Ο σεισμός, ως φυσικό φαινόμενο, έχει προκαλέσει έναν βαθύ συγκλονισμό στην ανθρώπινη συνείδηση από την αρχαιότητα. Ο τρόμος και η καταστροφή που φέρνει σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, αναδεικνύει την ευθραυστότητα του ανθρώπου, παρά την πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας. Οι σεισμοί δοκιμάζουν τα όρια της λογικής, της πίστης και της κοινωνικής συνοχής, και αυτό το ψυχικό και υπαρξιακό ρίγος έχει αποτυπωθεί στη λογοτεχνία.
Στην αρχαία ελληνική γραμματεία, ο σεισμός συνδέεται με τη θεϊκή οργή και την ανθρώπινη αλαζονεία. Στις «Βάκχες» του Ευριπίδη, για παράδειγμα, ο σεισμός χρησιμοποιείται ως δραματικό στοιχείο που επισφραγίζει την τιμωρία του Πενθέα από τον Διόνυσο. Ο Πλίνιος, θρηνώντας την απώλεια της ανθρωπότητας, αναφέρεται στον σεισμό που ακολούθησε την έκρηξη του Βεζούβιου, υπογραμμίζοντας την ανθρώπινη περιέργεια και την ευθραυστότητα της ύπαρξης.
Κατά τον Μεσαίωνα, οι σεισμοί ερμηνεύονται ως εκφράσεις της θεϊκής θέλησης, με τον Πετράρχη να επισημαίνει τη ματαιότητα της αναζήτησης καταφυγίου. Στον 18ο αιώνα, ο σεισμός της Λισαβόνας το 1755 προκαλεί φιλοσοφικές αναταραχές, αμφισβητώντας την έννοια της θεοδικίας και την αισιοδοξία του Λάιμπνιτς. Ο Βολταίρος, μέσω του ποιήματος του «Ποίημα για την καταστροφή της Λισαβόνας», εκφράζει την οργή του κατά των φιλοσόφων που προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα δεινά των θυμάτων.
Στον 19ο αιώνα, η εικόνα του σεισμού μετατοπίζεται προς την υπαρξιακή απογοήτευση, με τον Τζάκομο Λεοπάρντι να αναδεικνύει την απάθεια της φύσης. Στον 20ό αιώνα, οι σεισμοί συνδέονται με τη συλλογική μνήμη και την ταυτότητα των περιοχών που πλήττονται, όπως αποτυπώνεται στα έργα του Χαρούκι Μουρακάμι και του Αλέξανδρου Δουμά.
