Το νέο βιβλίο της Άντζελας Δημητρακάκη, με τίτλο «Αίτημα», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Τόπος και συνδυάζει σύντομα πεζά με τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες του Δημήτρη Κεχρή. Η έκδοση ενώνει ρεαλιστικές εικόνες και μελλοντολογικές προβολές με αφορμή την πανδημία που έπληξε τον πλανήτη το 2020 και προκάλεσε πλήθος αντιδράσεις τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο.
Η γραφή της Δημητρακάκη είναι σύνθετη και συνομιλεί με πορίσματα της αστροφυσικής έρευνας, αλλά και με πηγές από τη λογοτεχνία επιστημονικής φαντασίας και τη λογοτεχνία του φανταστικού. Χτίζει έτσι ένα μελλοντολογικό μυθοπλαστικό περιβάλλον με πολλαπλές πιθανές απολήξεις, πάνω στη βάση της πολιτικής θεωρίας των ιδεών της για την κοινωνική συγκρότηση του κόσμου.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον διαμορφώνει έναν χώρο δράσης, αλλά και αποχής και απραξίας, όπου κυριαρχούν ο εγκλεισμός, η επιτήρηση, η απογύμνωση της συνείδησης και η απόλυτη απομόνωση. Ως αφηγηματικούς ήρωες επιλέγει ένα ζευγάρι που προσπαθεί να πάει πέρα από την απλή επιβίωση σε μια τέτοια συνθήκη, δίνοντας στις κοινωνικοπολιτικές της ανησυχίες πιο προσωπική και ζωντανή λογοτεχνική μορφή.
Για να γίνει πιο καθαρό τι συμβαίνει στο καινούργιο βιβλίο της Δημητρακάκη, χρειάζεται να θυμηθούμε τον τρόπο με τον οποίο έχει δουλέψει μέχρι σήμερα στα μυθιστορήματά της. Οι ήρωές της είναι ακούραστοι ταξιδιώτες, έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να διαλέξουν νέο προορισμό ή να καταφύγουν σε ένα καινούργιο κοινόβιο, με βαθιά εναλλακτικό προσανατολισμό.
Εκείνο που τους χαρακτηρίζει κυρίως είναι η εσωτερική τους περιπλάνηση: η εκ των προτέρων παγωμένη, σχεδόν σβησμένη καρδιά τους, οι μάταιες συσπάσεις της σκοτεινιασμένης ψυχής τους και η ερημιά της σεξουαλικής τους δοτικότητας. Ταυτόχρονα, ενώ γράφουν το μυθιστόρημα που τους περιέχει, ανατρέπουν διαρκώς την αλήθεια, ενώ στη μυθοπλασία της εντάσσονται και θεωρητικοί προβληματισμοί για το πώς φτιάχνεται ένα λογοτεχνικό κείμενο, αλλά και για το φύλο, την ταυτότητα και την ετερότητα.
Η συνομιλία με τη θεωρία της λογοτεχνίας, την πολιτική θεωρία, την ανθρωπολογία και τις πολιτισμικές σπουδές δεν βαραίνει τα πρόσωπα με αφηρημένες ιδέες ούτε υπονομεύει το ψυχολογικό τους βάρος, καθώς η δράση των μυθιστορημάτων της επιστρέφει πάντα στον ίδιο άξονα: το υπαρξιακό δράμα μιας γενιάς που βρέθηκε από την πρώτη στιγμή ανήμπορη απέναντι στον εαυτό της, όσο κι αν πολέμησε με ακάματο σθένος τους ποικιλώνυμους εχθρούς της.
Με βάση αυτά τα δεδομένα, το «Αίτημα» από τη μία πλευρά διευρύνει την υπαρξιακή προβληματική της Δημητρακάκη και από την άλλη την απομακρύνει από τη συνεχή αναίρεση της αλήθειας της παλαιότερης μυθιστοριογραφίας της. Έτσι, επιτρέπει στο πρωταγωνιστικό ζευγάρι του νέου βιβλίου να προσβλέψει σε μια έστω ουτοπική λύτρωση, ακόμη και σε μια φαντασιακή έξοδο από τα δεινά της πραγματικότητας.
