Ο Στέλιος Pupet βλέπει τους τοίχους των εγκαταλελειμμένων κτιρίων και τους δρόμους ως καμβάδες για την καλλιτεχνική του έκφραση. Από τα παιδικά του χρόνια, η ζωγραφική υπήρξε η πιο σταθερή σχέση της ζωής του. Όπως θυμάται, το πρώτο του δώρο ήταν ένα καβαλέτο και μπογιές, με την πρώτη του ζωγραφιά να απεικονίζει ένα τρένο, κάτι που τον ενθουσίαζε.
Η ανάγκη του για δημιουργία τον ακολουθεί μέχρι σήμερα, εξελίσσοντας την τέχνη του από το graffiti σε τοιχογραφίες. Όπως δηλώνει, η διαδικασία της δημιουργίας είναι σχεδόν τελετουργική. Προτού ξεκινήσει, επιλέγει έναν τοίχο με χαρακτήρα και φυσική φθορά, καθαρίζει την επιφάνεια και δημιουργεί έναν κάναβο για το σχέδιο του. «Οι μεγάλες επιφάνειες είναι πρόκληση, αλλά μόλις αρχίσεις είναι πιο εύκολα διαχειρίσιμες», λέει.
Ο καμβάς, όπως εξηγεί, φέρει μια διαφορετική αίσθηση ευθύνης, καθώς προσφέρει περισσότερο χρόνο για σκέψη και αλλαγές. «Στον καμβά, υπάρχει πολύς περισσότερος χρόνος για σκέψη και αλλαγές», τονίζει. Αν και η τέχνη του έχει προσωπικό χαρακτήρα, αποφεύγει να περάσει συγκεκριμένα μηνύματα, εστιάζοντας στη δημιουργία ευχάριστων και προσιτών εικόνων.
Παρά τις προκλήσεις της street art, ο Στέλιος πιστεύει στη δύναμη της δημόσιας τέχνης, υποστηρίζοντας ότι οι τοιχογραφίες ομορφαίνουν τις πόλεις. Ωστόσο, εκφράζει την απογοήτευσή του για την έλλειψη οργάνωσης στον τομέα της τέχνης του δρόμου στην Ελλάδα.
Αν και έχει συμμετάσχει σε διεθνείς εκθέσεις, ο Στέλιος δεν κυνηγά τη φήμη. Η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζει είναι η υψοφοβία του, που τον εμποδίζει να δημιουργήσει σε ψηλά κτίρια. «Η ζωή είναι μια συνεχής προσπάθεια υπέρβασης», καταλήγει, θυμίζοντας ότι οι προκλήσεις είναι μέρος της καλλιτεχνικής πορείας του.
