Δύο στους τρεις Έλληνες ζητούν αλλαγή. Κανείς όμως δεν φαίνεται να τους πείθει ότι ξέρει πού πάει το επόμενο λεωφορείο.
Φανταστείτε έναν επιβάτη που έχει βαρεθεί τη διαδρομή. Το λεωφορείο καθυστερεί, κοστίζει όλο και περισσότερο και η θέα δεν αλλάζει. Θέλει να κατέβει. Κοιτάζει όμως τις επόμενες στάσεις και δεν βλέπει καμία που να τον πείθει. Μένει στη θέση του, όχι από ενθουσιασμό, αλλά από έλλειψη εναλλακτικής.
Αυτή είναι η ελληνική πολιτική το 2026.
Οι αριθμοί που δεν συμφωνούν μεταξύ τους
Η δυσαρέσκεια είναι καταγεγραμμένη σχεδόν σε κάθε δημοσκόπηση, με διαφορές στην έντασή της. Η Metron Analysis μετρά 60% που ζητά πολιτική αλλαγή, η ALCO 63% και η GPO πάνω από 70%. Στη MRB, σχεδόν επτά στους δέκα απορρίπτουν νέα θητεία Μητσοτάκη. Η Marc καταγράφει 54,1%. Πιο συγκρατημένη εμφανίζεται η Interview για το Politic, όπου το 44% επιθυμεί πολιτική αλλαγή ακόμη και με μεγαλύτερη αβεβαιότητα.
Η δυσαρέσκεια δεν είναι ψήφος
Η πολιτική επιστήμη έχει όνομα γι’ αυτό: ψήφος τιμωρίας χωρίς αποδέκτη. Ο πολίτης θέλει να τιμωρήσει την ακρίβεια στο σούπερ μάρκετ και στο ενοίκιο, αλλά χρειάζεται κάποιον να του δώσει την ψήφο του. Αν δεν τον βρει, δεν ψηφίζει την αντιπολίτευση. Ψηφίζει αναποφασιστικότητα.
Εδώ βρίσκονται τρία εμπόδια για όσους διεκδικούν να είναι η εναλλακτική:
- Πολλές αντιπολιτεύσεις, καμία Αντιπολίτευση. Όταν οι αντίπαλοι της κυβέρνησης ανταγωνίζονται κυρίως μεταξύ τους, ο ψηφοφόρος δεν βλέπει εναλλακτική κυβέρνηση, βλέπει καβγά για το ποιος θα μονοπωλήσει το «όχι».
- Η μνήμη του 2015. Η ελληνική κοινωνία έχει ζήσει υποσχέσεις ρήξης που κατέληξαν σε συμβιβασμούς. Η εμπιστοσύνη που χάνεται δεν επιστρέφει με νέα συνθήματα.
- Κριτική χωρίς κοστολόγηση. Όλοι διαγιγνώσκουν την ακρίβεια. Λίγοι εξηγούν με νούμερα πώς θα τη μειώσουν χωρίς να τινάξουν τα δημόσια οικονομικά στον αέρα.
Το παράδοξο της σταθερότητας
Η κυβέρνηση επικαλείται τη σταθερότητα ως επιχείρημα. Αλλά μια σταθερότητα που στηρίζεται στην αδυναμία των άλλων και όχι στην πειστικότητα των δικών της πεπραγμένων μοιάζει περισσότερο με αδράνεια. Και η αδράνεια διαρκεί μόνο όσο δεν εμφανίζεται κάτι που να την ανατρέψει.
Η αντιπολίτευση, από την άλλη, πρέπει να καταλάβει ότι η δυσαρέσκεια είναι πρώτη ύλη και όχι κεφάλαιο. Για να γίνει κεφάλαιο χρειάζονται τρία πράγματα που δεν φτιάχνονται με ανακοινώσεις: συνεργασίες που να φαίνονται πειστικές, προτάσεις που να αντέχουν τον έλεγχο και πρόσωπα που να εμπνέουν εμπιστοσύνη.
Στις επόμενες εκλογές το ερώτημα δεν θα είναι αν οι πολίτες θέλουν να κατέβουν από το λεωφορείο. Θα είναι αν θα βρουν μια στάση που αξίζει να κατέβουν.
![]()
