Η αντιπαράθεση του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Αντώνη Σαμαρά φαίνεται πως αποκτά για τη Νέα Δημοκρατία μια ολοένα πιο καθαρή πολιτική διάσταση.
Το Μέγαρο Μαξίμου δεν επιλέγει να απαντήσει στον πρώην πρωθυπουργό σε προσωπικό επίπεδο, αλλά επιχειρεί να μεταφέρει τη συζήτηση στο πραγματικό διακύβευμα των επόμενων εκλογών που είναι το ποια πολιτική πρόταση μπορεί να εκφράσει το λεγόμενο «δεξιό» ακροατήριο.
Αυτό είναι, εξάλλου, το κοινό μήνυμα των κυβερνητικών στελεχών όταν ρωτούνται στο δημόσιο διάλογο για το συγκεκριμένο θέμα. Ο Κωστής Χατζηδάκης έβαλε στην εξίσωση την κοινωνία και τις πραγματικές της προτεραιότητες, επισημαίνοντας ότι οι πολίτες ενδιαφέρονται πρωτίστως για την τσέπη τους, την οικογένεια, το σχολείο και την υγεία και όχι για τις προσωπικές σχέσεις μεταξύ πολιτικών. Η αναφορά του στο «ρεύμα της Ευρώπης και της κοινής λογικής» περιγράφει ουσιαστικά το πολιτικό ακροατήριο στο οποίο θέλει να απευθυνθεί η ΝΔ.
Οι «προσωπικοί εγωισμοί» και οι κυβερνητικές πρωτοβουλίες
Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο Άκης Σκέρτσος, ο οποίος υπενθύμισε ότι τα κόμματα εξουσίας οφείλουν να υπερβαίνουν προσωπικούς εγωισμούς και να λειτουργούν ως παράγοντες πολιτικής σταθερότητας. Την ίδια ώρα η κυβέρνηση σηκώνει το γάντι και στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας για τα οποία δέχεται σφοδρή κριτική από τον πρώην πρωθυπουργό. Ο Παύλος Μαρινάκης αντιπαρέβαλε τις αιτιάσεις του Αντώνη Σαμαρά με συγκεκριμένες κυβερνητικές κινήσεις, από τα Rafale, τις Belharra, τα F-16 και τα F-35 έως τις συμφωνίες για ΑΟΖ και τον θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό.
Η «πληγή» Σαμαρά, επομένως, αποτελεί για τη ΝΔ ένα δύσκολο εσωτερικό μέτωπο, αλλά όχι κατ’ ανάγκη το κεντρικό πολιτικό της διακύβευμα. Αυτό παραμένει η αυτοδυναμία. Και για να την πετύχει, το Μαξίμου γνωρίζει ότι πρέπει να κρατήσει ενωμένο τον κορμό της παράταξης, να περιορίσει τις απώλειες προς τα δεξιά, αλλά κυρίως να πείσει το κέντρο ότι η επιλογή της σταθερότητας παραμένει ισχυρότερη από κάθε εναλλακτική πρόταση.
