«Αν δεν το κάνω, θα πεθάνω», λέει μια γυναίκα που έχει υποβληθεί σε περίπου 60 συνεδρίες πλασμαφαίρεσης, περιγράφοντας την οδυνηρή καθημερινότητά της και την αγωνία που συνοδεύει τη θεραπεία. Με τη μαρτυρία της απαντά στη συζήτηση που έχει ανοίξει γύρω από τη μέθοδο, με αφορμή την υπόθεση του θανάτου Γιώργου Μαζωνάκη και τις αναφορές για αισθητική ή αντιγηραντική χρήση.
Η ίδια εξηγεί ότι, για την περίπτωσή της, η πλασμαφαίρεση δεν είναι επιλογή αλλά αναγκαιότητα, καθώς όπως λέει η θεραπεία αυτή τη διατηρεί στη ζωή. «Με όλα αυτά που ακούω φρίττω», αναφέρει, θέλοντας να δείξει πόσο διαφορετική είναι η δική της εμπειρία από όσα λέγονται δημόσια.
«Εμένα αυτή η θεραπεία με κρατάει στη ζωή», λέει χαρακτηριστικά, μιλώντας στο pelop. Όπως σημειώνει, η πλασμαφαίρεση δεν είναι μια απλή ιατρική πράξη, ούτε κάτι που μπορεί να συγκριθεί με ένα εμβόλιο ή μια ένεση.
«Ο οργανισμός παθαίνει σοκ», εξηγεί, περιγράφοντας τη διαδικασία ως εξής: το πρώτο μισάωρο κρυώνει πάρα πολύ και τρέμει έντονα. Πριν από τη θεραπεία υπάρχει στάδιο προετοιμασίας, κατά το οποίο χορηγούνται φάρμακα, μεταξύ άλλων κορτιζόνη, παυσίπονο και αντιισταμινικό. Κατά τη διάρκεια της πλασμαφαίρεσης δίνονται επίσης κάλιο και ασβέστιο, ενώ η διαδικασία μπορεί να διαρκέσει περίπου μία ή δύο ώρες, ανάλογα με την αντίδραση του οργανισμού.
Σε όλη τη διάρκεια της θεραπείας υπάρχει συνεχής ιατρική παρακολούθηση. Η αρτηριακή πίεση ελέγχεται διαρκώς και το εξειδικευμένο προσωπικό βρίσκεται δίπλα της, παρακολουθώντας στενά την κατάστασή της.
«Απορώ γι’ αυτά που λέγονται ότι γίνεται με μέθη», σημειώνει, υπογραμμίζοντας ότι ο ασθενής πρέπει να είναι ξύπνιος. Όπως λέει, γιατρός και νοσηλεύτριες, που βρίσκονται συνεχώς δίπλα της, τη ρωτούν «Πώς είσαι, Ράνια;», «Πώς νιώθεις;», ώστε να ελέγχουν αν είναι καλά και αν εμφανίζονται παρενέργειες.
Η ίδια περιγράφει ότι αυτή η επικοινωνία αποτελεί μέρος της θεραπείας. Όταν ένας άνθρωπος περνά επανειλημμένα από μια τόσο απαιτητική διαδικασία, όπως λέει, δεν αντιμετωπίζει μόνο μια ιατρική κατάσταση αλλά και φόβο, αγωνία και σωματική εξάντληση.
Όταν η διαδικασία ολοκληρώνεται, η δοκιμασία δεν τελειώνει αμέσως. Η Ουρανία λέει ότι νιώθει έντονη εξάντληση και χρειάζεται χρόνο για να επανέλθει.
Στο ερώτημα αν την έχουν φοβίσει όσα έχει ακούσει και διαβάσει και αν, σε περίπτωση υποτροπής της νόσου, θα σκεφτεί αν θα ξανακάνει τη θεραπεία, απαντά ξεκάθαρα ότι δεν θα το σκεφτεί, γιατί έχει εμπιστοσύνη στους γιατρούς και στο νοσηλευτικό προσωπικό της Νεφρολογικής Κλινικής του Αγίου Ανδρέα.
Από το 2017 μέχρι σήμερα, η κυρία Ουρανία ζει με την πιθανότητα μιας νέας υποτροπής. Όπως λέει, η ασθένεια έχει επιστρέψει τέσσερις φορές και άλλες τόσες χρειάστηκε να περάσει ξανά από μια διαδικασία που δεν θα συνιστούσε σε κανέναν, αν υπήρχε άλλη επιλογή.
«Απορώ πώς μιλάνε έτσι απλά και με τόση ευκολία για μία τέτοια διαδικασία και μάλιστα για αλλότριους λόγους, για αναγέννηση και διατήρηση της νεότητας. Είναι εξοργιστικό», αναφέρει. Προσθέτει ότι τέτοιες αναφορές δημιουργούν πολύ άσχημο κλίμα για τους ασθενείς, των οποίων η ζωή εξαρτάται από αυτή τη θεραπεία, και σημειώνει ότι δεν μπορεί να φανταστεί πως κάποιος θα έμπαινε σε όλη αυτή τη διαδικασία γνωρίζοντας όσα βιώνει η ίδια κάθε φορά. «Και θα το κάνω όταν η νόσος υποτροπιάζει, διότι η συνέχιση της θεραπείας αυτής είναι συνδεδεμένη με τη ζωή μου», καταλήγει.
