Η δημοκρατία και η φορολόγηση του πλούτου: Ποιος θα επικρατήσει; Ανάλυση του ρόλου των κυβερνήσεων και των διεθνών συμφωνιών. Οι συνεχείς προσπάθειες για την αποδόμηση της πολυμερούς φορολογικής συνεργασίας βρίσκονται στο επίκεντρο ενός παγκόσμιου προγράμματος που στοχεύει στην αντικατάσταση της δημοκρατικής διακυβέρνησης με τον καταναγκασμό από τους υπερπλούσιους ή αυτό που αποκαλούμε Καισαρισμό του 21ου αιώνα. Για να αντιμετωπιστεί αυτό το πρόγραμμα, είναι ζωτικής σημασίας να αναγνωριστεί ότι η φορολόγηση του ακραίου πλούτου είναι απαραίτητη για την προώθηση της δημοκρατίας. Ευτυχώς, έχουν σημειωθεί κάποιες θετικές εξελίξεις. Η Αφρικανική Ένωση συνεχίζει να υποστηρίζει τη σύμβαση-πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για τη διεθνή φορολογική συνεργασία, ενώ χώρες όπως η Κολομβία, η Βραζιλία, η Ισπανία και η Τυνησία έχουν εισαγάγει προοδευτικές φορολογικές μεταρρυθμίσεις. Αυτό επιβεβαιώνεται από την ισχυρή υποστήριξη που δείχνει το γαλλικό κοινό για έναν φόρο 2% στους εξαιρετικά πλούσιους. Παρά ταύτα, η φορολογική δικαιοσύνη παραμένει αμφισβητούμενη, με περισσότερες από 145 χώρες να συμφωνούν σε εξαιρέσεις για μεγάλες αμερικανικές πολυεθνικές κατά τη διάρκεια διαπραγματεύσεων του ΟΟΣΑ/G20.
Στην εσωτερική πολιτική σκηνή, η επιρροή της κυβέρνησης Τραμπ έχει υπονομεύσει σημαντικά τις διεθνείς συμφωνίες φορολογίας, όπως τονίζεται από τον οικονομολόγο Τζόζεφ Στίγκλιτς. Οι πολυεθνικές με έδρα τις ΗΠΑ επωφελούνται από ελλιπείς ρυθμίσεις που τους δίνουν πλεονέκτημα σε σύγκριση με άλλες χώρες. Οι ηγέτες της G7 και τα μέλη του Inclusive Framework διαπραγματεύθηκαν τους νέους όρους υπό την πίεση των ΗΠΑ, αποφεύγοντας παράλληλα τη σύγκρουση με τον Τραμπ.
Καθώς οι χώρες αρχίζουν να κατανοούν την ανάγκη για μια ενιαία φορολογική προσέγγιση, οι κυβερνήσεις που ηγούνται προοδευτικών μεταρρυθμίσεων, όπως αυτή της Ισπανίας υπό τον Πέδρο Σάντσεθ και της Βραζιλίας υπό τον Λούλα ντα Σίλβα, αποδεικνύουν ότι οι πολιτικές αυτές σχετίζονται άμεσα με θετικούς οικονομικούς δείκτες. Σε αυτό το πλαίσιο, η Γαλλία και η Τυνησία είναι παραδείγματα χωρών που επενδύουν στη φορολόγηση του πλούτου.
Η συνολική φορολογική προσέγγιση για τις πολυεθνικές παραμένει ανεπαρκής και το 2027 είναι η χρονιά στόχος για την υιοθέτηση νέας σύμβασης. Αν η δημοκρατία θέλει να επικρατήσει απέναντι στον Καισαρισμό, η φορολόγηση του ακραίου πλούτου πρέπει να επιταχυνθεί και να εφαρμοστεί άμεσα.
Πηγή περιεχομένου: in.gr
