Σε ποιον ανήκει το Πολυτεχνείο; Το ερώτημα επιστρέφει κάθε φορά που ξανασυζητιέται ο συμβολισμός της εξέγερσης του Νοέμβρη του 1973 στη συλλογική μνήμη και ο τρόπος με τον οποίο εκδηλώνεται στην πράξη.
Το Πολυτεχνείο ανήκει στις φοιτήτριες και στους φοιτητές του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος, που εκείνη τη στιγμή έγραψαν ιστορία με το θάρρος και τη γενναιότητά τους, φέρνοντας στο προσκήνιο ένα αίτημα για κοινωνική αλλαγή, δημοκρατία και εθνική ανεξαρτησία που παραμένει αδικαίωτο.
Το Πολυτεχνείο ανήκει σε όλες και όλους εκείνους —εργάτες, μαθητές και πολίτες— που άκουσαν το κάλεσμα των φοιτητών και κατέβηκαν στον δρόμο, έδωσαν στην κατάληψη παλλαϊκό χαρακτήρα, αμφισβήτησαν τη βαρβαρότητα, έστησαν οδοφράγματα, μετέφεραν φάρμακα και προμήθειες έπειτα από τις δραματικές εκκλήσεις του ραδιοσταθμού, συγκρούστηκαν με την αστυνομία και τα τανκς και πλήρωσαν βαρύ φόρο αίματος.
Το Πολυτεχνείο ανήκει στις αγωνίστριες και τους αγωνιστές της αριστεράς, της επαναστατικής αριστεράς, αλλά και των δύο κομμουνιστικών κομμάτων και του ΠΑΚ, που, ανεξάρτητα από σχεδιασμούς και «γραμμές», επέλεξαν να μπουν και να στηρίξουν την κατάληψη, παρακάμπτοντας συχνά «καθοδηγήσεις» που δυσκολεύονταν να κατανοήσουν τη δυναμική της στιγμής.
Το Πολυτεχνείο ανήκει σε όσους δεν ήταν αριστεροί, σε αναρχικούς, κεντρώους ή ακόμη και δεξιούς που μισούσαν τη Χούντα και θεώρησαν δίκαιο τον αγώνα των φοιτητών, ώστε να σταθούν στο πλευρό τους και να κατέβουν στον δρόμο.
Το Πολυτεχνείο ανήκει σε όσους από την πανεπιστημιακή κοινότητα στάθηκαν στο ύψος της ιδιότητας του δασκάλου και ύψωσαν ανάστημα απέναντι στο καθεστώς και τη βία του.
Το Πολυτεχνείο ανήκει σε όλες και όλους που επιμένουν να συμμετέχουν στις διαδηλώσεις, συνδέοντας το ανεκπλήρωτο αίτημα της χειραφέτησης με τις δικές τους ανάγκες, αγωνίες και ελπίδες, κρατώντας το νήμα της αντίστασης συνεχές και αδιάρρηκτο. Σε όσες και όσους αμφισβήτησαν τις απαγορεύσεις, την καταστολή και τη συκοφαντία. Σε εκείνους που κάθε χρόνο πηγαίνουν τα παιδιά και τα εγγόνια τους στο Πολυτεχνείο και τους εξηγούν με απλά λόγια το τότε και το τώρα. Σε όσες και όσους διαδηλώνουν πάνω από πενήντα χρόνια, αλλά και σε όσες και όσους θα κατέβουν σήμερα για πρώτη φορά.
Το Πολυτεχνείο δεν ανήκει σε οποιονδήποτε θεωρεί ότι του ανήκει, είτε πρόκειται για πολιτικές ή κομματικές ηγεσίες είτε για όποιον άλλο πιστεύει ότι κατέχει «το νόημά του».
Το Πολυτεχνείο δεν ανήκει σε όσους πιστεύουν ότι μπορούν να βάλουν «στο γύψο» τον αγωνιστικό και κινηματικό χαρακτήρα του εορτασμού.
Το Πολυτεχνείο δεν ανήκει στις κυβερνήσεις που δεν ανταποκρίθηκαν και εξακολουθούν να μην ανταποκρίνονται στο αίτημα για ψωμί, παιδεία και ελευθερία.
Το Πολυτεχνείο ανήκει τελικά σε όλες και όλους που αγωνίστηκαν, που αγωνίζονται και θα αγωνιστούν.
![]()
