Η γιορτή σήμερα 10 Νοεμβρίου φέρνει στο προσκήνιο, σύμφωνα με το εορτολόγιο, αρκετά σπάνια και αγαπημένα ονόματα.
Ποιοι γιορτάζουν σήμερα
Αρσένιος, Αρσένης, Αρσενία, Αρσίνα, Αρσινόη *
Εραστός, Εράστη, Εραστή
Ηρωδίων, Ροδίων, Ηρωδιάς, Ηρωδιάδα
Ροδιά, Ροδούλα, Ροδίτα, Ρόζα, Ροζαλία, Ροζίτα, Ροζίνα, Ροζάνα, Ροδίων, Ρόδιος, Ροδής, Ρόδος, Ηρωδίων, Ηρωδιανός
Σωσίπατρος, Σώπατρος, Σωπάτρα, Σωπατρία, Πάτρα, Πατρούλα, Πατρίτσα *
Μίλος, Μίλης, Μίλων
Ορέστης, Ορεστιάς, Ορεστία, Ορεστιάδα *
Ωρίων, Ωρίωνας, Ωριώνης, Ωριώνη
*Υπάρχουν και άλλες ημερομηνίες που γιορτάζει αυτό το όνομα
Ποιους Αγίους τιμά η Εκκλησία
Η 10η Νοεμβρίου είναι αφιερωμένη σε σημαντικές μορφές του Χριστιανισμού. Συγκεκριμένα, η Εκκλησία τιμά τη μνήμη των:
- Οσίου Αρσενίου του Καππαδόκου
- Αποστόλων εκ των Εβδομήκοντα
- Ιερομάρτυρος Μίλου του θαυματουργού
- Αγίου Ορέστου του Τυανέως
- Αγίου Ωρίωνος
Ο όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης γεννήθηκε γύρω στα 1840 μ.Χ. στα Φάρασα ή Βαρασιό, στο Κεφαλοχώρι των έξι Χριστιανικών χωριών της περιφερείας Φαράσων της Καππαδοκίας. Οι γονείς του ήταν πλούσιοι σε αρετές και μέτριοι σε αγαθά. Είχαν αποκτήσει δύο αγόρια, τον Βλάσιο και τον Θεόδωρο (τον Άγιο Αρσένιο).
Από μικρή ηλικία έμειναν ορφανά και τα προστάτεψε η θεία τους, αδελφή της μητέρας τους. Ένα θαυμαστό γεγονός που συνέβη στα παιδιά και η θαυματουργική διάσωση του μικρού τότε Θεόδωρου από τον Άγιο Γεώργιο, που τον έσωσε από βέβαιο πνιγμό, είχε ως αποτέλεσμα ο Βλάσιος να αφιερωθεί με τον δικό του τρόπο στον Θεό, να τον δοξολογεί ως δάσκαλος της Βυζαντινής Μουσικής και να καταλήξει αργότερα στην Κωνσταντινούπολη, ενώ ο Θεόδωρος θέλησε να γίνει καλόγερος.
Στη συνέχεια, μεγαλώνοντας, στάλθηκε στη Νίγδη και μετά στη Σμύρνη, όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του.
Στα περίπου 26 του χρόνια πήγε στην Ιερά Μονή Φλαβιανών του Τιμίου Προδρόμου (Ζιντζί-Ντερέ), όπου αργότερα εκάρη μοναχός και πήρε το όνομα Αρσένιος. Δεν χάρηκε όμως για πολύ την ησυχία του, καθώς εκείνη την περίοδο υπήρχε μεγάλη ανάγκη από δασκάλους και ο Μητροπολίτης Παΐσιος ο Β’ τον χειροτόνησε διάκο και τον έστειλε στα Φάρασα για να μάθει γράμματα στα εγκαταλειμμένα παιδιά. Αυτό γινόταν κρυφά, με πολλές προφυλάξεις, για να μην το μάθουν οι Τούρκοι. Στο 30ό έτος της ηλικίας του χειροτονήθηκε στην Καισαρεία πρεσβύτερος με τον τίτλο του αρχιμανδρίτη και με την ευλογία του πνευματικού.
