Αναλυτική αναδρομή στη Συμφωνία της Βάρκιζας και τη σημασία της για την ελληνική ιστορία. Στο πλαίσιο της πλούσιας βιβλιογραφίας που έχει εκδοθεί στην Ελλάδα σχετικά με τον Νίκο Ζαχαριάδη, ηγετική φυσιογνωμία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας για περίπου 25 χρόνια, έρχεται να προστεθεί ένα νέο έργο, το οποίο θα κυκλοφορήσει στα τέλη της εβδομάδας. Ο τίτλος του είναι «Η διαθήκη του Νίκου Ζαχαριάδη» και περιλαμβάνει σκέψεις του από το 1963 σχετικά με κρίσιμα ζητήματα που απασχόλησαν την ελληνική Αριστερά, κομμουνιστική και μη, σχετικά με τον ρόλο του Ζαχαριάδη από την έναρξη του εμφυλίου πολέμου και μετά. Οι διάφορες συμφωνίες ήταν αποτέλεσμα της πρόσδεσης του κινήματος στο άρμα των Εγγλέζων. Η συζήτηση διεξήχθη τον Οκτώβριο του 1963, κατά τη διάρκεια συνάντησης στο Σουργούτ της Σιβηρίας, μεταξύ του Ζαχαριάδη και του Αχιλλέα Παπαϊωάννου, συγγραφέα του βιβλίου και τότε συνταγματάρχη του Δημοκρατικού Στρατού (ΔΣΕ).
Η πολιτική διαθήκη του Ζαχαριάδη, η οποία περιλαμβάνει θέσεις και απόψεις για τη Συμφωνία της Βάρκιζας, επαναλαμβάνει ότι τη Βάρκιζα τη θεωρούσαν για επιτυχία και πίστευαν στην τήρησή της από δεξιούς και Εγγλέζους. Ο Ζαχαριάδης τονίζει επίσης την ανάγκη για μια πιο αποφασιστική στάση απέναντι στις προκλήσεις που προέκυπταν από τις συνθήκες της εποχής.
Η Συμφωνία της Βάρκιζας, η οποία υπογράφηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1945, ήταν καρπός πολυάριθμων διαπραγματεύσεων και συνεδριάσεων μεταξύ εκπροσώπων της κυβέρνησης Πλαστήρα και του ΕΑΜ (Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου), με την πρωτοβουλία του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού, ο οποίος είχε αναλάβει τότε το ρόλο του Αντιβασιλέα. Η ανακάλυψη του παρασκηνίου και οι συνθήκες που οδήγησαν στη σύναψη της Συμφωνίας είναι σημαντικά για την κατανόηση των πολιτικών ισορροπιών της εποχής.
Πηγή περιεχομένου: in.gr
