίου του Πέρι Άντερσον για τον δυτικό μαρξισμό, η συζήτηση γύρω από την έννοια αυτή παραμένει επίκαιρη. Ο Άντερσον, διευθυντής του New Left Review, επιχείρησε να αναδείξει τις διαφορές ανάμεσα στον σοβιετικό μαρξισμό και τον μαρξισμό που αναπτύχθηκε στη Δυτική Ευρώπη, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για μια επαναστατική αριστερά που να εξετάσει ζητήματα επιστημολογίας και κουλτούρας.
Ο Ντομένικο Λοζούρντο, χρόνια αργότερα, επικρίνει τον δυτικό μαρξισμό για την υπερβολική του εστίαση στον αντικρατισμό και την υποτίμηση της σημασίας της ΕΣΣΔ και των αποαποικιακών επαναστάσεων. Προτείνει μια εγελιανή προσέγγιση, τονίζοντας ότι το καθολικό πρέπει να έχει συγκεκριμένη υλοποίηση.
Ο Γκάμπριελ Ρόκχιλ, ακολουθώντας το νήμα του Λοζούρντο, προχωρά σε θεωρίες συνωμοσίας, υποστηρίζοντας ότι η Σχολή της Φρανκφούρτης εντάχθηκε σε σχέδιο των δυτικών μυστικών υπηρεσιών για την απομάκρυνση του μαρξισμού από τον επαναστατικό δρόμο. Στο βιβλίο του Who Paid the Pipers of Western Marxism?, αναφέρεται σε γνωστά στοιχεία για τη Σχολή και τη σύνδεσή της με την CIA.
Η δημοφιλία του Ρόκχιλ υποδηλώνει την απήχηση του στρατοπεδισμού, μιας αντίληψης που συγκεντρώνει ανόμοιες εμπειρίες αντιιμπεριαλιστικής αντίστασης. Ωστόσο, παραβλέπει τις αντιφάσεις που προκύπτουν από την απομάκρυνση της Σχολής από την επαναστατική πράξη.
Στο βιβλίο του A.J.A. Woods, The Cultural Marxism Conspiracy, αναλύεται η πολεμική κατά της Σχολής της Φρανκφούρτης και η σύνδεσή της με την αμερικανική δεξιά, αποκαλύπτοντας πώς οι θεωρίες συνωμοσίας αναπαράγουν συντηρητικές ιδέες.
Πηγή περιεχομένου: in.gr