Η πνευματική του δράση άρχισε να μεγαλώνει και να απλώνεται. Με τη Θεία Χάρη θεράπευε ψυχές και σώματα πονεμένων ανθρώπων. Είχε μεγάλη αγάπη προς τον Θεό και προς την εικόνα Του, τον άνθρωπο, και όχι στον εαυτό του, καθώς όταν έβλεπε πολύ πόνο και τουρκική καταπίεση, η αγάπη τον έβγαζε έξω από τον εαυτό του και έξω από το χωριό του και αγκάλιαζε και τα γύρω χωριά. Θεράπευε αδιάκριτα τον ανθρώπινο πόνο όπου κι αν τον συναντούσε, σε Χριστιανούς ή Τούρκους. Για τον Άγιο αυτό δεν είχε καμία σημασία, αφού έβλεπε στα πρόσωπά τους την εικόνα του Θεού. Αναρίθμητα είναι τα θαύματα που επιτέλεσε με τη Χάρη του Θεού. Στείρες γυναίκες τεκνοποιούσαν, αφού τις διάβαζε ευχή ή τους έδινε φυλακτό, δηλαδή ένα κομμάτι χαρτί γραμμένο με ευχές που είχε γράψει ο ίδιος. Διάβαζε το Άγιο Ευαγγέλιο σε σοβαρές περιπτώσεις, όπως σε τυφλούς, βουβούς, χωλούς, παραλυτικούς και δαιμονιζομένους, και γίνονταν καλά μόλις τελείωνε την ανάγνωση. Πολλοί Χριστιανοί και Τούρκοι είχαν θεραπευθεί αφού έπαιρναν χώμα από το κατώφλι του κελιού του και το έπιναν ανακατεμένο με λίγο νερό, πιστεύοντας ότι θα γιατρευτούν, και η πίστη τους στον Άγιο έκανε το θαύμα. Χρήματα δεν δεχόταν ποτέ ούτε τα έπιανε στα χέρια του.
Συνήθιζε να λέει: «η πίστη μας δεν πουλιέται».
Βίωνε ολοκληρωτικά και «έπασχε τα Θεία». Ζούσε με αυταπάρνηση, καθώς αγαπούσε πολύ πρώτα τον Θεό και έπειτα την εικόνα Του, τον πλησίον. Κατέβαλε αιματηρούς αγώνες και προσπάθειες για να κρατήσει τους συγχωριανούς και τους συμπατριώτες του στην πίστη, ώστε να μη λυγίσουν και αλλαξοπιστήσουν στις δύσκολες εκείνες ημέρες και εποχές, κάτω από τις πιέσεις που δέχονταν από τους Τούρκους, αλλά και από τους προτεστάντες που προσπαθούσαν να ποιμάνουν το ποίμνιο του Χριστού.
Το κελί του, μικρό και απέριττο, βρισκόταν μέσα στον κόσμο. Ζούσε μέσα στον κόσμο, αλλά ταυτόχρονα κατάφερνε να ζει και έξω από τον κόσμο.
