Η αυξημένη φυσική δραστηριότητα συνδέεται με πιο αργή επιδείνωση των νοητικών λειτουργιών, της μνήμης και των κινητικών συμπτωμάτων σε ασθενείς με νόσο του Πάρκινσον, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύθηκε στο ιατρικό περιοδικό της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας «Neurology».
Στη μελέτη συμμετείχαν 294 άνθρωποι με ήπια έως μέτρια νόσο του Πάρκινσον, με μέση ηλικία τα 66 έτη. Οι συμμετέχοντες παρακολουθήθηκαν έως και για επτά χρόνια και συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια για τη σωματική τους δραστηριότητα, καταγράφοντας τον εκτιμώμενο εβδομαδιαίο χρόνο που αφιέρωναν σε δραστηριότητες στη δουλειά, στο σπίτι, αλλά και σε χόμπι ή δραστηριότητες αναψυχής.
Στη μέτριας έντασης δραστηριότητα περιλαμβάνονταν, μεταξύ άλλων, το γρήγορο περπάτημα, το τένις σε ζεύγη, το χαλαρό κολύμπι και ορισμένες οικιακές εργασίες, όπως το πλύσιμο τζαμιών, το σκούπισμα με ηλεκτρική σκούπα ή το κούρεμα του γκαζόν.
Στις έντονες δραστηριότητες εντάσσονταν το τζόκινγκ, η γρήγορη ποδηλασία, τα ομαδικά αθλήματα και το μονό τένις, καθώς και δραστηριότητες όπως το φτυάρισμα ή η μεταφορά βαριών αντικειμένων.
Οι ερευνητές αξιολόγησαν τρεις διαφορετικές παραμέτρους: τον συνολικό χρόνο σωματικής δραστηριότητας, που περιλάμβανε τόσο τη μέτρια όσο και την έντονη άσκηση, τον συνολικό όγκο σωματικής δραστηριότητας, ο οποίος συνυπολόγιζε χρόνο και ένταση με μεγαλύτερη βαρύτητα στις έντονες δραστηριότητες, και τον χρόνο έντονης σωματικής δραστηριότητας.
Με βάση τον συνολικό χρόνο σωματικής δραστηριότητας, οι συμμετέχοντες χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες. Στην ομάδα χαμηλής δραστηριότητας εντάχθηκαν όσοι ασκούνταν έως τέσσερις ώρες την εβδομάδα, στη μέτρια δραστηριότητα όσοι ασκούνταν τέσσερις έως οκτώ ώρες και στην υψηλή δραστηριότητα όσοι ξεπερνούσαν τις οκτώ ώρες την εβδομάδα.
Οι συμμετέχοντες υποβάλλονταν επίσης κάθε χρόνο σε τεστ για την αξιολόγηση των γνωστικών τους ικανοτήτων και των συμπτωμάτων της νόσου του Πάρκινσον.
Οι άνθρωποι που ανήκαν στην ομάδα υψηλής δραστηριότητας εμφάνιζαν, μετά την προσαρμογή για παράγοντες όπως η ηλικία, το φύλο και η διάρκεια της νόσου, βραδύτερη έκπτωση των γνωστικών λειτουργιών και βραδύτερη επιδείνωση των κινητικών συμπτωμάτων σε σύγκριση με την ομάδα χαμηλής δραστηριότητας. Παράλληλα, υψηλότερες τιμές και στις τρεις μετρήσεις σωματικής δραστηριότητας συνδέονταν ξεχωριστά με βραδύτερη γνωστική έκπτωση και βραδύτερη επιδείνωση των κινητικών συμπτωμάτων, με ισχυρότερη συσχέτιση σε όσους ανέφεραν περισσότερες από οκτώ ώρες σωματικής δραστηριότητας την εβδομάδα.
Η μελέτη, πάντως, δεν αποδεικνύει ότι η αυξημένη σωματική δραστηριότητα προκαλεί βραδύτερη εξέλιξη της νόσου, αλλά δείχνει μόνο ότι υπάρχει συσχέτιση μεταξύ των δύο.
Οι ερευνητές σημειώνουν επίσης ότι ένας από τους περιορισμούς της μελέτης ήταν πως η σωματική δραστηριότητα καταγραφόταν από τους ίδιους τους συμμετέχοντες και, επομένως, ορισμένοι ενδέχεται να μην ανέφεραν με απόλυτη ακρίβεια το επίπεδο δραστηριότητάς τους.
