Μια βραδιά με ποίηση, μουσική και αναγνώσεις έζησαν όσοι βρέθηκαν την Παρασκευή 6 Νοεμβρίου στο κατάμεστο καφέ του βιβλιοπωλείου ΙΑΝΟΣ στην Αθήνα, στην παρουσίαση της συλλογής «Κι ο άνεμος σου παίρνει το πρόσωπο» του Νίκου Μπουρσίνου. Στο επίκεντρο βρέθηκε η ποίηση του Ν. Μπουρσινού, καθώς το κοινό γνώρισε από κοντά τη λυρική του γραφή, μετά την πορεία του στον δημοσιογραφικό λόγο.
Τον συντονισμό της συζήτησης, αλλά και τον εναρκτήριο λόγο, είχε η δημοσιογράφος Αννέτα Καββαδία, ενώ ποιήματα διάβασαν η Κατερίνα Καπερναράκου, δημοσιογράφος-ποιήτρια, και ο Γιώργης Δάβος. Για το έργο του Ν. Μπουρσίνου μίλησαν ακόμη ο ποιητής Θωμάς Τσαλαπάτης, η δημοσιογράφος της ΕΦ.ΣΥΝ. Ναταλή Χατζηαντωνίου και ο ψυχολόγος Κώστας Μπλέτσας. Μέσα από τις παρεμβάσεις τους, τις απαγγελίες και κυρίως τη μελοποιημένη ποίησή του από το μουσικό ζεύγος Σπύρου Λευκοφρύδη-Μαρίας Βολουδάκη, το κοινό ήρθε σε επαφή με τη λεπτολόγα, ντελικάτη, αλλά και λιτή και εύστοχη γραφή του ποιητή.
Ο ίδιος ο Νίκος Μπουρσίνος παρουσίασε μια ποίηση που, όπως ειπώθηκε, συνδυάζει εικόνες, μεταφορές και ανθρωποποιημένες καταστάσεις, με αναφορές και σε δημιουργούς άλλων εποχών, για να αποδώσει την αγωνία της καθημερινότητας, την ανθρωπιά του συναισθήματος και την κοινωνική συνείδηση. Παράλληλα, φωτίζει την ποιητική έκσταση μπροστά στις όμορφες εικόνες της ζωής, τις ανακυκλωτικές κινήσεις της μνήμης και την άδολη ανταπόκριση της ανθρώπινης επαφής. Στην εισαγωγή του, ο ποιητής μοιράστηκε προσωπικές ιστορίες που συνδέονται με την ανάγκη της ποιητικής έκφρασης, είπε πως οι ποιητές είναι συχνά «σπασμένα πράγματα» που προσπαθούν να διασώσουν μνήμη και σιωπή και τόνισε την υπεροχή του ανθρώπινου συναισθήματος απέναντι στην τεχνητή νοημοσύνη. Με την ευκαιρία, διάβασε το ποίημα «Ούτε ένα κύμα», αφιερωμένο στον Γιάννη Τζανετάκη.
Αναφερόμενη στη συμβολική σημασία του τίτλου της συλλογής, η Αννέτα Καββαδία στάθηκε στο τι συμβαίνει όταν συμβολικά ο άνεμος «παίρνει το πρόσωπο», σε σχέση με την προσωπική αίσθηση της ταυτότητας και της βιοτής του ανθρώπου. Κατέληξε ότι, όταν έρχεται αυτή η στιγμή, ο άνθρωπος μένει πιο ευάλωτος αλλά και πιο αληθινός, αντιμέτωπος με τη μνήμη, την απώλεια και τον εαυτό του. Η ίδια περιέγραψε την ποίηση του Μπουρσίνου ως ευαίσθητη χωρίς εύκολο συναισθηματισμό, με ανατρεπτικό χιούμορ, ειρωνεία και καθημερινές εικόνες που παρακινούν και συναρπάζουν τον αναγνώστη.
