Το εορτολόγιο της 11ης Σεπτεμβρίου φέρνει στο προσκήνιο αγαπημένα αλλά και πιο σπάνια ονόματα.
- Ευανθία, Εύα, Ευάνθης
- Ευφρόσυνος, Φρόσυνος
- Αγία Ευανθία η Μάρτυς (και ο σύζυγος αυτής Δημήτριος και ο υιός τους Δημητριανός)
- Όσιος Ευφρόσυνος ο Μάγειρος
- Οσία Θεοδώρα η εν Βάστα της Αρκαδίας
Τι γιορτάζουμε σήμερα
Σύμφωνα με το Ορθόδοξο Εορτολόγιο, στις 11 Σεπτεμβρίου η Εκκλησία τιμά τη μνήμη σημαντικών μορφών της χριστιανοσύνης:
Άγιοι Δημήτριος, Ευανθία η σύζυγός του και Δημητριανός ο γιος τους
Και οι τρεις θανατώθηκαν κατά τη διάρκεια σεισμού. Στο Συναξάρι όμως του εκατόνταρχου Κορνηλίου διαβάζουμε για τους μάρτυρες αυτά που ακολουθούν.
Ο Δημήτριος ήταν φιλόσοφος και άρχοντας της πόλης Σκεψέων, της Σκήψης της Μικράς Ασίας, αλλά και διώκτης των Χριστιανών.
Η γυναίκα του Ευανθία και ο γιος του Δημητριανός βρίσκονταν στον ναό και προσεύχονταν μαζί με τον Κορνήλιο. Τη στιγμή εκείνη έγινε σεισμός και η Ευανθία με τον Δημητριανό καταπλακώθηκαν στα ερείπια του ναού, φωνάζοντας το όνομα του Κορνηλίου.
Όταν το έμαθε ο Δημήτριος, αναζήτησε τον Κορνήλιο και τον παρακάλεσε να σώσει την οικογένειά του.
Πράγματι, ο Κορνήλιος έβγαλε ζωντανούς από τα ερείπια τα δύο μέλη της οικογένειας του Δημητρίου, γεγονός που οδήγησε στη μεταστροφή του Δημητρίου στον Χριστό, όπως και όλων των κατοίκων της πόλης εκείνης.
Άγιος Ευφρόσυνος ο μάγειρας
Αγράμματος και αγροίκος χωρικός, ο Όσιος Ευφρόσυνος, όταν έγινε άνδρας, άφησε τον κόσμο και μπήκε σε κοινόβιο, όπου εκάρη μοναχός.
Περιφρονημένος από τους συμμοναστές του για την έλλειψη παιδείας και την απλότητά του, δέχτηκε με ταπείνωση την πορεία του Χριστού και τους υπηρετούσε στη διακονία του μαγειρείου.
Και επειδή ήταν πάντα κατακαπνισμένος από την ανθρακιά και τις στάχτες, όλοι τον περιγελούσαν και τον ενέπαιζαν, ενώ δεν έλειπαν και οι δαρμοί από τους πιο αμελείς, που έβρισκαν αφορμή στη σιωπή και την ανεξικακία του.
Εκείνος, όμως, με γενναιότητα καρδιάς υπέμεινε τους εξευτελισμούς και τις ταπεινώσεις και, άλλοτε λουσμένος στον ιδρώτα και άλλοτε λαχανιασμένος και χαρούμενος, περνούσε κρυφά το στάδιο των αρετών, μακριά από την προσοχή των ανθρώπων.
Στο κοινόβιο υπήρχε ένας ενάρετος ιερέας, ο οποίος επί τρία χρόνια με νηστείες και προσευχές παρακαλούσε τον Θεό να του δείξει τα αγαθά που ετοίμασε «τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν» (Α’ Κορ. 2, 9).
Μια νύκτα, ενώ κοιμόταν, ο νους του αρπάχτηκε στον παράδεισο, σε έναν πανέμορφο και μυροβόλο κήπο γεμάτο πολυποίκιλα δένδρα, εύοσμα άνθη και διαυγέστατα τρεχούμενα νερά, που ανθρώπινη γλώσσα δεν μπορεί να περιγράψει.
Καθώς αναρωτιόταν σε ποιον ανήκε εκείνος ο θαυμάσιος παράδεισος, είδε τον μάγειρα της μονής Ευφρόσυνο στο μέσον του κήπου να απολαμβάνει τα άρρητα αγαθά. Έκπληκτος τον ρώτησε πώς βρέθηκε εκεί και αν αυτός ήταν ο τόπος που ετοίμασε ο Θεός για όσους Τον αγαπούν.
Ο Ευφρόσυνος του απάντησε ότι, παρότι δεν ξέρει γράμματα, ακούει από τους άλλους όσα λέει ο Απόστολος και, επειδή βιάστηκε λίγο τον εαυτό του, βλέπει ένα μέρος από όσα ετοίμασε ο Θεός για όσους Τον αγαπούν.
Ο ιερέας τον ρώτησε αν είχε έρθει και άλλη φορά, και ο Ευφρόσυνος του απάντησε ότι με τη χάρη του Θεού μένει εκεί πάντοτε και είναι φύλακας του κήπου. Τότε ο ιερέας του έδειξε τρία ωραιότατα μεγάλα μήλα και τον ρώτησε αν είχε εξουσία να του τα δώσει. Ο Ευφρόσυνος τα έκοψε αμέσως και τα έβαλε στο ράσο του.
Την ίδια ώρα κτύπησε το σήμαντρο για την ακολουθία του όρθρου. Ο ιερέας, σηκώνοντας από το κλινάρι του, νόμισε ότι είχε δει όνειρο και ξαφνιάστηκε όταν βρήκε μέσα στο ράσο του τους τρεις παραδείσιους καρπούς.
Στον ναό είδε τον Ευφρόσυνο να στέκεται όπως πάντα στο στασίδι του. Πέφτοντας στα πόδια του, τον εκλιπαρούσε να του πει πού βρισκόταν εκείνη τη νύκτα. «Εκεί ήμουν, πάτερ», του απάντησε, «όπου με βρήκες. Και τι μου έδωσες, δούλε του Θεού; πες μου», ρώτησε ξανά ο ιερέας.
«Τρία μήλα ζήτησες και σου τα έδωσα», του αποκρίθηκε με ταπείνωση ο μάγειρας. Ο ιερέας του έβαλε μετάνοια και πήγε στη θέση του. Μετά την απόλυση έφερε από το κελλί του τα τρία μήλα, τα έδειξε στους αδελφούς και διηγήθηκε όσα συνέβησαν τη νύκτα.
Εκείνοι θαύμασαν και δόξασαν τον Θεό. Έπειτα τα κατατεμάχισαν και τα έβαλαν σε δίσκο. Όσοι μετέλαβαν από την ευλογία του δεσποτικού κήπου θεραπεύτηκαν από κάθε ασθένεια.
Ο μακάριος Ευφρόσυνος, την ώρα που οι μοναχοί άκουγαν προσεκτικά τη διήγηση του ιερέα, άνοιξε την πλάγια θύρα της εκκλησίας και, φεύγοντας την ανθρώπινη δόξα, απομακρύνθηκε από τη μονή και δεν φάνηκε ποτέ πια.
Φωτογραφία: Marina Koutsoumpa
Με πληροφορίες από Saint
