Τα Διαβητολογικά Κέντρα και τα Ιατρεία του ΕΣΥ χρειάζονται άμεση ενίσχυση, καθώς τέσσερις φορείς κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την υποστελέχωση και τα εμπόδια στην εξειδίκευση νέων γιατρών. Σε κοινή τους παρέμβαση, η Ελληνική Διαβητολογική Εταιρεία (ΕΔΕ), η Ελληνική Ενδοκρινολογική Εταιρεία – Πανελλήνια Ένωση Ενδοκρινολόγων (ΕΕΕ-ΠΕΕ), η Ελληνική Εταιρεία Μελέτης και Εκπαίδευσης για τον Σακχαρώδη Διαβήτη (ΕΛΕΜΕΔ) και η Ελληνική Ομοσπονδία για τον Διαβήτη (ΕΛΟΔΙ) ζητούν συντονισμένες πρωτοβουλίες από την Πολιτεία, τονίζοντας ότι η επάρκεια εξειδικευμένου προσωπικού και η ισότιμη πρόσβαση των ασθενών είναι προϋποθέσεις για τη βιωσιμότητα της διαβητολογικής φροντίδας.
Ο Σακχαρώδης Διαβήτης είναι ένα από τα μεγαλύτερα και ταχύτερα αυξανόμενα προβλήματα δημόσιας υγείας. Ο επιπολασμός του αυξάνεται σταθερά, με εκτίμηση ότι πάνω από 9-10% του ενήλικου πληθυσμού στην Ελλάδα πάσχει από τη νόσο. Παράλληλα, σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού εμφανίζει προδιαβήτη, κάτι που προδιαγράφει περαιτέρω αύξηση των ασθενών τα επόμενα χρόνια. Η γήρανση του πληθυσμού, η παχυσαρκία και η πολυνοσηρότητα οδηγούν επίσης σε περισσότερους ασθενείς με επιπλοκές, ανάγκη εντατικοποίησης της θεραπείας και χρήση σύγχρονων τεχνολογιών, όπως αντλίες ινσουλίνης και συστήματα συνεχούς καταγραφής γλυκόζης. Οι εκπρόσωποι των τεσσάρων φορέων προειδοποιούν ότι οι απαιτήσεις για εξειδικευμένη, οργανωμένη και συνεχόμενη φροντίδα στον δημόσιο τομέα είναι πλέον πολύ μεγαλύτερες από ό,τι στο παρελθόν.
Η βιωσιμότητα της διαβητολογικής φροντίδας προϋποθέτει επαρκώς στελεχωμένα Διαβητολογικά Κέντρα και συνεχή εκπαίδευση νέων ιατρών, υπογράμμισε στη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου ο Κωνσταντίνος Μακρυλάκης, καθηγητής Παθολογίας-Μεταβολικών Νοσημάτων, Ιατρική Σχολή ΕΚΠΑ, Α΄Προπαιδευτική Παθολογική Κλινική & Διαβητολογικό Κέντρο, ΓΝΑ «ΛΑΪΚΟ», και πρόεδρος της Ελληνικής Διαβητολογικής Εταιρείας – ΕΔΕ.
«Η υποστελέχωση και τα εμπόδια στην έναρξη της εξειδίκευσης στον Σακχαρώδη Διαβήτη δυσχεραίνουν την ανανέωση του ανθρώπινου δυναμικού και απειλούν τη συνέχεια της εξειδικευμένης φροντίδας. Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η κατάσταση στην Περιφέρεια, όπου οι διαθέσιμες δομές και οι δυνατότητες πρόσβασης είναι ήδη ελλιπείς», ανέφερε. Καταλήγοντας, ο κ. Μακρυλάκης τόνισε: «Η Ελληνική Διαβητολογική Εταιρεία ζητά ένα συνεκτικό σχέδιο στελέχωσης, λειτουργικές διαδικασίες εκπαίδευσης παθολόγων και παιδιάτρων και σαφή χρονοδιαγράμματα για την ολοκλήρωση των διοικητικών ενεργειών. Η επένδυση στους επαγγελματίες υγείας αποτελεί επένδυση στην έγκαιρη αντιμετώπιση των επιπλοκών, στην ποιότητα ζωής των ανθρώπων με Διαβήτη και στην ισότιμη πρόσβαση στη φροντίδα, ανεξάρτητα από τον τόπο κατοικίας».
Στη σημασία και στον ρόλο των Διαβητολογικών Κέντρων αναφέρθηκε ο Νεοκλής Γεωργόπουλος, Ομότιμος Καθηγητής Ενδοκρινολογίας, Ενδοκρινολογίας Αναπαραγωγής, Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Πατρών, και πρόεδρος της Ελληνικής Ενδοκρινολογικής Εταιρείας – Πανελλήνιας Ένωσης Ενδοκρινολόγων (ΕΕΕ-ΠΕΕ).
Από την πλευρά του, ο Κυριάκος Καζάκος, ομότιμος καθηγητής Παθολογίας και Σακχαρώδη Διαβήτη, Διεθνές Πανεπιστήμιο της Ελλάδος, και πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Μελέτης και Εκπαίδευσης για τον Σακχαρώδη Διαβήτη (ΕΛΕΜΕΔ), ζήτησε ανανέωση του ανθρώπινου δυναμικού των Διαβητολογικών Κέντρων.
Η Σοφία Τσιακάλου, πρόεδρος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Διαβήτη (ΕΛΟΔΙ), ανέφερε ότι «η πρόσβαση στην κατάλληλη φροντίδα δεν μπορεί να εξαρτάται από τον τόπο κατοικίας», προσθέτοντας ότι η ΕΛΟΔΙ διεκδικεί επαρκώς στελεχωμένες, λειτουργικές και γεωγραφικά προσβάσιμες δομές, με εξειδικευμένο προσωπικό και διεπιστημονικές ομάδες φροντίδας.
