Μπορεί ένας ελληνικός χορός, ένα τάνγκο ή μια πόλκα να κάνουν την καθημερινότητα ενός ανθρώπου με Πάρκινσον πιο εύκολη; Το ευρωπαϊκό πρόγραμμα Erasmus+ Sport NeuroDance αναζητά απαντήσεις μέσα από παρεμβάσεις χορού για άτομα με Πάρκινσον και συναφείς νευροεκφυλιστικές διαταραχές, με τη χώρα μας να εκπροσωπείται από το Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, σε συνεργασία με την επιστημονική ομάδα του Εργαστηρίου «Εφαρμοσμένες Επιστήμες Ελεύθερου Χρόνου: Φύση, Σπορ, Τέχνες».
Η Ευρωπαϊκή Ένωση στη ΔΕΘ — Δείτε το videoΤο ζητούμενο του προγράμματος, όπως λέει στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων η καθηγήτρια του ΤΕΦΑΑ του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας Βασιλική Ζήση, επιστημονική υπεύθυνη του, δεν είναι μόνο αν «ο χορός κάνει καλό». Στόχος είναι να βρεθούν καινοτόμοι τρόποι ώστε να διευκολύνεται το άτομο με Πάρκινσον να κινείται, να νιώθει καλύτερα, να συναντά άλλους ανθρώπους και να μένει ενεργό στην καθημερινή του ζωή.
Κεντρική αρχή του NeuroDance είναι ότι ο χορός προσαρμόζεται στον άνθρωπο και όχι ο άνθρωπος στον χορό. Ο ρυθμός πέφτει όταν χρειάζεται, τα βήματα διαμορφώνονται ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες του κάθε ατόμου και αποφεύγονται κινήσεις που μπορεί να εντείνουν την ανασφάλεια ή τον κίνδυνο πτώσης. Στο πρόγραμμα χρησιμοποιούνται ελληνικοί παραδοσιακοί χοροί, πόλκα, τάνγκο και country.
Όπως επισημαίνει η ίδια, η αξία του NeuroDance βρίσκεται ακριβώς στη δυνατότητα να σχεδιαστούν ασφαλείς και ευχάριστες δραστηριότητες που μπορούν να στηρίξουν έναν πιο ενεργό τρόπο ζωής για τους ανθρώπους με Πάρκινσον. Η προοπτική του προγράμματος είναι η γνώση που προκύπτει από την έρευνα να αξιοποιηθεί πέρα από το πανεπιστημιακό περιβάλλον, μέσα από κατάλληλα οργανωμένες δράσεις στην κοινότητα.
Τα πρώτα ερευνητικά ευρήματα από την εφαρμογή σε ελληνικό δείγμα δείχνουν ότι η εμπειρία του χορού δεν περιορίζεται στη σωματική άσκηση. Οι συμμετέχοντες ανέδειξαν ως βασικά οφέλη την κοινωνική επαφή και την καλύτερη διάθεση, ενώ ως ισχυρότερα κίνητρα ανέφεραν την κίνηση, την άσκηση και την έξοδο από το σπίτι. Θετικές αντιλήψεις καταγράφηκαν επίσης για τη βελτίωση της ισορροπίας, της ευλυγισίας και άλλων λειτουργιών, όπου η εικόνα ήταν πιο διαφοροποιημένη.
Όπως σημειώνει η Δρ. Αγλαΐα Ζαφειρούδη, που συμμετέχει στην εφαρμογή και αξιολόγηση της χορευτικής παρέμβασης, η ανατροφοδότηση των συμμετεχόντων είναι καθοριστική για τον σχεδιασμό του προγράμματος. Τα πολύπλοκα βήματα, το γρήγορο τέμπο και ο φόβος πτώσης μπορεί να δυσκολεύουν τη συμμετοχή, ενώ οι απλούστερες κινήσεις, η σταδιακή αύξηση της δυσκολίας και οι οικείες μορφές, όπως οι ελληνικοί παραδοσιακοί χοροί, φαίνεται να λειτουργούν θετικά.
Η προοπτική του προγράμματος παραμένει η ερευνητική γνώση να περάσει στην πράξη μέσα από προσαρμοσμένα προγράμματα χορού και κίνησης, ώστε να ωφεληθεί όσο το δυνατόν περισσότερο η κοινότητα των ατόμων με Πάρκινσον.
Αποστόλης Ζώης
ΦΩΤΟ ΑΡΧΕΙΟΥ
