Ολοκληρώθηκε με επιτυχία στους χώρους του 2ου Γυμνασίου Μυτιλήνης, στο εμβληματικό κτήριο στο ιστορικό κέντρο της πόλης που στέγασε το Παρθεναγωγείο Μυτιλήνης, το 1ο Λεσβιακό Μαθητικό φεστιβάλ. Μια γιορτή που συνέδεσε το παρελθόν με το παρόν και γνώρισε στα παιδιά, πρακτικές αλλά και τη σχολική καθημερινότητα παλιότερων χρόνων.
Στο 1ο Λεσβιακό Μαθητικό Φεστιβάλ με τίτλο «Η ιστορία του σχολείου μου είναι η ιστορία του τόπου μου» υπό την αιγίδα της Περιφερειακής Διεύθυνσης Εκπαίδευσης Βορείου Αιγαίου, συμμετείχαν 14 σχολεία της Περιφέρειας, πράγμα που έδειξε την ενότητα αλλά και τον πλούτο της εκπαιδευτικής κοινότητας.
«Οι συμμετέχοντες σε αυτή τη διαχρονική γιορτή της εκπαίδευσης, απόλαυσαν ένα πλούσιο πρόγραμμα δράσεων που συνδύασε εκπαίδευση, δημιουργικότητα και άθληση. Δράσεις οικοκυρικής και καλλιγραφίας, που ξύπνησαν παραδοσιακές δεξιότητες. Πειράματα φυσικής και χημείας στο Εργαστήριο Φυσικών Επιστημών, εμπνέοντας επιστημονική εξερεύνηση. Αγώνες σκυταλοδρομίας και το συναρπαστικό παιχνίδι των γρίφων, προάγοντας ομαδικότητα και κριτική σκέψη. Αλλά και έκθεση φωτογραφίας και εικαστικών δημιουργιών, που παρουσίασε τα ταλέντα των μαθητών».
Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων, πραγματοποιήθηκαν και τα εγκαίνια της Σχολικής Συλλογής Υλικού και Άυλου Πολιτισμού στις υβριδικές αίθουσες του σχολείου. Χωρίς αυτές να αποχαρακτηρίζονται από αίθουσες διδασκαλίας, φιλοξενούν πλέον εκθέματα και διαδραστικές εφαρμογές, μετατρέποντας το σχολείο σε ζωντανό χώρο πολιτιστικής μνήμης και μάθησης.
Από το Φεστιβάλ δεν θα μπορούσαν να λείψουν πρώην μαθήτριες του Παρθεναγωγείου, οι οποίες δώρισαν απλόχερα στη συλλογή ενθύμια από την προσωπική τους συλλογή. Ενώ, πήραν μέρος και σε μικροδικασκαλία με τη φιλόλογο Μαρία Κουκέλλη στο μάθημα της Λογοτεχνίας, γυρίζοντας πίσω τον χρόνο στα μαθητικά θρανία και ξυπνώντας θύμησες.
Οι μαθητές με τη σειρά τους, τόσο στα Τμήματα Υποδοχής και Ένταξης όσο και στις τάξεις συμπερίληψης, καταπιάστηκαν με τις χειροτεχνίες, αποδεικνύοντας την ισότιμη συμμετοχή όλων.
Το φεστιβάλ ολοκληρώθηκε με ένα «συμβολικό διάλειμμα» – αναβίωση των παλιών σχολικών συσσιτίων, ενώνοντας το χθες με το σήμερα.
«Το να υλοποιήσουμε ένα μαθητικό φεστιβάλ ήταν ένα όραμα τριών χρόνων παρέα με τον υποδιευθυντή του σχολείου, τον κ. Στρατή Δουμούζη» λέει η κ. Ζαφειρίου. Και συνεχίζει: «Θέλαμε όμως να έχει γεύση παρελθόντος όχι μόνο του δικού μας σχολείου, αλλά και όλων των άλλων σχολείων που συμμετείχαν. Δεν περίμενα τόση μεγάλη ευρεία συμμετοχή. Ήρθαν παιδιά και παρουσίασαν την ιστορία του σχολείου τους αλλά και έπαιξαν αγώνες σκυταλοδρομίας. Συμμετείχαν σε δράσεις καλλιγραφίας με κονδυλοφόρο της εποχής και μελάνη σε μελανοδοχείο. Συμμετείχαν σε δράσεις πλεξίματος και κεντήματος. Ξαναέζησε το σχολείο τού τότε που όμως τελικά μπορεί να ζει μέσα από τις μνήμες και στο τώρα» κατέληξε η κ. Ζαφειρίου.
