Ο πολυδιάστατος ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος, ποιητής και τραγουδοποιός άφησε έντονο αποτύπωμα στον ελληνικό κινηματογράφο και τιμήθηκε επανειλημμένα για τις ερμηνείες του. Ο θάνατός του έγινε γνωστός την Κυριακή 9 Αυγούστου.
Θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο προκαλεί η είδηση του θανάτου του Νίκου Καλογερόπουλου, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 74 ετών.
Ο ιδιαίτερος ηθοποιός υπήρξε μία από τις χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες του ελληνικού κινηματογράφου, έχοντας παράλληλα ασχοληθεί με τη σκηνοθεσία, το σενάριο, το θέατρο, την ποίηση και τη μουσική.
Το όνομά του συνδέθηκε με μερικές από τις πιο αναγνωρίσιμες ελληνικές ταινίες των δεκαετιών του ’80 και του ’90, ανάμεσά τους το «Μάθε παιδί μου γράμματα», το «Ρεμπέτικο» και η «Λούφα και Παραλλαγή».
Από τα Φιλιατρά στη μεγάλη οθόνη
Ο Νίκος Καλογερόπουλος γεννήθηκε την 1η Αυγούστου 1952 στα Φιλιατρά Μεσσηνίας και σπούδασε θέατρο στην Αθήνα. Ήδη από τα πρώτα χρόνια της καλλιτεχνικής του πορείας έδειξε ότι δεν επρόκειτο να περιοριστεί αποκλειστικά στην υποκριτική, γράφοντας το 1976 το θεατρικό έργο «Ο Μπαμπούλας».
Η πρώτη του παρουσία στην τηλεόραση ήρθε μέσα από τη μεταφορά του έργου του Νίκου Καζαντζάκη «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», ενώ ακολούθησαν παραγωγές όπως «Ο φωτογράφος του χωριού», «Μεθυσμένη Πολιτεία» και αργότερα το «Κάμπινγκ».
Στον κινηματογράφο έκανε αισθητή την παρουσία του στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Η συμμετοχή του στο «Μάθε παιδί μου γράμματα» του Θόδωρου Μαραγκού αποτέλεσε έναν από τους πρώτους μεγάλους σταθμούς της καριέρας του και του χάρισε βράβευση στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Οι εμβληματικοί ρόλοι και οι διακρίσεις
Το 1983 ακολούθησε το «Ρεμπέτικο» του Κώστα Φέρρη, όπου η ερμηνεία του τιμήθηκε επίσης στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Έναν χρόνο αργότερα ήρθε ένας από τους ρόλους που έμελλε να τον ακολουθούν για πάντα.
Στη «Λούφα και Παραλλαγή» του Νίκου Περάκη υποδύθηκε τον στρατιώτη Γιάννη Παπαδόπουλο και απέσπασε το βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Το ίδιο το Φεστιβάλ καταγράφει τον Καλογερόπουλο στο βασικό καστ της ταινίας, δίπλα στους Γιώργο Κιμούλη, Τάκη Σπυριδάκη και Δημήτρη Πουλικάκο.
Η σχέση του με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης υπήρξε καθοριστική για την καλλιτεχνική του διαδρομή. Αργότερα επέστρεψε δυναμικά με το «Ένας κι ένας» του Νίκου Ζαπατίνα, κερδίζοντας ξανά βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου.
Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης παραμένει μέχρι σήμερα ένας από τους σημαντικότερους θεσμούς του ελληνικού σινεμά, με τον Καλογερόπουλο να έχει γράψει τη δική του ξεχωριστή ιστορία στις παλαιότερες διοργανώσεις του.
Η ποίηση, το τραγούδι και η σκηνοθεσία
Ο Καλογερόπουλος δεν έμεινε μόνο μπροστά στην κάμερα. Εξέδωσε δύο ποιητικές συλλογές, τη «Θετή Ταυτότης» το 1981 και τα «Επιστρόφια» το 1991, ενώ το 1994 παρουσίασε τον μουσικό δίσκο «Τα δέοντα», γράφοντας ο ίδιος μουσική και στίχους.
Το 2011 πέρασε και πίσω από την κινηματογραφική κάμερα με τους «Ιππείς της Πύλου», αναλαμβάνοντας σκηνοθεσία και σενάριο, γράφοντας τη μουσική και συμμετέχοντας παράλληλα ως ηθοποιός.
Μέχρι το τέλος παρέμεινε ένας δημιουργός που δύσκολα χωρούσε σε μία μόνο ιδιότητα: ηθοποιός, συγγραφέας, ποιητής, μουσικός και σκηνοθέτης, με προσωπική καλλιτεχνική γραφή και έντονη παρουσία.
Η απώλειά του προστίθεται στις πρόσφατες απώλειες ανθρώπων που σημάδεψαν τον ελληνικό κινηματογράφο, αφήνοντας πίσω του ταινίες και ερμηνείες που εξακολουθούν να προβάλλονται και να αγαπιούνται από διαφορετικές γενιές θεατών.