Σε αυτό, όπως και για τα θεία του κατορθώματα, τον βοηθούσαν πολύ οι δύο ημέρες, η Τετάρτη και η Παρασκευή, που έμενε κλεισμένος στο κελί του προσευχόμενος. Αυτές καρποφορούσαν περισσότερο πνευματικά τότε, καθώς αγίαζαν και την εργασία των άλλων ημερών. Ώρες έμενε γονατιστός, προσευχόμενος στον Θεό για τον λαό Του, που του είχε εμπιστευθεί στα ασκητικά χέρια του δούλου Του Αρσενίου. Η μεγάλη ευαισθησία του Αγίου Πατέρα δεν άντεχε να κάνει κανένα κακό στην πλάση, ιδιαίτερα στα ζώα. Ποτέ δεν ανέβηκε σε ζώο για να το κουράσει και να ξεκουράσει τον εαυτό του. Προτιμούσε πάντα να βαδίζει πεζός και, όπως συνήθιζε, ξυπόλυτος. Είχε πάντα μπροστά του τον Χριστό, που ποτέ Του δεν κάθισε σε ζώο, μόνο μία φορά, και όπως έλεγε χαρακτηριστικά: «Εγώ που είμαι χειρότερος και από το γαϊδουράκι, πώς να καθίσω σ’ αυτό;» Για να κρύψει τις αρετές του από τα μάτια των ανθρώπων και να αποφύγει τους επαίνους, κατέφευγε σε ορισμένες «ιδιοτροπίες». Παρουσιαζόταν σαν σκληρός, θυμώδης, οξύθυμος, και απέπαιρνε τις διάφορες γυναίκες που από αγάπη και ευγνωμοσύνη προσπαθούσαν να τον βοηθήσουν με διάφορους τρόπους, μαγειρεύοντάς του και στέλνοντάς του φαγητό. Όπως έλεγε χαρακτηριστικά στον πιστό του φίλο και ψάλτη Πρόδρομο: «Εάν ήθελα να με υπηρετούν γυναίκες, θα γινόμουν έγγαμος ιερέας και θα με υπηρετούσε παπαδιά. Τον καλόγηρο που τον υπηρετούν γυναίκες, δεν είναι καλόγηρος».
Όταν ύψωνε τα χέρια του για να παρακαλέσει τον Θεό για κάτι, άρχιζε να προσεύχεται και να φωνάζει «Θεέ μου!», λες και του ξεκολλούσε η καρδιά εκείνη την ώρα, και θαρρείς πως έπιανε τον Χριστό από τα πόδια και δεν του αρνιόταν το αίτημά του. «Εμείς», όπως έλεγαν οι Φαρασιώτες, «στην Πατρίδα μας τι θα πει γιατρός, δεν ξέραμε στον Χατζεφεντή τρέχαμε. Στην Ελλάδα μάθαμε από γιατρούς, αλλά αν τα πούμε στους εντόπιους, τους φαίνονται παράξενα».
Εκτός από τα άλλα χαρίσματά του είχε και το προορατικό χάρισμα. Είχε πληροφορηθεί από τον Θεό ότι θα έφευγαν για την Ελλάδα, κάτι που έγινε στις 14 Αυγούστου 1924 μ.Χ. με την ανταλλαγή των πληθυσμών. Γνώριζε από πριν και τον θάνατό του, καθώς και ότι αυτός θα συνέβαινε σε νησί.
Η αγία του μορφή πρόσφερε συνεχώς χάρη και παρηγοριά.
Το πρόσωπό του έλαμπε από την ασκητική γυαλάδα, που έμοιαζε με το χρώμα του φτιασμένου κυδωνιού.
Είχε πλέον εξαϋλωθεί από τους υπερφυσικούς πνευματικούς αγώνες που έκανε από αγάπη στον Χριστό, αλλά και από τους πολλούς κόπους του για την αγάπη προς το ποίμνιό του, το οποίο ποίμανε 50 χρόνια σαν καλός ποιμένας.
Τρεις μέρες πριν από την κοίμησή του ήρθε η Παναγία, τον γύρισε σε όλο το Άγιο Όρος, τα μοναστήρια και τους ναούς που τόσο επιθυμούσε να δει και δεν είχε αξιωθεί, και του είπε ότι σε τρεις ημέρες θα παρουσιαστεί στον Κύριο, τον οποίο τόσο αγάπησε και στον οποίο έδωσε όλο του τον εαυτό.
Κοιμήθηκε στις 10 Νοεμβρίου του 1924 μ.Χ. στην Κέρκυρα.
Φωτογραφία: Marina Koutsoumpa
Με πληροφορίες από Saint
