Τι λένε οι φοιτητές και ο Κοσμήτορας της Σχολής Κοινωνικών και Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ, Χρήστος Φραγκονικολόπουλος, για τη συζήτηση που έχει ανοίξει τον τελευταίο καιρό για το όριο των 5 προσκλήσεων ανά άτομο την ημέρα της ορκωμοσίας, πλάι στο διαχρονικό ζήτημα των κομφετί και των κορνών.
Είναι 3 το μεσημέρι, τέλη Ιουλίου, περπατάω στην καυτή και έρημη από πεζούς Εγνατία Οδό και φτάνω μπροστά από την είσοδο στην Αίθουσα Τελετών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Τι αντικρίζω;
Πλήθος κομφετί πεταμένα στο πάτωμα ή κολλημένα σε δέντρα, τοίχους και πόρτες, το αποτέλεσμα άλλης μιας μέρα πολλών συνεχόμενων ορκωμοσιών.
Απουσία ενσυναίσθησης προς το περιβάλλον και τους γύρω ή δικαιολογημένη υπέρμετρη χαρά για μια αξέχαστη μέρα;
Πλάι στο διαχρονικό ζήτημα των κομφετί και των κορνών, προστέθηκε, φέτος, και το όριο των 5 προσκλήσεων για κάθε φοιτητή/τρια που ορκίζεται, κάτι το οποίο έχει προκαλέσει εντάσεις και συζητήσεις εντός και εκτός της ακαδημαϊκής κοινότητας.
Λελογισμένο μέτρο προστασίας ή υπερβολική κίνηση λόγω έλλειψης οργάνωσης;
Επειδή -όπως σωστά θα έχουν υποψιαστεί οι πιο πονηροί-ες- εύκολες απαντήσεις δεν υπάρχουν, μιλήσαμε με ορισμένους φοιτητές, αλλά και με τον Κοσμήτορα Κοινωνικών και Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ, Χρήστο Φραγκονικολόπουλο για να εξερευνήσουμε παρέα τα πως και τα γιατί της ημέρας γιορτής που (θα έπρεπε να) είναι η ημέρα της ορκωμοσίας.
Κομφετί, καθαριότητα και κόρνες
Τι γνώμη έχουν, λοιπόν, οι φοιτητές για τα κομφετί και την καθαριότητα του Πανεπιστημιακού χώρου;
Όλοι και όλες απαντήσαν πως θα πρέπει με κάποιον τρόπο να καθαρίζεται ο χώρος μετά, είτε από τους φοιτητές, είτε από συνεργείο καθαρισμού του ΑΠΘ, αναγνωρίζοντας ότι το ρυπαίνουν, αλλά πως λίγο-πολύ είναι μια μέρα γιορτής και χαράς που έχει καθιερωθεί με αυτόν τον τρόπο.
Ειδικότερα, σύμφωνα με την Θώμη, πτυχιούχα Δημοσιογραφίας και Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας του Αριστοτελείου, «Δεν είναι ούτε ευχάριστο ούτε δίκαιο το ότι βάζουμε να καθαρίζουν άλλοι κάτι επειδή εμείς θέλαμε να χαρούμε για 10 δευτερόλεπτα, είναι λίγο απερίσκεπτο, και αρκετά εγωιστικό, είναι κάπως σαν να πετάς τα σκουπίδια σου στον δρόμο, απλά το μεταμφιέζουμε με την μάσκα της γιορτής και της χαράς κατά κάποιο τρόπο».
Στο ίδιο μήκος κλίματος και ο Ζαφείρης, σύντομα πτυχιούχος στην Οδοντιατρική του ΑΠΘ, «Είμαι πολύ υπέρ γενικά για τα κομφετί, ας γίνεται χαμός, ας χαρούν τα άτομα που ορκίζονται και οι φίλοι τους.
Όσον αφορά την καθαριότητα, δεν γίνεται να μένει ο χώρος του ΑΠΘ βρώμικός, θα πρέπει να συμβάλλουν λίγο και οι φοιτητές, δηλαδή αν πετάνε 18.000 κομφετί ε θα πρέπει να βοηθάνε και στον καθαρισμό μετά».
