Ο κ. Αντώναρος, πιστεύει ότι οι ιδεολογίες δεν έχουν πάψει να υπάρχουν αλλά δεν είναι το κυρίαρχο στοιχείο στην εκλογική συμπεριφορά των πολιτών.
Συνέντευξη στον Γιάννη Συμεωνίδη
“Αυτή τη στιγμή δεν έχω επαφή με κανένα πολιτικό σχηματισμό, παρά τα όσα αναληθή και φανταστικά γράφονται για μένα σε διάφορα μέσα ενημέρωσης και ιστότοπους, Δεν έχω την παραμικρή πρεμούρα να ανήκω κάπου. Έχω μείνει για πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα στο παρελθόν, με προσωπική μου επιλογή, στη ζεστή αγκαλιά των πιστεύω μου”, αναφέρει χαρακτηριστικά o Ευάγγελος Αντώναρος, σε συνέντευξή του στην Politic.
Ο πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος επί πρωθυπουργίας Κώστα Καραμανλή, ο οποίος τα τελευταία χρόνια βρέθηκε πρώτα στο ΣΥΡΙΖΑ και στη συνέχεια στο Κίνημα Δημοκρατίας, εκτιμά πως στις επόμενες εκλογές θα δούμε έναν επιπλέον κατακερματισμό των πολιτικών δυνάμεων. Την ίδια ώρα, στηλιτεύει τον τρόπο που επιμένουν να κάνουν τις μετρήσεις της κοινής γνώμης οι περισσότεροι δημοσκόποι, κατηγορώντας τους πως διαστρέφουν την πραγματικότητα, προκαλούν σύγχυση κι επιχειρούν να επηρεάσουν, με ανεπίτρεπτο τρόπο, τη συμπεριφορά των Ελλήνων πολιτών.
Ο κ. Αντώναρος, εξάλλου, πιστεύει ότι οι ιδεολογίες δεν έχουν πάψει να υπάρχουν αλλά δεν είναι το κυρίαρχο στοιχείο στην εκλογική συμπεριφορά των πολιτών. Ο ίδιος επισημαίνει πως έχουν μεγαλύτερη αξία ποιοι εκφράζουν τον κάθε κομματικό σχηματισμό κι από ποιους συνεργάτες πλαισιώνονται, καθώς και τι θα πουν απλά, κατανοητά και ρεαλιστικά στα προγράμματά τους τα κόμματα.
Διαβάστε όλη τη συνέντευξη Αντώναρου:
– Υπό κανονικές συνθήκες, βρισκόμαστε περίπου ένα χρόνο πριν τις εκλογές κι ακόμα δεν ξέρουμε από ποιους ακριβώς σχηματισμούς θα κληθούμε να επιλέξουμε. Είναι δόκιμες εκτιμήσεις εκλογικού αποτελέσματος σε τέτοιες συνθήκες και ποιες παράμετροι θα παίξουν καθοριστικό ρόλο;
– Λυπάμαι που θα το πω— αλλά είναι δυστυχώς έτσι. Με τον τρόπο που επιμένουν να κάνουν τις μετρήσεις της κοινής γνώμης οι περισσότεροι δημοσκόποι διαστρέφουν την πραγματικότητα, προκαλούν σύγχυση κι επιχειρούν να επηρεάσουν, με ανεπίτρεπτο τρόπο, τη συμπεριφορά των Ελλήνων πολιτών.
Κι αυτό για τρεις λόγους:
Πρώτον, γιατί επιμένουν να περιλαμβάνουν στις μετρήσεις μόνο τα κόμματα που έχουν η είχαν κάποια πολιτική διαδρομή, ενώ αντιθέτως αγνοούν νέους κομματικούς σχηματισμούς των οποίων η ίδρυση έχει προαναγγελθεί λίγο πολύ.
Δεύτερον, γιατί δεν επιχειρούν να διερευνήσουν με ουσιαστικό κι επιστημονικό τρόπο ποια θα είναι στις επόμενες εκλογές η πιθανή συμπεριφορά του πολύ υψηλού ποσοστού των συμπολιτών μας που δεν πήγε να ψηφίσει στις τελευταίες εκλογές και ήταν περίπου 50%— ένας στους δυο δηλαδή. Τι θα κάνουν; Θα απόσχουν ξανά; Θα αυξηθεί το ποσοστό τους ή κάποιοι από αυτούς θα αναθεωρήσουν τη στάση τους και θα ψηφίσουν ένα νέο κόμμα;
Τρίτον, γιατί η εκτίμηση εκλογικού αποτελέσματος είναι κατά κανόνα μια αυθαίρετη, εντελώς υποκειμενική υπόθεση των δημοσκόπων που βασίζεται εν μέρει στην εκλογική συμπεριφορά όσων ψήφισαν κάτι στο πρόσφατο παρελθόν. Αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί ασφαλές κριτήριο, αφού η ψυχολογία της κοινωνίας έχει αλλάξει όπως δείχνουν όλοι οι ποιοτικοί δείκτες. Έτσι φθάνουμε συνήθως στο τεχνητό αποτέλεσμα να “φουσκώνει” το ποσοστό της Νέας Δημοκρατίας και να αγγίζει το 30% ενώ μόνο 20% με 22 % όσων απαντούν και δεν κλείνουν το τηλέφωνο λένε ότι θα την ψηφίσουν.
