H απολιτικοποίηση της νέας γενιάς αποτελεί μια από τις πιο πολυσυζητημένες θεματικές ενότητες που μονοπωλεί το ενδιαφέρον της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας. Δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε ακούσει μεγαλύτερους ανθρώπους από εμάς να νοσταλγούν τις εποχές που οι ίδιοι υπερασπίζονταν με σθένος τις διεκδικήσεις τους, συμμετείχαν σε πολιτικές κινητοποιήσεις και ήταν πρόθυμοι να συσπειρωθούν για το συλλογικό όφελος. Τι γίνεται όμως με τους νέους του σήμερα που έχουν χάσει σε μεγάλο βαθμό την φλόγα τους για εμπλοκή στο πολιτικό πεδίο και αντιμετωπίζουν τις διαδοχικές κρίσεις-από την οικονομική κρίση της περασμένης δεκαετίας μέχρι την πανδημία και την εργασιακή ανασφάλεια- ως εξωτερικοί παρατηρητές;
Του Απόστολου Τόκα, Φοιτητής Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ
Η έλλειψη πολιτικής διαπαιδαγώγησης στη σημερινή νεολαία οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην αναποτελεσματικότητα που έχουν οι κρατικοί και κοινωνικοί φορείς, όπως είναι το σχολείο και η οικογένεια να δημιουργήσουν κοινωνικά και πολιτικά ευαισθητοποιημένους ανθρώπους. Οι μαθητές, επηρεασμένοι σε μεγάλο βαθμό από τις προτεραιότητες της βασικής τους εκπαίδευσης, που είναι η διαιώνιση του συστήματος των πανελλαδικών εξετάσεων και η απόσταση της νέας γενιάς από τις πολιτικές εξελίξεις , αδυνατούν να εντοπίσουν τα κεντρικά και μείζονα ζητήματα που θα έπρεπε να τους απασχολούν. Υπό αυτή την έννοια, εναποθέτουν τις ελπίδες τους και την γενικότερη εξέλιξη τους στην απαιτητική προετοιμασία που θα τους ανοίξει την πόρτα του πανεπιστημίου, χωρίς όμως να μπορούν να αντιληφθούν τις επιπτώσεις που έχει η στείρα απομνημόνευση και μηχανιστική εκπαιδευτική λογική στην προσωπικότητα τους. Οι γονείς, παρά την εμπειρία που διαθέτουν από τα σχολικά χρόνια που μοιράζονταν τις ίδιες αγωνίες με τα παιδιά τους, αποτυγχάνουν να γλιτώσουν το παιδί τους από το ίδιο και απαράλλαχτο εκπαιδευτικό σύστημα, συντελώντας μοιραία στην διαιώνιση του.
Το μεγαλύτερο αγκάθι στη σχέση των νέων φοιτητών με τα κοινά δεν είναι η απέχθεια για τις πολιτικές εξελίξεις, αλλά η απογοήτευση που καλλιεργεί το κλίμα της εποχής μας. Η κρίση εμπιστοσύνης προς τους παραδοσιακούς θεσμούς και τα πολιτικά κόμματα προκύπτει από τις χρόνιες παθογένειες που φέρνουν σε αγανάκτηση τον μέσο πολίτη. Σε μια χώρα που γέννησε την δημοκρατία και έθεσε στο επίκεντρο τις βασικές αρχές που διέπουν ένα δημοκρατικό πολίτευμα, προκύπτει μια επαναλαμβανόμενη κριτική απέναντι στους θεσμούς άσκησης της κρατικής εξουσίας. Οι νέοι είναι σκεπτικοί αναφορικά με τον τρόπο που λειτουργεί η ελληνική δικαιοσύνη, εξεγείρονται ενάντια σε φαινόμενα διαφθοράς, ενώ κάνουν λόγο για μια πολιτική ατζέντα που απέχει από τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας. Πώς είναι δυνατόν η αποχή να είναι πιο αυξανόμενη από ποτέ, όταν το μέλλον χιλιάδων συμπολιτών μας παρουσιάζεται πιο καταδικασμένο από ποτέ; Ο ψηφοφόρος επηρεασμένος από την κοινή γνώμη, πιστεύει ότι η ατομική του ψήφος δεν είναι ικανή να αλλάξει το υφιστάμενο καθεστώς. Σε αυτό το σημείο πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι η αποστασιοποίηση των φοιτητών από τα πολιτικά δρώμενα χαντακώνει πρώτιστα τους ίδιους. Η αναβάθμιση του βιοτικού επιπέδου προϋποθέτει την συνύπαρξη πολιτικών με αξίες και πολίτες ενεργούς και επαρκώς ενημερωμένους.
Την πολιτική αδράνεια που μεταβάλλει την νέα γενιά σε άβουλα όντα, έρχεται να ενισχύσει το σύγχρονο καταναλωτικό πρότυπο της εποχής μας. Οι σημερινοί άνθρωποι έχουν χάσει την ενσυναίσθηση τους, παρασύρονται από τους ανεξελεγκτους ρυθμους και φαίνεται να ξεχνούν την ιδιότητα του πολίτη ενός κράτους που έχει ανάγκη την δυναμική παρουσία και συμβολή τους. Στην καθημερινότητα της υπερκατανάλωσης, η συμπεριφορά του φοιτητή ευθυγραμμίζεται με συγκεκριμένα πρότυπα προερχόμενα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. O μέσος σπουδαστής συλλέγει δεκάδες πτυχία και πιστοποιήσεις, επενδύει μεγάλα χρηματικά ποσά σε εκείνη την μόρφωση που θα τον διαχωρίσει από το γενικό σύνολο, με απώτερο σκοπό μια καλύτερη επαγγελματική σταδιοδρομία. Η συγκεκριμένη διαδικασία ανάδειξης του “εγώ” ως την απόλυτη προτεραιότητα, απομονώνει τον σύγχρονο νέο από την πολιτική του συμμετοχή. Επιπλέον, οξύνει τον ανταγωνισμό και ενισχύει τον ατομικισμό, προκαλώντας την εσωτερίκευση των συναισθημάτων του και την αδυναμία να αντικρίσει το βαθύτερο πρόβλημα που είναι η πολιτική απραξία. Είναι λυπηρό να διαθέτουμε τόσες πηγές πληροφόρησης και ενημέρωσης, χωρίς να παίρνουμε την πρωτοβουλία να τις αξιοποιήσουμε για να ανατρέψουμε την επικρατούσα κατάσταση, επιτρέποντας σε διάφορα φαινόμενα και πολιτικές δράσεις να θεωρούν το αποτέλεσμα την επαγγελματικής μας πορείας προεξοφλημένο.
Με λίγα λόγια, όταν η πολιτικοποίηση των νέων λειτουργεί ανταποδοτικά απέναντι στις κρίσεις και παθογένειες του πολιτικού συστήματος, δύσκολα θα καταφέρει να επιβιώσει. Η πολιτική οφείλει να δίνει χώρο στους εκπροσώπους της σημερινής εποχής, να λαμβάνει υπόψη τα αιτήματα των ανθρώπων και να οικοδομεί ένα καλύτερο μέλλον τόσο για την σημερινή κοινωνία, όσο και για τις μεταγενέστερες γενιές. Ίσως όλη αυτή η διαδικασία να μην γίνεται από την μια μέρα στην άλλη, αξίζει όμως να δώσουμε μια μεγαλύτερη ευκαιρία στους εαυτούς μας.
![]()