Έτσι, για την Παναγιώτα, πτυχιούχα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ, «Είναι σημαντικό να σκεφτούμε πως δημιουργούνται βρωμιές οι οποίες προφανώς δεν καθαρίζονται από κανέναν και τις οποίες πρέπει να αναλάβει το συνεργείο καθαρισμού του ΑΠΘ, το οποίο προφανώς δεν είναι μέσα στις αρμοδιότητές τους. Είναι απλήρωτη εργασία το να καθαρίζεις τα κομφετί των εκάστοτε πτυχιούχων».
Κόρνες και ηχορύπανση
Ως προς τις κόρνες και την ηχορύπανση η Χρυσάνθη, πτυχιούχα Χημικού ΑΠΘ, υποστηρίζει πως «Καταλαβαίνω τον χαμό που μπορεί να δημιουργούνε και η ηχορύπανση που κάνουν, το οποίο μπορεί να είναι ενοχλητικό, ειδικά αν βρίσκεσαι σε άλλους χώρους του ΑΠΘ, π.χ. στην βιβλιοθήκη ακούγεται αρκετά έντονα και είναι δύσκολο να είσαι εκεί όλη μέρα και να ακούς κόρνες από όλες τις ορκωμοσίες. Και μέσα στην αίθουσα καταλαβαίνω ότι μπορεί να είναι πολύ ενοχλητικό γιατί δυσκολεύει την διαδικασία, δεν ακούγονται κάποια ονόματα.
Παρ’ όλα αυτά όταν ορκίζεσαι εσύ ή κάποιος φίλος σου λόγω της χαράς δεν τα σκέφτεσαι αυτά και θέλεις να δημιουργήσεις έναν μικρό πανικό, αρέσει αυτή η αίσθηση στους περισσότερους. Είναι χαρακτηριστικό των ορκωμοσιών του ΑΠΘ το οποίο το βλέπει κανείς από το 1ο έτος που μπαίνει μέσα και έτσι θέλεις να το ζήσεις και εσύ αυτό».
Η Θώμη πάνω στο ζήτημα των κορνών θα πει πως «το θεωρώ κάπως υποτιμητικό, και για το ίδιο το πανεπιστήμιο και για τον κόσμο γύρω και έχουμε υπάρξει φοιτητές, έχουμε κάνει μάθημα ενώ γίνεται ορκωμοσία δίπλα, ξέρουμε πόσο χάλια είναι αυτό το πράγμα.
Μου αρέσει, ωστόσο, πάρα πολύ να φωνάζουμε και να χειροκροτάμε όταν λένε τον αγαπημένο, το όνομα του φίλο μας, νομίζω πως αυτό αρκεί”
Ωστόσο, οι απόψεις διίστανται και μεταξύ των φοιτητών, καθώς σύμφωνα με τον Ζαφείρη «Το ζήτημα το έχουμε κάνει πολύ καθώς πρέπει, είναι μια μέρα χαράς και οι κόρνες δεν πατιούνται από χούλιγκαν, πατιούνται από συγγενείς, φίλους, κολλητούς, από άτομα που είναι υπερχαρούμενα και χαίρεται και αυτός που ορκίζεται, ακούει και βλέπει ότι έχει την στήριξη του κύκλου του. Νομίζω ότι τα πράγματα είναι πολύ υπερβολικά σε αυτό το κομμάτι».
Ανώτατο όριο προσκλήσεων 5 άτομα
Τέλος, τι έχουν να πουν οι φοιτητές για το προσφάτως αποφασισμένο όριο των 5 προσκλήσεων ανά άτομο που ορκίζεται;
Ο λόγος σε αυτούς:
Η Παναγιώτα υποστηρίζει πως «Καλώς ή κακώς έχεις μάθει να καλείς την οικογένεία σου, τους φίλους σου, να σε βλέπουν όλα τα αγαπημένα σου πρόσωπα να παίρνεις το πτυχίο. Η αίθουσα είναι μεγάλη, ειδικότερα σε μικρότερα τμήματα που ορκίζονται 40 με 50 άτομα, και ο καθένας έχει 10 άτομα το πολύ, οι θέσεις είναι υπεραρκετές.