Και ο υποδιευθυντής του σχολείου Στρατής Δουμούζης συμπληρώνει: «Τρία χρόνια δουλέψαμε. Παίρναμε συνεντεύξεις από παλιές μαθήτριες, ακόμα και ένα ντοκυμαντέρ έχουμε δημιουργήσει με μαρτυρίες και άλλα υλικά. Σε μια εποχή με τόσες άσχημες ειδήσεις, 14 σχολεία ενώσαμε τις δυνάμεις μας και στήσαμε αυτό το φεστιβάλ, μια μεγάλη γιορτή για την εκπαίδευση. Θέλουμε να πιστεύουμε πως θέσαμε τις βάσεις για μελλοντικές συνεργασίες, τιμώντας την κληρονομιά του τόπου μας μέσα από την καθιέρωσή του σε σχολικό θεσμό» κατέληξε ο κ. Δουμούζης.
Το χρονολόγιο του Παρθεναγωγείου της Μυτιλήνης απεικονίζει την εξέλιξη ενός εμβληματικού σχολείου θηλέων, ξεκινώντας από την πρώιμη λειτουργία του ως θεσμού μέσης εκπαίδευσης για κορίτσια μέχρι τη μετατροπή του σε σύγχρονο Γυμνάσιο. Βασίζεται σε ιστορικά ορόσημα που συνδέονται με την εκπαίδευση των γυναικών στη Λέσβο και την κοινωνική πρόοδο της εποχής.
Η μοναδική μορφή εκπαίδευσης στη Λέσβο μετά την άλωσή της από τους Οθωμανούς το 1462 ήταν τα λίγα γράμματα (κολλυβογράμματα) που δίδασκαν οι ιερείς, σε όσους προορίζονταν για κληρικοί, μέσα στις εκκλησίες. Η μόνη οργανωμένη μορφή εκπαίδευσης που λειτούργησε τα δύσκολα εκείνα χρόνια ήταν η σχολή για μοναχούς και μοναχές που ίδρυσε ο Άγιος Ιγνάτιος στις Μονές Λειμώνος και Μυρσινιώτισσας, στην Καλλονή, το 1527.
1740: Το πρώτο ουσιαστικό βήμα της λεσβιακής εκπαίδευσης. Ο Κωνσταντινοπολίτης Καπού-κεχαγιάς, άρχοντας Σταυράκης με τους δύο γιους του καταφθάνει στη Λέσβο μετά την εξορία του από τον Σουλτάνο. Καθώς ήταν πλούσιος και μορφωμένος, αντέδρασε άμεσα μόλις διαπίστωσε την έλλειψη σχολείων σε ολόκληρο το νησί. Με δική του χρηματοδότηση αγοράστηκε οικόπεδο έκτασης 1.670 τ.μ. στην περιοχή Σαρή-μπαμπά (Τρία Κυπαρίσσια) της Μυτιλήνης, όπου στεγάστηκε το πρώτο ελληνικό σχολείο της Λέσβου, το οποίο λειτούργησε ως Σχολείο Σταυράκη σε χαμηλή ιδιωτική κατοικία (1742) για μισό περίπου αιώνα.
1851-1856: Λίγα χρόνια αργότερα μετατρέπεται από Σχολείο Σταυράκη σε Παρθεναγωγείο.
Το 1857 τα δύο σχολεία παρουσίασαν για πρώτη φορά διαφοροποίηση ως προς την ποιότητα των διδασκομένων μαθημάτων: Οι μαθήτριες του ενός διδάσκονταν Ελληνικά από ελληνίδα και του άλλου από μη ελληνίδα.
Το έτος 1871 τα σχολεία είχαν μετατραπεί επίσημα πλέον σε «Αλληλοδιδακτικόν» και σε «Ελληνικόν» θηλέων.
Το 1912 το σχολείο μετατρέπεται σε στρατώνα και φιλοξενεί πρόσφυγες. Διευθύντρια ήταν η Θεοδώρα Βουγάτσου, που την ημέρα της κατάληψης της Μυτιλήνης από τις δυνάμεις του Π. Κουντουριώτη, υψώνει την ελληνική σημαία στην πρόσοψη του σχολείου, ραμμένη από τις μαθήτριες.
