Το Μεγάλο Σάββατο, 7 Απριλίου 1923, η Μυτιλήνη υποδέχεται τους πρώτους αιχμαλώτους στρατιώτες από το μέτωπο της Μικράς Ασίας. Η είδηση της άφιξής τους έχει διαδοθεί σε όλη την πόλη, και πλήθος κόσμου, πρόσφυγες και ντόπιοι, συγκεντρώνεται στο λιμάνι περιμένοντας με αγωνία τους αγαπημένους τους.
Σύμφωνα με το τοπικό Τύπο, οι στρατιώτες φτάνουν σε μια κατάσταση αξιολύπητη. Όπως αναφέρει η εφημερίδα «Ελεύθερος Λόγος», η όψη τους είναι σπαρακτική, «σαν σκιάς κινουμένας ή φαντάσματα». Οι αφιχθέντες, με σβησμένα βλέμματα, φαίνονται αποσβολωμένοι και αμίλητοι, καθώς το πλήθος τους παρακολουθεί με συγκίνηση.
Η υποδοχή τους είναι γεμάτη έντονα συναισθήματα. Ο κόσμος τους περικυκλώνει και ζητά πληροφορίες για τους δικούς τους. Στο «Πανελλήνιον», οι έφεδροι οργανώνουν μια λιτή υποδοχή, όπου συγκινητικές στιγμές εκτυλίσσονται καθώς γονείς αναγνωρίζουν τα παιδιά τους που νόμιζαν ότι είχαν χαθεί για πάντα.
Οι έφεδροι, ενημερωμένοι για την κατάσταση των αιχμαλώτων, συγκεντρώνουν χρήματα από εράνους για να τους παρέχουν φροντίδα και βασικά αγαθά. Η αλληλεγγύη του κόσμου είναι συγκλονιστική, καθώς οι πολίτες προσφέρουν πέρα από τις δυνατότητές τους, προκειμένου να ανακουφίσουν τους πρώην συμπολεμιστές τους.
Η εφημερίδα «Η Σάλπιγξ» επισημαίνει τη διαφορά της υποδοχής στη Μυτιλήνη με την κατάσταση που επικρατεί στην Αθήνα, όπου πολλοί αιχμάλωτοι περιφέρονται επαίτες. Η υποδοχή στη Μυτιλήνη αποτελεί μια φωτεινή στιγμή μέσα στη θλίψη, επιβεβαιώνοντας την ανθρωπιά και την αλληλεγγύη της τοπικής κοινωνίας.