Το θέμα δεν είναι να περιορίσουμε τα άτομα που μπαίνουν μέσα αλλά να θέσουμε λίγο κάποια όρια σε τι είναι επιτρεπτό και τι όχι, π.χ. απαγόρευση κορνών και κομφετί μέσα στην αίθουσα. Το όριο των ατόμων θα έπρεπε να μπει μόνο σε περίπτωση που είχε να κάνει με την ασφάλεια των ατόμων μέσα στην αίθουσα».
Ενώ, η Χρυσάνθη θα πει πως «Γενικότερα, δεν θεωρώ αρνητική την ιδέα των προσκλήσεων, με την έννοια ότι είναι καλό να δίνεται προτεραιότητα στους γονείς τα αδέλφια τους παππούδες τους στενούς συγγενείς να μπαίνουν στον χώρο και να κάθονται μπροστά. Και στη συνέχεια να μπαίνουν και οι υπόλοιποι, δεν θεωρώ σωστό, όμως να απαγορεύεται να μπαίνουν μέσα φοιτητές όπως έγινε σε πολλές ορκωμοσίες, ειδικά όταν η αίθουσα δεν έχει γεμίσει».
Για τον Ζαφείρη το ΑΠΘ για την καλύτερη διεξαγωγή των ορκωμοσιών «Μπορεί να οργανώσει ή να προσλάβει μια ομάδα πρώτων βοηθειών για να είναι εκεί μέσα στην αίθουσα, να φτιάξει επιτέλους το πάνω διάζωμα που λένε ότι είναι ετοιμόρροπο και δεν κάθεται κανένας φοιτητής και χωράει τουλάχιστον 200 θέσεις και να αναβαθμίσει τα συστήματα εξαερισμού. Με όλα αυτά δεν θα υπήρχε κάποιο πρόβλημα.
Δεν διάβαζα και αγχωνόμουν 5 χρόνια για να δουν τη πιο σημαντική τελετή μου μόνο 5 άτομα, δεν είναι μόνο 5 άτομα η ζωή μου, είναι 25, είναι όλοι οι κολλητοί μου, αυτοί με ζουν καθημερινά».
Προς την ίδια κατεύθυνση και η Θώμη η οποία θεωρεί πως «το μόνο που κάνει είναι να προκαλεί αναστάτωση και απογοήτευση. Δεν γνωρίζω εξαρχής σε τι αποσκoπούσε αυτή η απόφαση . Είναι άσχημο, αφήνει άτομα από έξω, μέλη οικογένειας, υπάρχουν οικογένειες με πολύ περισσότερα μέλη, προκαλεί ένα χάος. Η δική μας ορκωμοσία ήταν αρκετά χαοτική, κόσμος μάλωνε και χτυπιόταν έξω. Υπήρχε μια κοπέλα, η οποία πριν αρχίσει η ορκωμοσία έκλαιγε γιατί δεν μπορούσαν να μπουν μέσα η γιαγιά της και ο παππούς της.
Θεωρώ ότι δίνει και πολύ κακή εικόνα για το Πανεπιστήμιο. Έχει και πολύ και κακή οργάνωση».
Απάντηση Κοσμητείας
Ποια είναι, όμως, η θέση του Πανεπιστημίου για τα ζητήματα αυτά;
Ο κ. Χρήστος Φραγκονικολόπουλος, Κοσμήτορας Κοινωνικών και Οικονομικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης απαντά:
Για τα Κομφετί και την καθαριότητα: «Η απόφαση είναι να μην χρησιμοποιούν κομφετί γιατί αυτά κολλάνε στα γρασίδια και στα δέντρα, είναι πάρα πολύ δύσκολο να τα σκουπίσεις.
Υπάρχουν άτομα που καθαρίζουν τον χώρο του Πανεπιστημίου έξω, εγώ όταν τους είδα τις προάλλες μέσα στη ζέστη, πραγματικά λυπήθηκα, πρέπει να σκεφτόμαστε και αυτούς και κάτω από ποιες συνθήκες δουλεύουν.
