Η κοινές βασικές αρχές για τα ελληνικά πανεπιστήμια μπαίνουν στο επίκεντρο, καθώς ο Γερ. Σιάσος τοποθετείται για τον ρόλο της Τεχνητής Νοημοσύνης στην εκπαίδευση. Με έμφαση στη διαφάνεια, την ευθύνη και την ακαδημαϊκή δεοντολογία, περιγράφει πώς πρέπει να αξιοποιείται η ΤΝ χωρίς να υποκαθιστά την ουσιαστική μάθηση.
«Η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν είναι μια τεχνολογία του μέλλοντος, αλλά μια πραγματικότητα στην καθημερινή μας ζωή, παρούσα στην εκπαίδευση, στην επιστήμη και στην έρευνα. Η αξιοποίησή της μπορεί να μας βοηθήσει σε πολύ μεγάλο βαθμό σε όλα αυτά τα πεδία. Θεωρώ, επομένως, ότι τα πανεπιστήμια, οι καθηγητές και οι ερευνητές θα πρέπει να μάθουμε να την αξιοποιούμε δημιουργικά, με υπευθυνότητα, διαφάνεια και ακαδημαϊκή δεοντολογία».
Η ΤΝ μπορεί να επιταχύνει την πρόσβαση στη γνώση και να προσφέρει εργαλεία μάθησης, όμως δεν πρέπει να χρησιμοποιείται για να αποφεύγεται η προσπάθεια κατανόησης, η επίλυση προβλημάτων ή η διατύπωση προσωπικής σκέψης. Όπως σημειώνει, σε αυτή την περίπτωση υπάρχει ο κίνδυνος να δημιουργείται η ψευδαίσθηση της γνώσης χωρίς την ουσιαστική απόκτησή της.
Για τον λόγο αυτό, υπογραμμίζει ότι το πραγματικό δίλημμα δεν είναι αν η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι «πρόοδος» ή «γνωστική συνθηκολόγηση». Μπορεί να εξελιχθεί στο ένα ή στο άλλο, ανάλογα με τον τρόπο που θα επιλεγεί η χρήση της, και εκεί εντοπίζεται η ευθύνη του πανεπιστημίου.
Στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπως αναφέρει, έχουν ήδη οργανωθεί και υλοποιηθεί δράσεις ενημέρωσης και επιμόρφωσης της πανεπιστημιακής κοινότητας, τόσο κεντρικά όσο και σε επίπεδο επιμέρους ακαδημαϊκών μονάδων. Παράλληλα, τμήματα του πανεπιστημίου έχουν προχωρήσει στη διαμόρφωση και δημοσιοποίηση πλαισίων για την ορθή χρήση εργαλείων ΤΝ στην εκπαιδευτική διαδικασία, με έμφαση σε φοιτητές και διδάσκοντες.
Παρά τον προβληματισμό για τη χρήση της ΤΝ από τους φοιτητές στις εργασίες ή ακόμη και στις εξετάσεις, τονίζει ότι χρειάζονται σαφείς κανόνες ανάλογα με το γνωστικό αντικείμενο και κυρίως με τον εκπαιδευτικό στόχο κάθε μαθήματος. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε επανασχεδιασμό της αξιολόγησης, σε μεγαλύτερη αξιοποίηση προφορικών ή διά ζώσης εξετάσεων, σε προσωπική υποστήριξη και παρουσίαση εργασιών ή σε άλλες μορφές αξιολόγησης που πιστοποιούν την πραγματική κατανόηση, ενώ παράλληλα είναι απαραίτητη η διαφάνεια.
Κλείνοντας, επισημαίνει ότι η επόμενη φάση πρέπει να είναι η διαμόρφωση ενός συνεκτικού πλαισίου αρχών και κατευθύνσεων για την Τεχνητή Νοημοσύνη στην εκπαίδευση, με την απαραίτητη ευελιξία ώστε κάθε Τμήμα και κάθε διδάσκων να προσαρμόζουν τους κανόνες στις ιδιαιτερότητες του γνωστικού τους αντικειμένου. Αντίστοιχη συζήτηση, λέει, πρέπει να γίνει και σε εθνικό επίπεδο, κάτι που θα τεθεί μέσω της Συνόδου των Πρυτάνεων, με αφορμή και την προεδρία που ασκείται αυτή την περίοδο, ώστε να ανταλλαγούν καλές πρακτικές και να διαμορφωθούν κοινές βασικές αρχές για τα ελληνικά πανεπιστήμια».
*Φωτογραφία του πρύτανη του ΕΚΠΑ, Γερασίμου Σιάσου, που παραχωρήθηκε από το πανεπιστήμιο