Αν αυτό δεν είναι καραμπινάτη προσπάθεια χειραγώγησης της κοινής γνώμης τι είναι;
Όσο κι αν προσπαθούν όμως κάποιοι, δεν θα πετύχουν τον στόχο τους. Γιατί ζούμε σε εποχή ε ν τ ο ν η ς αμφισβήτησης των γνωστών κομματικών και πολιτικών σχηματισμών και οι πολλοί, ο μέσος ψηφοφόρος, αμφισβητούν αυτό που κάποιοι αποκαλούν σύστημα, αλλά στην ουσία είναι η απέλπιδα προσπάθεια παράτασης της ζωής ενός αρτηριοσκληρωτικού κομματικού συνόλου που πνέει τα λοίσθια. Στις επόμενες εκλογές, έτσι πιστεύω, θα δούμε συνεπώς έναν επιπλέον κατακερματισμό των πολιτικών δυνάμεων.
– Έχοντας θητεύσει και σε κεντροδεξιά και σε κεντροαριστερά κόμματα– τουλάχιστον στη θεωρία- πιστεύετε ότι έχει σημασία στις ημέρες μας ο ιδεολογικός κομματικός αυτοπροσδιορισμός;
– Οι ιδεολογίες δεν έχουν πάψει ασφαλώς να υπάρχουν. Αλλά δεν είναι το κυρίαρχο στοιχείο στην εκλογική συμπεριφορά των πολιτών. Άλλα είναι τα αποφασιστικά κριτήρια της συμπεριφοράς τους— κυρίως αν όσοι κι όσες έχουν εκλέξει μπορούν να δώσουν λύσεις στα απλά, καθημερινά προβλήματα του μέσου ψηφοφόρου. Με ιδεολογικές ετικέτες και ξεθωριασμένες ταμπέλες κανείς δεν πρόκειται να κερδίσει τις επόμενες εκλογές. Κι αυτό το λέει κάποιος σαν κι εμένα που επιμένω να λέω ότι σε όλη μου τη διαδρομή έχω μείνει πιστός στις δικές μου αρχές κι αξίες που συνθέτουν αυτό που αποκαλώ μεσαίο χώρο. Σεβασμός στα δικαιώματα και τις ελευθερίες όλων, έγνοια για την κοινωνική ισορροπία με οικονομική ανάπτυξη που δεν αφήνει πίσω τους πολλούς, μετριοπάθεια σε όλους τους τομείς, ενδιαφέρον για την πρόοδο και τις σύγχρονες εξελίξεις, προτεραιότητα στην προστασία των εθνικών συμφερόντων σε μια περιοχή της υφηλίου που αντιμετωπίζει την μια κρίση μετά την άλλη. Αυτά μετράνε για μένα.
Έχει λοιπόν μεγάλη σημασία:
πρώτον, ποιοι εκφράζουν τον κάθε κομματικό σχηματισμό κι από ποιους συνεργάτες πλαισιώνονται. Δεν μιλάω ασφαλώς για τις λεγόμενες ομάδες σοφών που είναι καλοί συχνά για θεωρητικές προσεγγίσεις αλλά μικρή σχέση έχουν με την άσκηση της πολιτικής στο πραγματικό πεδίο.
Δεύτερον, τι θα πουν απλά, κατανοητά και ρεαλιστικά στα προγράμματά τους τα κόμματα. Τα κενά σε αυτούς τους δυο τομείς είναι πολύ μεγάλα ακόμη. Και για τα κόμματα που βρίσκονται ήδη στην Βουλή και για τα καινούρια που επιδιώκουν την είσοδό τους εκεί.
– Σε προσωπικό επίπεδο, πού αισθανόσαστε πολιτικά πιο οικεία σήμερα;
– Όπως σας περιέγραψα ήδη το πολιτικό σκηνικό είναι και θολό και σε στάδιο μετάβασης, άρα και υπό διαμόρφωση. Αυτή τη στιγμή δεν έχω επαφή με κανένα πολιτικό σχηματισμό παρά τα όσα αναληθή και φανταστικά γράφονται για μένα σε διάφορα μέσα ενημέρωσης και ιστότοπους, συνήθως χωρίς οι δημοσιογράφοι να επικοινωνήσουν μαζί μου, όπως κάνετε σήμερα εσείς. Κι ας ξέρουν όλοι το τηλέφωνό μου που παραμένει αναλλοίωτο εδώ και δεκάδες χρόνια. Δεν έχω την παραμικρή πρεμούρα να ανήκω κάπου. Έχω μείνει για πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα στο παρελθόν, με προσωπική μου επιλογή, στη ζεστή αγκαλιά των πιστεύω μου. Όσον δεν υπάρχει κάτι που να με θέλγει, δεν βρίσκω το λόγο να την εγκαταλείψω. Άλλωστε στην εποχή μας όποιος θέλει να έχει δημόσιο λόγο μπορεί να το κάνει με πολλούς τρόπους, χωρίς μάλιστα να αισθάνεται ότι είναι άρρηκτα δεμένος με μια αλυσίδα σε κάποιο άρμα. Ποιος ο λόγος να γυρίσω την πλάτη σ’ αυτή την ελευθερία;