Τέλος, γίναμε πιο αυστηροί για τα κομφετί και από το γεγονός πως στις αρχές του χρόνου ένα κομφετί είχε κολλήσει πάνω σε κάτι ηλεκτρονικά καλώδια και έμεινε το Πανεπιστήμιο χωρίς ρεύμα για 3 ώρες, και εκεί που πήγε και έκατσε επηρέασε μέχρι το Ιπποκράτειο».
Για τις κόρνες και τη φασαρία: «Δεν μπορούν να είναι μέσα στην αίθουσα οι ντουντούκες, υπάρχουν άτομα με προβλήματα με τα αυτιά τους. Είναι μια ειδική τελετή, να γελάσεις , να ανεβάσεις ένα πανό αλλά μέχρι εκεί. Δεν το έχω δει πουθενά αυτό, σε κανένα πανεπιστήμιο του κόσμου. Αυτό ίσχυε πάντα εδώ, και ήταν και πολύ χειρότερο, ειδικά αυτό με τις ντουντούκες. Όταν η διοίκηση θέλει να δουλέψει, όταν γίνονται μαθήματα δεν είναι ωραία πράγματα.
Εδώ και καμιά πενταετία έχει αρχίσει αυτό το ζήτημα να συζητείται στη Σύγκλητο. Κάποιος είχε το θάρρος να το ανακαινίσει ως ζήτημα κα να το φέρει. Σε πρώτη φάση πριν έρθει ως Πρύτανης ο κύριος Αναστασιάδης η απόφαση της Συγκλήτου ήταν οι Κοσμήτορες να ζητούν στα τμήματα που ορκίζουν να μην κάνουν φασαρίες να μην χρησιμοποιούν ντουντούκες, πολλοί το κάναμε, δεν πέτυχε στον βαθμό που θα θέλαμε».
Για το όριο των 5 προσκλήσεων: «Η απόφαση αυτή δεν λειτούργησε με αποτέλεσα να έρθει ο κύριος Αναστασιάδης και να πει ότι δεν θα είναι πάνω από 5 άτομα για κάθε απόφοιτο και ότι θα απαγορεύονται ρητά κόρνες κλπ. και θα ελέγχει ο σεκιούριτι, το αποδεχτήκαμε ομόφωνα όλοι σαν Σύγκλητος.
Η χωρητικότητα της αίθουσας είναι γύρω στα 1.000 άτομα, αλλά στην αίθουσα όπως καταλαβαίνεις δεν ήταν ποτέ 1.000 άτομα, ήταν παραπάνω. Δεν επαρκεί ο εξαερισμός, είναι έντονη η φασαρία.
Επίσης, συνήθως πέρα από τους συγγενέις καλούσαν και πολλούς φίλους. Εκεί μπορεί να υπάρχει και το σκεπτικό ότι όσοι περισσότεροι έρχονται τόση περισσότερη φασαρία γίνεται.
Αυτό που συζητήθηκε είναι πως οι τελετές πρέπει να γίνουν πιο ανθρώπινες με τη λογική ότι δεν θα πηγαίνει ο Κοσμήτορας και ο Πρόεδρος να κάνει μια τυπική ομιλία, να κοιτάει να την ξεπετάξει και να φεύγει, γιατί τα παιδιά αυτά έχουν αφιερώσει χρόνο και χώρο. Στις χειραψίες να ανακοινώνεται ένα όνομα τη φορά, να υπάρχει χώρος να μπορεί κάποιος να φωτογραφίσει το παιδί του να το χαρεί, να υπάρχει μια άνεση».
Τέλος, για να γίνει πιο ωραία η τελετή: «Για τη συγκεκριμένη μέρα θα μπορούσαν για να γίνει πιο ευχάριστη η τελετή οι πρόεδροι να φέρουν κάποιον να τραγουδήσει, έναν ειδικό καλεσμένο, στο Τμήμα Δημοσιογραφίας για παράδειγμα γιατί να μην έρθει ένας δημοσιογράφος να πει 1 2 λόγια. Αυτά είναι που μας λείπουν, το ίδιο το Τμήμα να οργανώσει έναν μπουφέ, ένα κρασάκι, η αργότερα το βράδυ ένα πάρτι κάπου».