Την άμεση συναισθηματική επίδραση των ποιημάτων συνέδεσε με την προσωπική διαδρομή του δημιουργού, από την ψυχιατρική στη δημοσιογραφία, μια πορεία που, όπως σημείωσε, φωτίζει την ικανότητά του για παρατηρητικότητα και ακρόαση πίσω από τις σιωπές των ανθρώπων. Στη συνέχεια, ο ποιητής Θωμάς Τσαλαπάτης μίλησε για την ποίηση του Μπουρσίνου ως συσσώρευση βιωμάτων και υπογράμμισε ότι η ποίηση δεν είναι ευκαιριακή σκέψη, αλλά διαδικασία ζωής που ωριμάζει νοερά και εκρήγνυται όταν επιλέξει τη στιγμή της. Επισήμανε επίσης τον πολυφωνικό χαρακτήρα της συλλογής, που συνδυάζει την ποιητική γνώση με τον ενθουσιασμό του πρώτου βήματος, γεφυρώνοντας εποχές, βιώματα, συναισθηματικές σχέσεις, γειτονιά, καθημερινότητα και ανθρώπινες σχέσεις.
ο εσωτερικός κοσμοπολιτισμός σε συνδυασμό με την εντοπιότητα βρέθηκε στο επίκεντρο της τοποθέτησης της Νατάλης Χατζηαντωνίου, η οποία μίλησε για την αρχική δυσπιστία απέναντι στη συχνή προσπάθεια ενός δημοσιογράφου να εκφράσει ένα λογοτεχνικό απωθημένο. Όπως ανέφερε, η ποίηση του Μπουρσίνου υπερβαίνει τη δημοσιογραφική ιδιότητα και δεν είναι απλή άσκηση ύφους, αλλά αυθεντική, αυτόνομη και ώριμη ποιητική κατάθεση. Στάθηκε ακόμη στους θεματικούς άξονες της συλλογής, στη συλλογή φωνημάτων, λέξεων και προσώπων, από οικεία πρόσωπα μέχρι εμβληματικές μορφές της τέχνης, καθώς και στη μετρική λιτότητα και το καίριο μήνυμα των ποιημάτων.
Από την πλευρά του, ο ψυχολόγος Κώστας Μπλέτσας χαρακτήρισε την ποίηση της συλλογής «Ιαματική και Σωματική», σημειώνοντας πως στο περιεχόμενο είναι, με την ευρεία συναισθηματική έννοια, «ιατρική» και «ψυχοθεραπευτική», ενώ στο ύφος της δεν είναι αποστειρωμένη. Τη χαρακτήρισε ποίηση του εύθραυστου σώματος και της ανθεκτικής ψυχής και στάθηκε στην τόλμη του ποιητή να αναμετρηθεί με τη μνήμη, το τραύμα, τη θλίψη και τη σιωπή, καταργώντας τον καρτεσιανό διαχωρισμό σώματος και πνεύματος.
Τόνισε επίσης τη διαχείριση της απουσίας και του κενού, υπογραμμίζοντας την κατακλείδα του έργου ότι όσα δεν περνούν από το σώμα δεν υπάρχουν. Χαιρετισμό απηύθυνε και ο δημοσιογράφος-συγγραφέας Γιάννης Τριάντης, ο οποίος παρομοίασε τη βαθύτερη ανάγνωση της συλλογής με την εμπειρία των χρυσοθηρών που ανακαλύπτουν διάσπαρτα διαμάντια και έκλεισε με τη ρήση του Νίκου Καρούζου ότι «η ποίηση είναι σολιασμένα βάσανα», παρομοιάζοντας τον Ν. Μπουρσίνο με δεξιοτέχνη χορογράφο λέξεων.
Η βραδιά ολοκληρώθηκε με μια έκπληξη των δύο μουσικών προς τον ποιητή, καθώς ερμήνευσαν τρία μελοποιημένα ποιήματά του. Η κίνηση αυτή ανέδειξε μελωδικά τον αβίαστο λυρισμό που ρέει από τα ποιήματα του Ν. Μπουρσίνου.
Γιώργης-Βύρων Δάβος
*Φωτογραφία. ΠΗΓΗ:
