Σε ώριμη ηλικία εδώ και καιρό, ο Πέτρος Μάρκαρης συνεχίζει με σταθερό ρυθμό και εντυπωσιακή παραγωγή να γράφει αστυνομικό μυθιστόρημα με ευρηματική πλοκή και άρτια δομημένη δράση. Τα βιβλία του αντλούν το υλικό τους από την καθημερινότητα της ελληνικής κοινωνίας και από τα οξυμένα δημόσια ζητήματα που τη διαμορφώνουν με τον χρόνο.
Στο μυθιστόρημα «Η βία της αποτυχίας» (2024), η βία που χτυπά πανεπιστήμια και σχολεία βρίσκεται στο επίκεντρο, με την αφήγηση να ξεκινά από τη δολοφονία ενός καθηγητή Οικονομικών μέσα στον πανεπιστημιακό χώρο.
Το μυθιστόρημα «Η απάτη είναι το μέλλον» (2025) μπαίνει στο σκοτεινό σύμπαν της αρχαιοκαπηλίας και των γλυπτών του Παρθενώνα ή των μαρμάρων του Έλγιν, ενώ ο Μάρκαρης πιάνει επίσης τον παλμό της επικαιρότητας μέσα από τις δυνατότητες που ανοίγει, αλλά και τα ζητήματα που μπορεί να προκαλέσει στο άμεσο μέλλον η τεχνητή νοημοσύνη.
Με το μυθιστόρημα «Όλα για την ανάπτυξη», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Κείμενα, ο Μάρκαρης στρέφεται σε ένα βασανιστικό πρόβλημα της Ελλάδας από τα χρόνια της οικονομικής κρίσης, πρόβλημα ελληνικό και διεθνές. Στα καθ’ ημάς, ο συγγραφέας εστιάζει στο τρίπτυχο στεγαστικό, πιεστική αύξηση των ενοικίων και πολλαπλασιασμός των οικονομικών ανισομεριών.
Ο Κώστας Χαρίτος, διευθυντής εδώ και σειρά μυθιστορημάτων του Μάρκαρη στην Ασφάλεια Αττικής, μαζί με την Αντιγόνη Φελέκη, προϊσταμένη του Τμήματος Ανθρωποκτονιών, θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουν πολλαπλά αγκάθια: την κατάληψη ενός πάρκου υπερσύγχρονης εγκατάστασης από εξοργισμένους άστεγους, τη δολοφονία του διευθυντή της κατασκευαστικής εταιρείας και μια έκρηξη βόμβας σε δομή στέγασης μεταναστών.
Θα συναντήσουμε, δίπλα στα νέα πρόσωπα, τη σύζυγο, την κόρη, τον γαμπρό και τον καρδιακό φίλο του Μάρκαρη, τον Ζήση, όλοι με αποφασιστικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας. Παρά τις δολοφονίες, τις κρίσεις και τις κινητοποιήσεις, ο Μάρκαρης αποκαλύπτει πίσω από την οργή, το μένος και τις βαριές ηθικές συνέπειες των πράξεων των υπαιτίων μια κοινωνική βάση που βράζει ακατάπαυστα, με την προκλητική πολυτέλεια απέναντι στη χαώδη φτώχεια, τη στέρηση και την απώλεια της στέγης απέναντι στην υπερπρονομιακή κατοχή της και τη δίκαιη αγανάκτηση απέναντι στην εκτροπή προς την τυφλή βουλησιαρχία και την αυτοδικία. Έτσι, το αστυνομικό μυθιστόρημα αποκτά κοινωνικό βλέμμα και δείχνει τι μπορεί τελικά να σημαίνει, για κατέχοντες και μη κατέχοντες, η στρεβλή ιδέα και η σκληρή πραγματικότητα της ευημερίας και της ανάπτυξης.
