Υπάρχουν ιστορίες που δεν αφηγούνται απλώς γεγονότα, αλλά κουβαλούν μνήμες, πόνο, δυσκολίες και μπορούν να διδάξουν τη σημασία της φροντίδας αποδεικνύοντας ότι τελικά υπάρχει ελπίδα. Η ιστορία της Μαρίας Χριστίνας Σούλι είναι μία από αυτές, με μια διαδρομή ζωής που ξεκινά από ένα δύσκολο οικογενειακό περιβάλλον, περνά μέσα από την αγκαλιά και την αγάπη ανθρώπων που στάθηκαν δίπλα της και καταλήγει στη δημιουργία, όχι μόνο ως επάγγελμα, αλλά κι ως στάση ζωής.
Η αγαπημένη της γειτόνισσα, όπως λέει, αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί το σημαντικότερο στήριγμα της ζωής της. «Ο πιο κοντινός μου άνθρωπος είναι η “γιαγιά” μου, μια γυναίκα που δεν ήταν η βιολογική μου γιαγιά, αλλά μια γειτόνισσα που με είδε σε πολύ δύσκολες στιγμές της παιδικής μου ηλικίας και με αγκάλιασε σαν δικό της παιδί».
Καθώς τα χρόνια περνούσαν, οι δυσκολίες δεν έπαψαν. Υπήρξε μια στιγμή που η ίδια συνειδητοποίησε πως δεν μπορούσε να αντέξει άλλο το περιβάλλον στο οποίο ζούσε. «Υπήρχαν ζητήματα και καταστάσεις που, για την ηλικία μου, ήταν πολύ δύσκολες να διαχειριστώ και είχα φτάσει πραγματικά στο όριό μου. Κατάλαβα ότι δεν μπορούσα να συνεχίσω έτσι και ότι χρειαζόμουν βοήθεια».
Η απόφαση να ζητήσει στήριξη ήταν τελικά σωτήρια, όπως επισημαίνει. Διότι έτσι βρέθηκε στο Χαμόγελο του Παιδιού, σε μια αγκαλιά που της πρόσφερε ασφάλεια, καθοδήγηση και την αίσθηση ότι δεν είναι μόνη. «Για μένα, εκείνη η στιγμή ήταν σημείο καμπής. Ήταν η αρχή μιας νέας πορείας, με περισσότερη φροντίδα και ελπίδα».
Η ιστορία της Μαρίας Χριστίνας Σούλι είναι η απόδειξη ότι όταν ένα παιδί βρεθεί έστω και μία φορά σε μια αληθινή αγκαλιά, μπορεί να αλλάξει ολόκληρη η πορεία της ζωής του. Από αυτή την αγκαλιά, μπορεί να γεννηθεί δημιουργία, φροντίδα και φως.
