Η ποινικοποίηση του βιασμού μεταξύ συζύγων το 2006 αποτυπώνει την αλλαγή στην αναγνώριση δικαιωμάτων των γυναικών στην Ελλάδα. Για μεγάλο διάστημα στην ιστορία, ο βιασμός θεωρούνταν ποινικά κολάσιμος μόνο όταν συνέβαινε εκτός γάμου, με τη νομική και κοινωνική αντίληψη να θεωρεί αδιανόητο τον βιασμό μιας συζύγου από τον άνδρα της. Η νομική αντίληψη που επικράτησε από τον 18ο αιώνα θεωρούσε ότι η σύζυγος, με το γάμο, παρείχε αμετάκλητη συναίνεση για σεξουαλική επαφή. Αυτή η ιδέα διαιωνίστηκε, δημιουργώντας μια νομική ασυλία γύρω από τη σεξουαλική βία εντός του γάμου.
Η διαδικασία ανατροπής αυτής της αδικίας ήταν αργή και συναντήθηκε με πολλές αντιστάσεις. Μόνο το 1997, η Γερμανία αναγνώρισε τον βιασμό ως έγκλημα, ανεξαρτήτως της σχέσης μεταξύ θύτη και θύματος. Στην Ελλάδα, μέχρι το 1994, ο βιασμός από σύζυγο δεν διωκόταν ρητά, ενώ το 2006, αναγνωρίστηκε ως πράξη ενδοοικογενειακής βίας. Η ποινικοποίηση του συζυγικού βιασμού το 2006 σηματοδότησε μια ριζική αλλαγή στη νομική αντιμετώπιση του γάμου, αναγνωρίζοντας ότι το σώμα της γυναίκας δεν ανήκει σε κανέναν, ούτε καν στον σύζυγό της.
Η διεθνής κατάσταση παραμένει ανησυχητική, με περίπου τρία δισεκατομμύρια γυναίκες να ζουν σε χώρες όπου ο βιασμός εντός γάμου δεν τιμωρείται. Μόνο το 42% των χωρών έχει σαφείς διατάξεις κατά του συζυγικού βιασμού, αφήνοντας πολλές γυναίκες χωρίς νομική προστασία.
Η καθυστερημένη αναγνώριση του συζυγικού βιασμού ως εγκλήματος αντικατοπτρίζει την αργοπορία των κοινωνιών να παραχωρήσουν στις γυναίκες το θεμελιώδες δικαίωμα να λένε «όχι» και να γίνονται σεβαστές οι φωνές τους.
in.gr
