Η Αρχαία Μακεδονία ήταν κι αυτή Ελλάδα, όπως υποστηρίζει το κείμενο που παρατίθεται, μέσα από αναφορά στον Μανόλη Ανδρόνικο και στα ευρήματα της Βεργίνας.
Με αφορμή τα εθνικά ζητήματα και τις πρόσφατες τοποθετήσεις της προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, για τη μακεδονική ταυτότητα και τη μακεδονική γλώσσα των Σκοπιανών, το άρθρο επισημαίνει ότι οι απαντήσεις δεν δίνονται με παλικαρισμούς, αλλά με ιστορική γνώση και υγιή εθνική συνείδηση.
Σε αυτό το πλαίσιο, γίνεται αναφορά στον Μανόλη Ανδρόνικο ως επιστήμονα και πνευματικό άνθρωπο που αφιέρωσε τη ζωή του στην εθνική και ιστορική αυτοσυνειδησία, ενώ τονίζεται ότι τα κείμενά του παρέμειναν απαλλαγμένα από μυθεύματα και απλουστεύσεις.
Το άρθρο παραπέμπει σε γραπτό του, δημοσιευμένο στο Βήμα στις 11 Σεπτεμβρίου 1988, το οποίο αφορά το Μακεδονικό Ζήτημα και, σύμφωνα με το ίδιο, αποδομεί με ατράνταχτα επιχειρήματα και ήπιο τόνο τη σαθρότητα τέτοιων ισχυρισμών.
Παρατίθεται στη συνέχεια απόσπασμα όπου ο Ανδρόνικος γράφει πως η ανασκαφή της Βεργίνας ενόχλησε όσους ήθελαν να πείσουν την κοινή γνώμη ότι οι Μακεδόνες δεν είχαν καμία σχέση με τους Έλληνες και ότι η ιστορία τους εκπροσωπείται σήμερα από ένα νεόκοπο κρατικό δημιούργημα που αυτοτιτλοφορήθηκε Μακεδονία, με την ονομασία Makedonije.
Στο ίδιο απόσπασμα, ο Ανδρόνικος αναφέρεται σε άρθρο του κ. Χρίστο Αντωνόφσκι στο Macedonian Review του 1979 και παραθέτει τη θέση του ότι η βιασύνη να γίνουν δεκτές οι υποθέσεις για τις Αιγές στη Βεργίνα ή στα σημερινά Βοδενά συνδέεται με προσπάθεια να εξαλειφθεί ό,τι θα επιβεβαίωνε πως στην Αιγαιακή Μακεδονία ζούσε λαός μη ελληνικής καταγωγής.
Ο ίδιος σημειώνει επίσης ότι, αν η υπόθεση αποδεικνυόταν αληθινή, οι υποστηρικτές της θα επιχειρηματολογούσαν υπέρ της συνέχειας του ελληνικού πολιτισμού στη μακεδονική περιοχή, υποστηρίζοντας ότι η Αρχαία Μακεδονία είχε ελληνικές εθνικές ρίζες, ενώ σήμερα οι υποστηρικτές μιας τέτοιας θεωρίας έχουν πολύ αδύνατο επιχείρημα.
Η μονόστιχη αναθηματική επιγραφή, χαραγμένη με εξαιρετική επιμέλεια στα όρια πλαισίου σε μορφή ταινίας, παρουσιάζεται εδώ στη βάση για την οποία κάνει λόγο ο Ανδρόνικος.
Στη συνέχεια, το κείμενο παραθέτει την απάντηση προς τον Ανδρόνικο, σύμφωνα με την οποία η θέση των Αιγών δεν δίνει απάντηση στο ερώτημα που τον απασχολούσε, ενώ η τεκμηρίωση προκύπτει από τις πολυάριθμες επιγραφές της Βεργίνας με μακεδονικά ονόματα όπως Άλκιμος, Φιλώτας, Λάανδρος, Αλκέτας, Πευκόλαος, Πιερίων, Κλείτος και Ξενοκράτης, συνολικά 75 μέχρι τότε.
Ακολουθεί αναφορά στη Cambridge Ancient History του 1982, όπου σημειώνεται ότι οι ενεπίγραφες στήλες της Βεργίνας δείχνουν πως οι πατέρες των Μακεδόνων του Φιλίππου είχαν ολότελα ελληνικά ονόματα και ότι οι γονείς τους μιλούσαν ελληνικά στις αρχές του 4ου π.Χ. αιώνα, ενώ μετά το άρθρο του κ. Αντωνόφσκι βρέθηκαν πολλά κτίρια, το θέατρο και ναός με τη βάση και την επιγραφή «Ευρυδίκα Σίρρα Ευκλεία», δηλαδή αφιέρωμα της μητέρας του Φιλίππου και γιαγιάς του Μεγαλέξανδρου.
Το κείμενο καταλήγει ότι η ανασκαφή αποκάλυψε και δύο εξαιρετικά πλούσιους τάφους του 6ου π.Χ. αιώνα, οι οποίοι έδωσαν στοιχεία για την πρωιμότερη φάση του μακεδονικού βασιλείου στην ίδια την πρωτεύουσά του.
Η σημασία των ευρημάτων της Βεργίνας, γράφει ο Ανδρόνικος, δεν βρίσκεται μόνο στη λάμψη των χρυσών, αλλά και στις τοιχογραφίες, τις επιτύμβιες στήλες, τα λείψανα του θεάτρου και τα ταπεινά τοιχάρια της αρχαίας πόλης, που αποτελούν μάρτυρα για την εθνική και πολιτιστική ταυτότητα της Μακεδονίας. Κλείνει με τη φράση του Στράβωνα, «Έστιν δε Ελλάς και η Μακεδονία», και με την επισήμανση ότι η τουριστική και οικονομική αξιοποίηση δεν μπορεί να είναι ο στόχος της ζωής μας.
Στο τέλος αναφέρεται ότι στη κεντρική φωτογραφία του άρθρου εικονίζεται η ενεπίγραφη αναθηματική βάση που αποκαλύφθηκε το 1982 στο ιερό της Εύκλειας, στις Αιγές, στον αρχαιολογικό χώρο της Βεργίνας.
